Alle Kapitel von เทียนเผิง : แสวงวิถี: Kapitel 31 – Kapitel 40

เทียนเผิง : แสวงวิถี ภาคสอง — คนธรรมดา ตอนที่ ๓๑ — รายชื่อใต้แสงตะเกียง คืนนั้น เทียนเผิงไม่กลับบ้าน เขานั่งอยู่หน้าร้านยา มีดสั้นวางข้างตัว ส่วนหลินเยว่นั่งอยู่ด้านใน กำลังจัดสมุนไพรที่เหลือจากตอนกลางวัน ทั้งหมู่บ้านเงียบผิดปกติ ตั้งแต่ชายแปลกหน้าสามคนเข้ามาถามหาเขา ความรู้สึกบางอย่างก็ไม่ยอมจางไปจากใจ เหมือนมีสายตาคู่หนึ่งกำลังมองลงมาจากที่ไกลแสนไกล “ท่านจะนั่งเฝ้าทั้งคืน?” หลินเยว่ถาม “อาจ” “แล้วพรุ่งนี้?” “ก็เฝ้าต่อ” นางถอนหายใจ ก่อนยกถ้วยชาออกมาวางข้างเขา “ดื่ม” เทียนเผิงรับมา “ขอบใจ” หลินเยว่นั่งลงข้าง ๆ “ท่านคิดว่าตัวเองปกป้องทุกคนได้หรือ” เทียนเผิงไม่ตอบ “ตอบไม่ได้?” “ไม่ได้” “ดี” เขาหันมอง “ดี?” “เพราะถ้าท่านตอบว่าได้ ข้าจะตีท่าน” เทียนเผิงหัวเราะเบา ๆ “ทำไม” “คนธรรมดาคนหนึ่งจะปกป้องทั้งหมู่บ้านจากสวรรค์ได้อย่างไร” คำว่า สวรรค์ ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าเขาจางลง หลินเยว่พูดต่อ “ท่านก็ไม่ใช่เทพแล้ว” เทียนเผิงมองเปลวตะเกียง “เมื่อก่อนข้าคิดว่าคนแข็งแกร่งต้องทำทุกอย่างเอง” “แล้วตอนนี้?” “ตอนนี้ข้าคิดว่า…” เขาหันมองนาง “คนแข็งแกร่งต้องรู้ว่าเมื่อไรค

เทียนเผิง : แสวงวิถี ภาคสอง — คนธรรมดา ตอนที่ ๓๓ — ตำหนักที่ไม่เลือกฝ่าย รุ่งเช้า เทียนเผิงตื่นก่อนพระอาทิตย์ สิ่งแรกที่เขาทำไม่ใช่เปิดประตู ไม่ใช่ตักน้ำ และไม่ใช่เตรียมอาหาร เขานั่งนิ่งอยู่บนพื้นไม้ หลับตา ฟังลมหายใจของตัวเอง เข้า— ออก— เข้า— ออก— ไม่มีเสียงกลองศึก ไม่มีเสียงระฆังจากสวรรค์ ไม่มีคำสั่งจากผู้ใด มีเพียงเสียงลมลอดช่องไม้ กับเสียงหลินเยว่กำลังขยับของอยู่หลังม่าน เทียนเผิงลืมตา เขาเพิ่งตระหนักว่า ช่วงเวลาที่เงียบที่สุดในชีวิต กลับเป็นช่วงเวลาที่เขาได้ยินตัวเองชัดที่สุด “ตื่นแล้วหรือ” หลินเยว่ถาม “อืม” “เมื่อคืนหลับหรือไม่” “นิดหน่อย” “คิดเรื่องเซียวเหอ?” “คิดเรื่องไท่ซั่ง” มือของหลินเยว่หยุด “ท่านรู้จักเขามากแค่ไหน” “ไม่มาก” “แต่เมื่อคืนสีหน้าท่านเปลี่ยน” เทียนเผิงมองนาง “เจ้าสังเกตเก่งขึ้น” “อยู่กับท่านนาน ๆ ก็ต้องเก่ง” “ฟังเหมือนคำชม” “ไม่ใช่” “อืม” หลินเยว่ยกถ้วยข้าวต้มวางตรงหน้าเขา “กินก่อนแล้วค่อยคิดเรื่องเทพ” เทียนเผิงมองถ้วย “นี่คือคำสั่งหรือ” “ใช่” “ถ้าข้าไม่กิน?” “ข้าจะเอากลับ” เทียนเผิงหยิบช้อนทันที หลินเยว่ยิ้ม “เห็นไห

