Tous les chapitres de : Chapitre 21 - Chapitre 30

ภายในบ้านพักริมทะเลยามค่ำคืน มีเพียงเสียงคลื่นกระทบชายฝั่งดังแว่วเข้ามาเป็นระยะไก่นั่งพิงอยู่ในอ้อมแขนของปิ่นบนโซฟาตัวยาว ร่างสูงของเจ้าของเกาะโอบกอดเธอเอาไว้อย่างเงียบงัน ไก่ก็เริ่มเล่า“ฉันเป็นลูกของคุณพ่อวรพลกับคุณแม่มณีค่ะ”ปิ่นกุมมือของเธอเอาไว้แน่น“พ่อกับแม่ไม่ได้รักกันมาก่อนนะคะ ผู้ใหญ่เป็นคนจัดการทุกอย่างให้ เพราะฐานะ ชื่อเสียง แล้วก็ชาติตระกูลเหมาะสมกัน แม่บอกว่าเพราะแม่เป็นหลานของอดีตเจ้าเมืองทางเหนือ มันเกื้อหนุนให้ธุรกิจของพ่อ”น้ำเสียงของไก่เรียบเรื่อย เหมือนกำลังเล่าเรื่องของใครสักคน ไม่ใช่เรื่องของตัวเอง เพราะเธอชินชากับเรื่องพวกนี้มานานมากแล้ว“ตอนแรกฉันคิดว่าการแต่งงานที่ไม่มีความรัก คงไปไม่รอดแน่ ๆ แต่แม่เคยเล่าให้ฟังว่า หลังแต่งงานไปสักพัก พ่อก็เริ่มรักแม่จริง ๆ จนมีฉันเป็นสักขีพยาน”ปิ่นก้มลงจูบเบา ๆ ที่ขมับของเธอ"ครอบครัวสมบูรณ์แบบ แม่บอกว่าหุ้นส่วนของพ่อหลายคนจองตัวฉันเป็นลูกสะใภ้ มีเงินมาหมั้นมีของมากำนัลเพื่อหวังจะเชื่อมโยงธุรกิจ คุณแม่บอกว่าฉันน่ะ แก้มยุ้ยน่ารักมาก"ไก่หันมาแล้วเอามือของปิ่นมาประคองแก้มตัวเอง ยิ้มน่ารัก จนปิ่นก็ยิ้มตาม“หลังจากนั้นไม่นาน..

การเดินทางไปประเทศจีนครั้งนี้ ยาวนานกว่าที่ปิ่นคาดคิดไว้มาก จากเดิมที่ตั้งใจจะอยู่เพียงไม่กี่วันเพื่อส่งมอบงานแกะสลักให้มิสเตอร์โจว กลับกลายเป็นว่าผลงานชิ้นนั้นพาเธอเข้าสู่วงการนักธุรกิจระดับนานาชาติอย่างไม่ทันตั้งตัว เพราะเธอเห็นโอกาสผ่านข่าวที่โทรทัศน์ของที่นี่ ซึ่งละเอียดมากกว่าเป็นสกู๊ปย่อย ๆ ที่ฉายออกไปทั่วโลกการมาเห็นด้วยตาตัวเองถึงจะมองเห็นโอกาส ซึ่งปิ่นจำคำพูดนี้จากพ่อของเธอ สมัยก่อนที่พ่อพัฒนางานแกะสลักไม้แบบสองมิติบนไม้แผ่นเรียบ ๆ ขึ้นมาเป็นแบบสามมิติ เพราะพ่อได้ไปเห็นกับตาที่พม่าว่ามีการแกะไม้เป็นรูปสัตว์มงคล แม้ตอนนั้นเธอไม่เข้าใจ แต่พอได้เป็นผู้นำตระกูลรุ่นที่ 4 และได้เป็นนักลงทุน เพื่อต่อยอดและสร้างรายได้ให้กับเกาะชะวะลา เลี้ยงผู้คนนับร้อยชีวิต เธอจึงเข้าใจหลังจากส่งมอบงานเสร็จ มิสเตอร์โจวก็แนะนำให้รู้จักนักลงทุนอีกหลายคน บางคนสนใจงานศิลปะ บางคนสนใจเกาะชะวะลา และบางคนสนใจตัวปิ่นเองโดยเฉพาะกลุ่มนักลงทุนด้านเทคโนโลยีที่กำลังผลักดันธุรกิจหุ่นยนต์และระบบ AI ในประเทศจีน ซึ่งตอนนี้ AI ได้แทรกเข้าไปอยู่ในชีวิตประจำวันของมนุษย์แล้ว โดยที่ใครหลายคนต่อต้านมันและก็ยังใช้มันอยู่โ

