All Chapters of กาลครั้งนั้นคือคุณ: Chapter 21 - Chapter 30

ตลอดระยะเวลาสามวันที่นลินต้องนอนพักฟื้นอยู่ที่โรงพยาบาลจากอาการหน้ามืดหมดสติ เตชินใช้อำนาจของรองประธานกรรมการบริหารสั่งลางานให้เธออย่างเบ็ดเสร็จเด็ดขาด และไม่เพียงแค่นั้น ตัวเขาเองก็ยังยกเลิกตารางงานที่ไม่จำเป็นทั้งหมดเพื่อมาคอยเฝ้าไข้ ดูแลเช็ดตัว ป้อนข้าวป้อนน้ำเธออย่างใกล้ชิดไม่ยอมห่าง ความอ่อนโยนและทะนุถนอมที่เขาแสดงออกอย่างเสมอต้นเสมอปลาย ทำให้กำแพงความเย็นชาที่นลินเพียรสร้างขึ้นมาเริ่มมีรอยร้าว ทว่าความสับสนในหัวใจก็ยังคงตีรวนอยู่ลึกๆจนกระทั่งเช้าวันจันทร์... วันที่นลินยืนยันเสียงแข็งว่าร่างกายของเธอหายเป็นปกติและพร้อมกลับไปทำงานแล้วหญิงสาวก้าวเข้ามาภายในโถงล็อบบี้ของตึกอิมพีเรียล คอร์ปอเรชันด้วยชุดสูทกางเกงสีครีมเรียบหรู ใบหน้าหวานที่เคยซีดเซียวกลับมามีสีเลือดฝาดอีกครั้ง นลินสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเรียกความมั่นใจ ก่อนจะเดินไปสมทบกับกลุ่มพนักงานที่กำลังยืนรอลิฟต์โดยสารในช่วงเวลาเร่งด่วนทันทีที่เธอแทรกตัวเข้าไปยืนรวมกลุ่ม บรรยากาศรอบข้างที่เคยมีเสียงพูดคุยจอแจตามประสาเช้าวันจันทร์กลับเงียบกริบลงอย่างกะทันหัน ความเงียบนั้นไม่ได้เกิดขึ้นเพราะความบังเอิญ แต

สามวัน... สามวันเต็มๆ ที่นลินใช้ความพยายามระดับโอลิมปิกในการหลบหน้าเจ้านายหนุ่มจอมเผด็จการอย่างเตชินนับตั้งแต่เหตุการณ์ในห้องทำงานวันนั้น วันที่เขาฉีกใบคำร้องขอย้ายแผนกของเธอทิ้งเป็นชิ้นๆ แถมยังกักขังเธอไว้กับกำแพงพร้อมกับประกาศกร้าวว่าจะไม่มีวันปล่อยเธอไป นลินก็เปลี่ยนโหมดการใช้ชีวิตในออฟฟิศใหม่ทั้งหมด หญิงสาวมาทำงานเช้าตรู่เพื่อหลีกเลี่ยงการเจอเขาที่หน้าลิฟต์ ขลุกอยู่แต่ในห้องน้ำหรือแคนทีนในช่วงพักเที่ยง และรีบหอบงานกลับไปทำที่คอนโดทันทีที่เข็มนาฬิกาชี้บอกเวลาเลิกงาน หากมีเอกสารที่ต้องเซ็น เธอจะฝากผ่านกรณ์เท่านั้นนลินยอมรับอย่างหน้าชื่นอกตรมว่าเธอ ‘ขี้ขลาด’ เธอไม่พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับดวงตาคมกริบที่เต็มไปด้วยความปรารถนาอันแรงกล้าคู่นั้น แววตาของเตชินในวันนั้นมันอันตรายเกินไป อันตรายต่อกำแพงน้ำแข็งที่เธออุตส่าห์สร้างมา และที่สำคัญที่สุด... มันอันตรายต่อก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายของเธอที่มันพร้อมจะทรยศเจ้านายของมันอยู่ตลอดเวลาแต่ดูเหมือนว่า สวรรค์จะไม่เป็นใจให้เธอได้หลบซ่อนตัวนานนักเมื่อช่วงบ่ายของวันพฤหัสบดี อีเมลประกาศจากฝ่ายทรัพยากรบุคคลก็เด