เทียนเผิง : แสวงวิถี ภาคสอง — คนธรรมดา ตอนที่ ๓๕ — คำสารภาพของคนตาย เลือดหยดแรกตกลงบนพื้นหิน ติ๋ง เสียงเล็กน้อยนั้นกลับดังราวกับระฆังในตำหนักที่เงียบงัน เซี่ยอวิ๋นคุกเข่าอยู่กลางพื้น มือข้างหนึ่งกดบาดแผล เลือดไหลผ่านนิ้วไม่หยุด เทียนเผิงมองเขา ไม่มีความสะใจ ไม่มีความโกรธ มีเพียงคำถามเดียวในใจ เหตุใดเจ้าจึงถูกฆ่า? ชายชุดดำยังยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าไม่มีความรู้สึก ราวกับเพิ่งฆ่าคนธรรมดาคนหนึ่ง ไม่ใช่อดีตรองแม่ทัพสวรรค์ “เจ้าชื่ออะไร” เทียนเผิงถาม ชายคนนั้นยิ้ม “ชื่อไม่สำคัญ” “สำหรับคนที่กำลังจะตาย ชื่อมักสำคัญ” “ข้าไม่ได้กำลังจะตาย” “แล้วเจ้าจะอยู่ไปทำไม” ชายคนนั้นชะงัก เทียนเผิงจ้องเขา “คนที่ฆ่าคนของตัวเองต่อหน้าต่อตา ย่อมไม่มีเหตุผลให้ใครเชื่อใจ” ชายชุดดำไม่ตอบ ไท่ซั่งเหล่าจวินเอ่ยขึ้น “พอแล้ว” น้ำเสียงไม่ได้ดัง แต่ทั้งตำหนักเงียบลงทันที “วางอาวุธ” ชายชุดดำมองเขา “ข้ารับคำสั่งมา” “คำสั่งจากใคร” “ข้าไม่ทราบ” “ถ้าเช่นนั้น เจ้าก็ไม่ควรถืออาวุธของคนที่เจ้าไม่รู้จัก” ชายคนนั้นกำด้ามมีดแน่น ก่อนค่อย ๆ ลดมือลง --- หลินเยว่พาอาเหลียงออกไปด้านข้าง เด็กต

เทียนเผิง : แสวงวิถี ภาคสอง — คนธรรมดา ตอนที่ ๓๗ — ข้าวที่เย็นแล้ว ฝนตกตั้งแต่บ่าย ตกไม่หนักนัก แต่ตกนาน หลังคาร้านยาส่งเสียงดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ หยดน้ำไหลจากชายคาลงพื้นทีละหยด หลินเยว่นั่งอยู่หน้าโต๊ะ ข้าวสองชามยังวางอยู่ตรงนั้น ชามหนึ่งของนาง อีกชามของเทียนเผิง ผ่านไปนานจนข้าวในชามนั้นเย็นสนิท อาเหลียงยังนั่งอยู่หน้าประตู เด็กชายกอดเข่า มองถนนที่ถูกฝนชะจนเป็นโคลน “หมอหลิน” “ว่า” “ข้าวเย็นแล้ว” “อืม” “ไม่ต้องเก็บหรือ” หลินเยว่มองชามข้าว “ยัง” “ทำไม” นางเงียบไปครู่หนึ่ง “เผื่อเขากลับมา” อาเหลียงพยักหน้า แล้วก็นั่งรอต่อ ไม่มีใครพูดอีก --- ช่วงบ่ายแก่ ๆ ยายซู่อิงเดินถือร่มเข้ามา “ยังไม่กลับอีกหรือ” หลินเยว่มองนาง “ยัง” ยายวางตะกร้าลง “กินอะไรหรือยัง” “ยัง” “แล้วเด็ก?” “ก็ยัง” ยายถอนหายใจ “พวกเจ้านี่เหมือนกันหมด” นางเปิดตะกร้า หยิบมันต้มออกมาสามหัว “กิน” อาเหลียงรีบรับ “ขอบคุณยาย” “ของเจ้า” ยายยื่นอีกหัวให้หลินเยว่ “ของข้า?” “ใช่” “แล้วของเทียนเผิงล่ะ” ยายมองนาง ก่อนหยิบอีกหัวออกมา “ของเขาอยู่” หลินเยว่ชะงัก “ยายเตรียมไว้ตั้งแต่เมื่อ

เทียนเผิง : แสวงวิถี ภาคสอง — คนธรรมดา ตอนที่ ๓๙ — คนที่กลับบ้าน “หลี่จิ้ง…” ชื่อหลุดออกจากปากเทียนเผิงเบาราวกับคนกำลังเรียกความฝัน ชายที่นอนอยู่บนพื้นไม่ตอบ ริมฝีปากซีดขาว ลมหายใจขาดเป็นช่วง เลือดซึมผ่านเสื้อผ้าที่ขาดวิ่นจนเปียกชุ่ม หลินเยว่รีบคุกเข่าลง “อย่ายืนดู!” เทียนเผิงเหมือนเพิ่งได้สติ เขาช่วยนางพยุงร่างชายผู้นั้นเข้าไปในร้าน “อาเหลียง!” เด็กชายที่กำลังจะเดินผ่านหน้าร้านหยุด “ไปตามยายซู่อิงมา” “ทำไม” “เร็ว!” อาเหลียงไม่ถามอีก เด็กวิ่งออกไปทันที หลินเยว่ฉีกเสื้อบริเวณบาดแผล “มีด” เทียนเผิงส่งให้ “ผ้าสะอาด” “นี่” “น้ำร้อน” “กำลังต้ม” “เอามา” ทั้งสองทำงานโดยแทบไม่ต้องพูดกัน เหมือนเคยทำเช่นนี้มานับร้อยครั้ง แต่ครั้งนี้— คนที่นอนอยู่ตรงหน้าพวกเขาไม่ใช่คนไข้ธรรมดา คือคนที่ควรตายไปแล้ว หลินเยว่ใช้ผ้ากดแผล เลือดยังไม่หยุด “บาดแผลลึก” เทียนเผิงมอง “รักษาได้ไหม” “ถ้าถามตอนนี้ ข้าจะตอบว่าไม่รู้” “แล้วถ้าถามอีกครั้ง” “ก็ไม่รู้เหมือนเดิม” นางเงยหน้ามองเขา “แต่ข้าจะลอง” เทียนเผิงพยักหน้า “ข้าช่วยอะไร” “อยู่ตรงนี้” “แค่นั้น?” “ใช่” “ทำไม” หลิน