Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

ค่ำคืนสุดท้ายก่อนออกจากฝั่งหลังจากออกไปตรวจความเรียบร้อยของเรือและดูคนงานที่กำลังขนเสบียงขึ้นเรือ เพื่อเตรียมรับมือพายุที่กำลังจะเข้าเกาะชะวะลา ปิ่นก็กลับมาถึงโรงแรมเกือบสามทุ่มท้องฟ้าด้านนอกเริ่มมืดสนิทลมทะเลพัดแรงขึ้นกว่าปกติ กลิ่นฝนลอยอยู่ในอากาศ ราวกับพายุกำลังคลานเข้ามาช้า ๆทันทีที่เปิดประตูห้องพักเข้าไป ปิ่นก็ได้ยินเสียงคุ้นหูดังแว่วมาจากระเบียง“…ไก่จะช่วยค่ะ พี่กุ้งไม่ต้องกังวลนะคะ เดี๋ยวจะไม่สบาย”เจ้าของเสียงกำลังคุยโทรศัพท์อยู่ ปิ่นหยุดเท้าโดยอัตโนมัติ เธอไม่ได้ตั้งใจแอบฟัง แต่เสียงของไก่ดังพอจะได้ยิน เพราะประตูกระจกถูกเปิดรับลมทะเลเอาไว้หญิงสาวร่างบางยืนหันหลังอยู่ตรงระเบียง ผมยาวปลิวตามแรงลม แสงไฟจากเมืองสะท้อนเงาของเธอบนกระจกบางเบา“…ถ้าไก่ช่วยได้ ไก่ก็จะช่วยค่ะ”น้ำเสียงนั้นอ่อนโยนเหมือนทุกครั้ง ปิ่นถอนหายใจเบา ๆ อย่างเหนื่อยใจทันทีใจดีอีกแล้วสินะ…ทางด้านไก่ทันทีที่เห็นชื่อ “พี่กุ้ง” โทรเข้ามา หัวใจเธอก็เต้นแรงด้วยความดีใจ ตั้งแต่งานแต่งวันนั้น เธอไม่กล้าโทรกลับไปหาอีกฝ่ายเลยทั้งเพราะรู้สึกผิด ทั้งกลัวจะรบกวนชีวิตใหม่ของพี่สาวอีกอย่าง…เธอก็รู้ว่

เสียงลมคำรามดังสนั่นไปทั่วเกาะชะวะลาฝนที่ตกต่อเนื่องมาตั้งแต่หัวค่ำไม่มีทีท่าว่าจะหยุด คลื่นทะเลซัดเข้าหาฝั่งอย่างรุนแรง น้ำทะเลหนุนสูงจนกลืนชายหาดหายไปทั้งหมด เหลือเพียงยอดต้นมะพร้าวที่โผล่พ้นผืนน้ำสีเทาหม่นชั้นล่างของบ้านพักคนงานที่อยู่ติดทะเลถูกน้ำท่วมจนเกือบมิดหลังคา แต่ไม่มีใครแตกตื่น เพราะทุกคนบนเกาะต่างคุ้นชินกับพายุแบบนี้ดี บ้านทุกหลังถูกล็อกแน่นหนา ของจำเป็นถูกเก็บไว้ในกล่องกันน้ำขนาดใหญ่ที่ปิ่นสั่งทำเป็นพิเศษให้ทุกบ้านใช้ยามน้ำท่วมส่วนบ้านใหญ่สามชั้นของปิ่นยังคงตั้งตระหง่านท่ามกลางพายุราวกับป้อมปราการและโรงไม้ที่อยู่ด้านข้าง…น้ำทะเลขึ้นสูงจนเกือบถึงขอบหน้าต่างกระจกด้านล่าง ระดับน้ำภายนอกสูงถึงช่วงเอวของเจ้าของเกาะไก่ยืนมองภาพตรงหน้าตาโต ทั้งตกใจทั้งตื่นเต้นในเวลาเดียวกัน“สูงขนาดนี้เลยเหรอคะ…”ภายนอกเต็มไปด้วยเสียงลม เสียงฝน และเสียงคลื่นกระแทกกำแพงกันคลื่นอย่างหนัก แต่ภายในโรงไม้กลับอบอุ่นด้วยแสงไฟสีส้มอ่อนและกลิ่นไม้สดจาง ๆปิ่นยังคงนั่งแกะสลักไม้ต่อไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นค้อนเล็กกระทบสิ่วดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอกึก… กึก… กึก…“ตอนน้ำท่วมกรุงเทพ…” ไก่พูดขึ้นพลางมองออ

