บททั้งหมดของ หากจะขอให้เธอมา(อุ้ม)รักสักหน่อย (:สายหมอกปลายอุโมงค์): บทที่ 1 - บทที่ 10

เสียงแฟลชจากกล้องนักข่าวหลากหลายสำนัก และช่องออนไลน์มากมาย ระยิบระยับราวพายุแสงที่พร้อมใจกันถาโถมเข้าใส่บันไดหินอ่อนหน้าห้องแกรนด์บอลรูมของโรงแรมหกดาวกลางกรุงเทพฯ ส่งเจ้าบ่าวกับเจ้าสาวขึ้นไปข้างบน เพื่อพักผ่อน รอให้สถานที่จัดฉากใหม่ให้เป็นโต๊ะที่จะทำพิธีจดทะเบียนสมรส เพื่อประกาศให้ทุกคนทั้งในและต่างประเทศรู้ถึงการเชื่อมความสัมพันธ์ของกลุ่มธุรกิจใหญ่ของประเทศที่กำลังจะเกี่ยวดองกัน หลังจากนี้ค่ำคืนที่ควรจะหรูหรากำลังจะกลายเป็นเวทีประกาศศักดาทางธุรกิจมากกว่างานวิวาห์ป้ายชื่อขนาดมหึมาของ ACs Group x TNs Group ถูกยกขึ้นมาแทนที่ชื่อบ่าวสาวประดับด้วยดอกกล้วยไม้ขาวและกุหลาบสีแชมเปญหลายหมื่นดอก โคมไฟคริสตัลกลางเพดานส่องประกายเย็นเยียบ จับตาแขกเหรื่อระดับนักการเมือง นักลงทุน และนักธุรกิจแถวหน้าของประเทศนี่ไม่ใช่แค่งานแต่งงานอย่างเดียวเสียแล้ว แต่มันคืองานประกาศพันธมิตรแห่งปีก่อนหน้านี้ เพียงแค่ข่าวการเชื่อมสัมพันธ์ระหว่างสองตระกูลธุรกิจส่งออกรายใหญ่ ก็ทำให้หุ้นของทั้ง ACs Group และ TNs Group พุ่งทะยานราวติดปีกในเวลาไม่ถึงสัปดาห์ จากบริษัทส่งออกเฟอร์นิเจอร์ที่กำลังโซเซเพราะพิษเศรษฐกิจ ACs

“ช่วยอุ้มบุญลูกให้ฉันสักหน่อย”ประโยคนั้นลอยอยู่กลางลมทะเลยามเย็น ราวฟ้าผ่าลงมากลางหัวของคนเพิ่งหนีงานแต่งมาหมาดๆ คลื่นยังคงซัดฝั่งเบาๆ ซ่า ซ่า แสงแดดทอดตัวสวยเป็นผิวน้ำ ทุกอย่างรอบตัวงดงามเหมือนโปสการ์ดราคาแพงยกเว้นข้อเสนอจากเจ้าของเกาะตรงหน้าไก่อ้าปากค้างจนแทบลืมหายใจ ดวงตากลมโตเบิกกว้างอย่างไม่อยากเชื่อสิ่งที่ได้ยิน“...คุณว่าอะไรนะ?”ปิ่นยืนพิงราวระเบียงไม่ห่างจากไก่เท่าไหร่นัก ใบหน้าสวยคมยังคงนิ่งราวกับเมื่อครู่เธอแค่ชวนกินข้าว ไม่ใช่ชวนคนเพิ่งรู้จักกันไม่ถึงวันมาอุ้มท้องลูกให้“ฉันบอกว่า...” ปิ่นเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนพูดชัดถ้อยชัดคำ “ช่วยอุ้มบุญลูกให้ฉันหน่อย”ไก่ยกมือขึ้นแตะหน้าผากตัวเองทันที“เดี๋ยวก่อนนะ...ฉันเดินทางมาหลายชั่วโมง จนมาถึงเกาะส่วนตัวของคนแปลกหน้า แล้วตอนนี้คุณกำลังขอให้ฉัน...อุ้มบุญให้?”“ใช่”“ง่ายเหมือนชวนปลูกต้นไม้หน้าบ้านเลยนะคะ!”ปิ่นกะพริบตาช้าๆ“ถ้าปลูกต้นไม้แล้วได้ลูก ฉันคงทำไปแล้ว”“ไม่ตลกนะคุณ”ไก่นิ่งไปหนึ่งวินาที ก่อนชี้หน้าอีกฝ่ายอย่างเหลืออด“นี่คุณล้อฉันเล่นอยู่ใช่ไหม!”“เปล่า ฉันจริงจัง”คำว่า “จริงจัง” จากปากผู้หญิงหน้านิ่ง