บรรยากาศยามค่ำคืนริมชายหาดส่วนตัวของรีสอร์ตหรู ถูกเนรมิตให้กลายเป็นงานปาร์ตี้ฮาวายสุดเอ็กซ์คลูซีฟสำหรับพนักงานอิมพีเรียล คอร์ปอเรชัน แสงไฟประดับสีส้มสลัวที่โยงใยข้ามต้นมะพร้าว สอดประสานกับเสียงคลื่นกระทบฝั่งและเสียงดนตรีอคูสติกฟังสบายที่บรรเลงสดอยู่บนเวทีเล็กๆ กลิ่นบาร์บีคิวซีฟู้ดหอมกรุ่นลอยอบอวลไปทั่วบริเวณ พนักงานทุกคนต่างแต่งกายด้วยชุดฮาวายสีสันสดใส จับกลุ่มกินดื่มและพูดคุยกันอย่างสนุกสนานเพื่อปลดปล่อยความเครียดจากการทำงานมาทั้งปีทว่าท่ามกลางความครื้นเครงเหล่านั้น นลินกลับนั่งจับเจ่าอยู่บนเบาะบีนแบคสีครีมที่มุมหนึ่งของงาน หญิงสาวสวมชุดเดรสสายเดี่ยวผ้าพริ้วสีขาวเปิดหลังเล็กน้อย เผยผิวขาวเนียนละเอียดที่สะท้อนแสงไฟ ท่อนขาเรียวสวยเหยียดตรงไปบนผืนทราย ในมือถือแก้วน้ำผลไม้คั้นสดที่น้ำแข็งละลายไปจนหมดแล้ว ดวงตากลมโตเหม่อมองออกไปในความมืดมิดของท้องทะเลอย่างไร้จุดหมายภายในใจของนลินกำลังเกิดพายุลูกใหญ่ที่รุนแรงยิ่งกว่าคลื่นลมในทะเลเสียอีก สัมผัสอุ่นร้อนจากแผงอกแกร่ง อ้อมแขนที่โอบรัดเอวเธอไว้แน่น และเสียงกระซิบแหบพร่าชวนให้ใจสั่นจากกิจกรรมวิบากเมื่อช่วงบ่าย ยังคงตามมาหลอกหลอ

อ้อมกอดของเตชินรัดรึงแน่นหนาราวกับปลอกคอเหล็กที่ไม่มีวันคลายออก ไม่ว่าร่างบอบบางในอ้อมแขนจะดิ้นรนหรือทุบตีแผงอกของเขาด้วยเรี่ยวแรงที่เหลืออยู่มากเพียงใด ชายหนุ่มก็ไม่ยอมปล่อยให้เธอผละห่างออกไปแม้แต่เซนติเมตรเดียว เขายอมรับความเจ็บปวดจากการถูกทุบตีด้วยความเต็มใจ เพราะมันเทียบไม่ได้เลยกับความร้าวรานในหัวใจของนลินที่ต้องทนทุกข์ทรมานมาตลอดสามปี“ฮือ... ปล่อยลิน... ปล่อยสิ!” นลินสะอื้นจนตัวโยน เรี่ยวแรงที่เคยมีเริ่มเหือดหายไปพร้อมกับหยาดน้ำตาที่หลั่งรินจนชุ่มโชกเสื้อเชิ้ตฮาวายของเขา“ไม่ปล่อย ต่อให้ลินจะทุบพี่จนตาย พี่ก็ไม่มีวันปล่อยลินไปไหนอีกแล้ว” เตชินกระซิบเสียงสั่นพร่าชิดกลุ่มผมหอมกรุ่น ฝ่ามือหนาลูบแผ่นหลังบางที่สั่นสะท้านอย่างทะนุถนอมที่สุด “ฟังพี่นะลิน ฟังความจริงจากปากพี่ แค่ครั้งเดียว... แล้วหลังจากนั้นลินจะตัดสินใจยังไง พี่จะยอมรับมันทุกอย่าง”น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรวดร้าวและเว้าวอนอย่างถึงที่สุด ทำให้นลินค่อยๆ หยุดดิ้นรน หญิงสาวยังคงซบหน้าสะอื้นอยู่กับซอกคอของเขา ฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ที่เคยทำให้พลุ่งพล่านเริ่มถูกเจือจางด้

ร่างบอบบางของนลินถูกช้อนอุ้มขึ้นแนบอกด้วยท่อนแขนแกร่งของเตชิน ชายหนุ่มก้าวเดินอย่างมั่นคงและเชื่องช้าออกจากระเบียงริมสระว่ายน้ำ มุ่งหน้าเข้าสู่ภายในห้องนอนของวิลล่าหรู บานกระจกใสถูกเลื่อนปิดลงอย่างเงียบเชียบ ตัดขาดเสียงเกลียวคลื่นและเสียงลมทะเลภายนอกให้เหลือเพียงความเงียบสงัด มีเพียงเสียงหอบหายใจของคนทั้งคู่ที่ดังก้องแข่งกับเสียงจังหวะการเต้นของหัวใจภายในห้องนอนกว้างขวางถูกอาบไล้ด้วยแสงไฟสีวอร์มไวต์สลัวๆ จากโคมไฟหัวเตียง เครื่องปรับอากาศเย็นฉ่ำทว่าไม่อาจดับความร้อนรุ่มที่กำลังแผดเผาอยู่ในร่างกายของคนทั้งสองได้เลย เตชินค่อยๆ วางร่างของหญิงสาวลงบนเตียงคิงไซซ์หนานุ่มอย่างทะนุถนอมที่สุด ราวกับเธอคือแก้วเจียระไนล้ำค่าที่เขาเฝ้าทะนุถนอมและหวงแหนมาตลอดชีวิตชายหนุ่มไม่ได้ผละห่างออกไป เขาทิ้งน้ำหนักตัวทาบทับลงมา กักขังเธอเอาไว้ใต้ร่างกำยำด้วยสองแขนที่ยันขนาบข้างลำตัวบาง นัยน์ตาคมกริบที่เคยมองเธอด้วยความเผด็จการและเต็มไปด้วยอำนาจในมาดของ ‘ท่านรองประธาน’ บัดนี้ถูกถอดทิ้งไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงแววตาเว้าวอน ลึกซึ้ง และเต็มเปี่ยมไปด้วยความปรารถนาอันแสนเร่าร้อนของผู้ชายท