เข้าสู่วันที่สามแล้ว พายุฝนไม่มีทีท่าว่าจะหยุดเลย น้ำท่วมบนเกาะยังคงไหลท่วมไปทั่ว สิ่งของหลายอย่างที่จัดเก็บไม่ทันก็ลอยตามน้ำไปเสียงฝนกระหน่ำซัดหลังคาโรงไม้ทั้งวันทั้งคืน ราวกับฟ้าตั้งใจตัดเกาะแห่งนี้ออกจากโลกภายนอกโดยสมบูรณ์ปิ่นยังคงตั้งหน้าตั้งตาทำงานแกะไม้อย่างต่อเนื่อง เธอหยุดพักแทบไม่ถึงสามสิบนาทีต่อครั้ง และแม้กระทั่งตอนกลางคืน หลังจากที่ไก่หลับไปแล้ว เธอก็ยังแอบลุกกลับมาทำงานต่อเงียบๆชีวิตช่วงนี้ของทั้งคู่แทบวนอยู่แต่ในโรงไม้หลายครั้งไก่แอบลืมตาขึ้นมากลางดึก แล้วเห็นเงาของปิ่นนั่งก้มหน้าทำงานอยู่ใต้แสงไฟสีส้มสลัวมือหยาบกร้านคู่นั้น...มือเดียวกับที่เคยลูบแก้มเธอเบาๆ ตอนที่เธอหลับ มือเดียวกับที่มอบสัมผัสอุ่นวาบจนเธอเผลอใจไปหมดแล้วยิ่งมอง น้ำตาของไก่ก็ยิ่งไหลออกมาเงียบๆ เธอไม่คิดเลยว่า คนคนหนึ่งจะยอมทุ่มเทเพื่อลูกที่ยังไม่ทันเกิดได้มากขนาดนี้สิ่งที่ไก่ทำได้ จึงมีเพียงคอยดูแลทุกอย่างรอบตัวปิ่นให้ดีที่สุด ทั้งเรื่องข้าวปลาอาหาร กาแฟ น้ำดื่ม ไปจนถึงเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนนอน ราวกับเธอกำลังค่อยๆ ดูแลชีวิตของอีกคนไปพร้อมหัวใจตัวเองหลังจากเช้าวันนั้น ปิ่นก็ไม่ได้รุกล้ำเธออีก อย่า

ภายในห้องรับรองชั้นบริหารของโรงพยาบาลยังคงเงียบสงบ มีเพียงเสียงปากกาของไก่ที่ขีดเขียนลงบนเอกสารเป็นระยะ หญิงสาวกำลังก้มหน้ากรอกข้อมูลส่วนตัวอย่างตั้งใจ ข้างกันนั้น เด่นนั่งช่วยเปิดแฟ้มและตรวจดูเอกสารให้อย่างคล่องมือ ราวกับคุ้นเคยกับงานพวกนี้มานานไก่เหลือบมองอีกฝ่ายอยู่พักหนึ่ง ก่อนอดถามไม่ได้“เด่นเคยทำงานเอกสารเหรอคะ ทำไมดูคล่องจัง”เด่นเงยหน้าขึ้นมายิ้มกว้างทันที“ผมเรียนบริหารมาครับ”ไก่ชะงัก มองเด่นอย่างตื่นเต้นเหลือเชื่อ“จริงเหรอคะ”“จริงสิครับ” เด่นหัวเราะกับปฏิกิริยาของนายผู้หญิง “แต่บังเอิญผมชอบเจ้านายแบบนายหญิง เลยมาสมัครงานขอทำงานด้วยครับ”“ทำไมคะ การจะเดินทางไปเกาะชะวะลาก็ใช่ว่าจะง่าย ๆ ช้าเร็วก็ขึ้นอยู่กับฟ้าฝน”“ก็สวัสดิการดี บ้านฟรี ข้าวฟรี ไวไฟฟรีครับ”ไก่หลุดขำคิกทันที คิดว่าอีกฝ่ายกำลังพูดเล่นแต่ความจริงแล้ว เด่นเป็นลูกของคนบนเกาะชะวะลา ครอบครัวทำอาชีพเก็บรังนกขายกันมานาน หลังเรียนจบ เขาเคยเข้าไปทำงานบริษัทใหญ่ในเมืองอยู่พักหนึ่งทว่าอยู่ได้ไม่นานก็ลาออก เพราะทนระบบเล่นพรรคเล่นพวกไม่ไหวสุดท้ายจึงกลับมาช่วยพ่อแม่ที่เกาะ และด้วยความที่เรียนสูง อ่านเอกสารเก่ง แถมเคย

หลังจากผลตรวจร่างกายทั้งหมดออกมาอย่างละเอียด หมอเดียร์ก็ยืนยันสิ่งที่ทำให้ทุกคนในห้องยิ้มออกมาได้ในที่สุด ร่างกายของไก่แข็งแรงสมบูรณ์ พร้อมสำหรับการย้ายตัวอ่อน และพร้อมที่จะเป็นแม่อุ้มบุญให้กับปิ่นแม้จะยังไม่มีใครกล้าพูดว่าการทำ IVF ครั้งนี้จะสำเร็จแน่นอน แต่เพียงแค่ได้ก้าวมาถึงจุดนี้ ก็เพียงพอที่จะทำให้ความหวังของคนทั้งเกาะชะวะลากลับมาสว่างอีกครั้ง“พรุ่งนี้ก็เริ่มแล้วนะคะ”หมอเดียร์บอก และสัมผัสได้ว่า ไก่คือความใจดีของปิ่นจริง ๆ เรื่องที่เกิดเมื่อเช้าปิ่นไม่ยอมให้ไก่รู้เลย และคนของเธอ เธอก็สั่งให้พนักงานที่เห็นเหตุการณ์เก็บข่าว และข่มขู่ตามแบบผู้มีอิทธิพล ซึ่งดิวถูกสั่งกักบริเวณ และสั่งไม่ให้ใครเข้าไปยุ่งจนกว่าจะมีคำสั่ง ซึ่งเธอเองก็ไม่สามารถเข้าไปหาน้องได้เลย และปิ่นก็เมินเฉย ไม่สนใจเหมือนกับว่าเธอไม่เคยมีน้องสาว ลบออกไปจากความทรงจำ เธอยอมรับว่าเครียดมาก ไม่รู้จะทำอย่างไร แต่พอเห็นไก่ เธอสดใส และบริสุทธิ์ทางความคิด ถ้ามีเรื่องไม่สบายใจ หรืออะไรกวนใจ เธอจะมีอาการเป็นกังวลทันที เลยทำให้รู้ว่าทำไมปิ่นถึงไม่ให้ไก่รับรู้เรื่องเลวร้ายนั้น ทุกอย่างจบ ไม่พูดถึงอีก“คืนนี้คุณไก่ต้องพักที่โ