เช้าวันต่อมาบนเกาะชะวะลา...ตึก ตึก ปี๊ด ปี๊ด....เสียงแรกที่ปลุกไก่ในเช้าวันนี้ ไม่ใช่เสียงคลื่น ไม่ใช่เสียงนกทะเล และไม่ใช่เสียงปิ่นมากวนประสาทเรียก “ลูกไก่”บรื้น! บรื้น! แต่เป็นเสียงโหวกเหวกคึกคักราวท่าเรือสินค้า“ยกทางนี้!”“ระวังเชือก!”“ซ้ายอีกนิด! โอเคตรงกลางเลย”“ตรึงผ้าใบให้แน่น!”หญิงสาวขมวดคิ้วทั้งที่ยังลืมตาไม่เต็มดี เปลือกตาหนักอึ้งจากการร้องไห้เมื่อคืนกับการเดินทางข้ามคืน แต่เสียงภายนอกดังต่อเนื่องจนไม่อาจข่มใจนอนต่อได้ไก่ลุกขึ้นนั่งบนเตียงนุ่มสีขาว พลางปัดผมยาวยุ่งเหยิงออกจากหน้า ก่อนก้าวเท้าเปล่าไปยังประตูกระจกบานใหญ่แล้วเลื่อนม่านออกภาพเบื้องหน้าทำให้ความงัวเงียหายไปเกือบหมดท่าเรือไม้ขนาดยาวที่ยื่นออกไปในทะเลด้านหน้าเกาะชะวะลา เช้านี้เต็มไปด้วยผู้คน คนงานหลายสิบชีวิตกำลังเคลื่อนไหววัตถุขนาดใหญ่ที่ห่อหุ้มด้วยผ้าใบอย่างระมัดระวัง รถหัวลากค่อยๆ ลำเลียงเจ้าสิ่งนั้นลงเรืออย่างช้า ๆ เสียงล้อบดพื้นไม้ดังครืดคราดเป็นจังหวะ เชือกเส้นใหญ่ถูกดึงตึง สัญญาณมือถูกส่งต่อกันเหมือนทีมมืออาชีพกลางท่าเรือมีเรือเฟอร์รี่ขนาดกลางลำหนึ่งจอดเทียบท่า ตัวเรือสีขาวเงินสะท้อน

หนึ่งสัปดาห์บนเกาะชะวะลาผ่านไปเร็วจนน่าแปลกเร็วเสียจนไก่เริ่มสงสัยว่า หรือจริง ๆ แล้วเวลาไม่ได้เดินเท่าเดิมบนเกาะแห่งนี้ แต่อาจไหลเอื่อย ๆ เหมือนน้ำในลำธารทุกเช้าเธอตื่นมาพร้อมเสียงคลื่น เสียงลมลอดผ่านแนวมะพร้าว และบางวันก็มีเสียงป้าบาตะโกนเรียกจากใต้ถุนบ้าน“นายผู้หญิง! วันนี้ไปสานแห นะคะ”นายยอด คนสนิทของปิ่นที่มาแต่เช้า“นายผู้หญิง! วันนี้ออกเรือตกหมึก!”นี่ก็นายปทีป คนสนิทอีกคน“นายผู้หญิง! วันนี้น้ำลง ดำน้ำดูปะการังสวยมาก!”คนบนเกาะหมุนเวียนกันมาตามตัวนายผู้หญิงไปทำโน่นทำนี่สารพัด และที่สำคัญ...ไก่ก็สนใจ แถมทำตามได้หมดจากชีวิตที่เคยตื่นมาไปเรียน แล้ววนอยู่กับประชุม ตารางงาน เอกสาร และแรงกดดันจากคำว่า “ทายาทของ ACs Group”กลายเป็นชีวิตที่ต้องเรียนรู้วิธีจับปลา แยกรังนก ดูกระแสน้ำ อ่านยอดคลื่น และหัวเราะกับคนบนเกาะที่ชอบเรียกเธอว่า “นายผู้หญิง”ตอนแรกไก่ขัดใจ ตามแก้ตลอดหลัง ๆ ...ก็เริ่มชิน และคร้านจะแก้คนเกาะนี้เหมือนถูกฝึกมาอย่างเป็นระบบ นายหญิงเรียกไก่ว่ายังไง ทุกคนก็เรียกตามยามว่างหลังกลับจากกิจกรรม ไก่มักไปจบลงที่เดิมเสมอ...โรงไม้จากตอนแรกที่แค่อยากหนีปิ่

หลังออกจากภัตตาคารหรู ปิ่นไม่ได้พาไก่กลับโรงแรมทันที“ไหน ๆ ก็ขึ้นฝั่งแล้ว” เจ้าของเกาะพูดพลางถอดแว่นกันแดดออกเล็กน้อย มองคนข้างตัวด้วยรอยยิ้ม “ฉันจะพาเที่ยว เดี๋ยวจะหาว่าฉันขังคุณไว้แต่บนเกาะ”“คุณก็ขังฉันจริง ๆ นั่นแหละค่ะ”“ขังยังไงคะ ถึงมีน้ำมีนวลขนาดนี้”“คุณปิ่น คุณว่าฉันอ้วนเหรอ!”เสียงหัวเราะต่ำดังอย่างคนอารมณ์ดี ก่อนที่ปิ่นจะพาเธอเดินเข้าสู่ย่านเมืองเก่า แหล่งท่องเที่ยวชื่อดังของอำเภอ ถนนเลียบทะเลยาวเหยียดกว่าห้าร้อยเมตรทอดตัวขนานผืนน้ำสีคราม สองข้างทางเต็มไปด้วยตึกแถวเก่าสไตล์ชิโนโปรตุกีสสีหวาน บางตึกถูกแปลงเป็นคาเฟ่ บางร้านขายของพื้นเมือง บางร้านเปิดเป็นบาร์รับนักท่องเที่ยวคืนนี้ทั้งเมืองคึกคักเป็นพิเศษ เพราะกำลังจะมีงานประกวด “นางงามทะเลสวย” ประจำปีธงสีสดพลิ้วไหวเหนือหัว ผู้คนทั้งไทยและต่างชาติแน่นขนัดจนแทบไม่มีช่องว่าง เสียงดนตรี เสียงพ่อค้าแม่ค้า และกลิ่นอาหารทะเลปิ้งลอยคลุกเคล้ากันจนเมืองทั้งเมืองเหมือนมีชีวิตข้างกายไก่...แทบไม่เคยว่างเลย เด่น ยอด และประทีป เดินตามติดไม่ห่างในฐานะบอดี้การ์ดส่วนตัว ทีแรกเธอนึกว่าจะอึดอัดแต่เอาเข้าจริง...“นายผู้หญิง! ร