วันหยุดสุดสัปดาห์มาถึงในที่สุดหลังจากทำงานหนักติดต่อกันมานานหลายสัปดาห์ ไก่ตั้งใจว่าจะใช้เวลาวันนี้พักผ่อนอยู่บ้าน ไม่ออกไปไหน ไม่รับนัดใคร และจะนอนชดเชยให้เต็มที่ช่วงนี้อาการแพ้ท้องเริ่มชัดเจนขึ้นทุกวัน แม้ยาที่หมอเดียร์จัดไว้ให้จะช่วยได้ระดับหนึ่ง แต่บางครั้งเธอก็ยังรู้สึกเวียนหัว อ่อนเพลีย และง่วงตลอดเวลาเพราะหนึ่งชีวิตในท้องกำลังเติบโตและเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในร่างกายของเธอหลังอาหารเช้า คุณวรพลกับคุณมณีเห็นลูกสาวมีสีหน้าอิดโรย แม่สังเกตว่าช่วงนี้ลูกสาวกินข้าวมากขึ้นกว่าปกติ แถมยังไม่ได้เลือกอาหารโปรดเหมือนทุกครั้ง แต่กลับชอบอาหารรสจัดและของเปรี้ยวเป็นพิเศษ จึงมีความเป็นห่วงอย่างมาก"วันนี้พักผ่อนอยู่บ้านนะลูก""ค่ะคุณพ่อ" ไก่ยิ้มให้พ่อ พลางยกน้ำดื่มขึ้นมา"นอนเยอะ ๆ นะลูก เดี๋ยวถ้าหนูตื่นแล้วมากินมะดันกับแม่""ค่ะคุณแม่" คุณมณีบอกลูกสาว นางเห็นอาการของลูกผิดปกติ เลยพยายามหาของอร่อยมาให้ โดยไม่ถามอะไรสักคำ เพราะไม่อยากกวนใจลูกสาว แค่รับช่วงบริหารคุณวรพล และเป็นรอยต่อมันก็เหนื่อยมากแล้ว ผู้เป็นแม่จึงทำได้แค่สังเกตและหาของดี ๆ มาให้ลูกสาวไก่ยิ้มรับ ก่อนจะเดินกลับขึ้นห้องด้วยความสุ

"อา..."เสียงหอบหายใจค่อยๆ ไต่ระดับ ดังไปทั่วห้องกลางของคอนโด ริมฝีปากของคนทั้งคู่สัมผัสแนบชิดจนกลายเป็นบดเบียดเป็นเนื้อเดียวมือเรียวแกร่งของคนด้านบนลูบไล้ร่างกายของว่าที่คุณแม่อย่างหลงใหล กระดุมเสื้อเม็ดแล้วเม็ดเล่าถูกปลดออกทีละเม็ดอย่างรวดเร็ว จนเผยชั้นในสวยที่ห่อหุ้มส่วนสงวนทั้งสองไว้อย่างเต็มที่ปิ่นถอนจูบออก เลื่อนมือไปเกี่ยวตะขอข้างหลัง จนเนื้ออกสวยดีดเด้งออกมา แล้วฝังใบหน้าลงส่วนนั้นแล้วประทับจูบแผ่วเบากลางลำตัวของอีกฝ่ายไก่ครางแผ่ว กับสัมผัสของปิ่น ลมหายใจเริ่มติดขัด มือเรียวเล็กที่ว่างสอดเข้ามาในกลุ่มผมหน้าที่มัดรวบไว้ข้างหลัง จิกเกร็งลงไปอย่างซ่านสยิวและร้อนรุ่มขึ้นมาความเย็นของเครื่องปรับอากาศไม่ได้ช่วยลดอุณหภูมิอะไรเลย มีแต่จะทวีเพิ่มมากขึ้นเมื่อปิ่นขยับขึ้นมาซุกไซ้ซอกคอขาวกรุ่นจนไก่ขนลุกซู่ไปทั้งตัว"คุณปิ่นขา...”ร่างกายสวยแอ่นรับสัมผัสเร่าร้อนนั้นอย่างลืมตัว"คิดถึงจัง"ปิ่นครางโหยก่อนจะดูดกลืนต้นคอระหงจนเกิดรอยแดงมือแกร่งกร้านจากงานไม้ลากผ่านหน้าท้องแบนราบที่มีหนึ่งชีวิตในนั้น แล้วจัดการเสื้อผ้าที่อยู่บนตัวไก่ออกไปให้หมด สายตาไก่จับจ้องปฏิกิริยาของคนใต้ตักที่เอาแต่

ภายในรถยนต์คันหรูที่กำลังเคลื่อนตัวไปอย่างไร้จุดหมาย ท่ามกลางการจราจรหนาแน่นของกรุงเทพฯ บรรยากาศภายในห้องโดยสารด้านหลังกลับเงียบสงบจนได้ยินเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศเด่นไม่ได้ถามอีกว่าจะไปไหน หน้าที่ของเขาคือขับรถไปเรื่อย ๆ จนกว่าจะได้รับคำสั่งใหม่ ส่วนภายในห้องโดยสารที่แยกออกจากคนขับอย่างชัดเจน ปิ่นกำลังกอดคนรักเอาไว้เงียบ ๆ ปล่อยให้อีกฝ่ายระบายทุกอย่างออกมาน้ำตาแห่งความอัดอั้นไหลซึมลงบนเสื้อเชิ้ตของปิ่นอย่างต่อเนื่อง เสียงสะอื้นดังเบา ๆ เป็นระยะ ขณะที่มือเล็กกอดมือของอีกฝ่ายไว้แนบอกไก่รู้สึกอบอุ่นเสมอ ทุกครั้งที่เธอต้องการใครสักคน คุณปิ่นของเธอจะปรากฏตัว คุณปิ่นของเธออยู่ใกล้เธอเสมอ"ฉันถูกจับคู่อีกแล้วล่ะค่ะ"เสียงสั่นเครือดังขึ้นในที่สุดปิ่นพยักหน้าช้า ๆ ก่อนกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้น"จากพี่แทน..." ไก่เม้มริมฝีปาก "...กลายเป็นพี่เธียร์"หญิงสาวหัวเราะขำกับโชคชะตาของตัวเอง "ถึงคุณย่าจะไม่ได้พูดตรง ๆ แต่พี่เธียร์บอกว่าท่านกำลังจับคู่อยู่" เธอหลุบตาลง "ฉันคิดว่าท่านจะประกาศในงานเลี้ยงต้อนรับค่ะ"ปิ่นรู้จักคุณหญิงธีรกรมานานพอจะเดาได้ว่ามันเป็นไปได้มากแค่ไหน ผู้หญิงคนนั้นไม่เคยเดิน