All Chapters of กาลครั้งนั้นคือคุณ: Chapter 11 - Chapter 20

เช้าวันอังคาร บรรยากาศบนชั้น 35 ของอิมพีเรียล คอร์ปอเรชัน ยังคงเงียบสงบและเย็นเยียบตามสไตล์ชั้นผู้บริหารระดับสูง พื้นพรมหนานุ่มสีเทาเข้มดูดซับเสียงฝีเท้าจนแทบไม่ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวใดๆ นลินก้าวออกจากลิฟต์ด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้งตรงข้ามกับความนุ่มสบายของพื้นพรมใต้ฝ่าเท้า หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเรียกความมั่นใจ วันนี้เธอสวมชุดเดรสสูทสีดำสนิทที่ดูเป็นทางการและเคร่งขรึม ราวกับต้องการใช้เสื้อผ้าเป็นเกราะกำบังความอ่อนแอที่ซ่อนอยู่ภายในเมื่อเดินมาถึงหน้าห้องทำงานของรองประธานกรรมการบริหาร นลินก็พบว่าโต๊ะทำงานใหม่ของเธอถูกจัดเตรียมไว้อย่างเรียบร้อยที่มุมหนึ่งหน้าห้องกระจกบานใหญ่ เยื้องกับโต๊ะของกรณ์ มันเป็นทำเลที่สามารถมองเห็นประตูห้องของ ‘บอส’ ได้อย่างชัดเจน และแน่นอนว่าคนที่อยู่ข้างในก็สามารถมองผ่านมู่ลี่ออกมาเห็นเธอได้ทุกอิริยาบถเช่นกัน“อรุณสวัสดิ์ครับคุณลิน” กรณ์ที่มาถึงก่อนแล้วเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้มบางๆ บนโต๊ะของเขามีแฟ้มเอกสารวางซ้อนกันอยู่สองสามแฟ้ม“อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณกรณ์” นลินค้อมศีรษะรับคำทักทาย ก่อนจะเดินตรงไปยังโต๊ะทำงานของตัวเองทันทีที่ห

วันถัดมาในช่วงบ่าย...เสียงเม็ดฝนที่สาดกระทบกระจกบานยักษ์บนชั้น 35 ของตึกอิมพีเรียล คอร์ปอเรชัน สร้างบรรยากาศที่ทั้งเงียบสงบและอึมครึมในเวลาเดียวกัน แสงสีเทาหม่นจากท้องฟ้าด้านนอกตัดกับแสงไฟสีวอร์มไวต์ภายในพื้นที่ทำงานของผู้บริหารระดับสูง นลินนั่งจดจ่ออยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ขนาดใหญ่สองจอที่สว่างวาบไปด้วยตัวเลข กราฟ และตารางข้อมูลที่สลับซับซ้อน คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากันจนแทบจะผูกเป็นโบ หญิงสาวกำลังดำดิ่งเข้าสู่โหมดการทำงานอย่างเต็มที่ เพื่อสลัดภาพของผู้ชายในห้องกระจกด้านหลังออกไปจากหัวในฐานะ Senior Data Analyst นลินกำลังเผชิญหน้ากับความท้าทายแรกของงานใหม่ ข้อมูลยอดขายและสถิติการส่งออกของไตรมาสล่าสุดที่กรณ์ส่งมาให้มีความคลาดเคลื่อนที่หาสาเหตุไม่เจอ หญิงสาวพยายามใช้เครื่องมือ 7 QC Tools มาจับเพื่อหาความผิดปกติ เธอสร้างแผนภูมิพาเรโตขึ้นมาบนหน้าจอเพื่อแยกแยะปัญหาหลักที่ทำให้เกิดความล่าช้าในการส่งมอบสินค้าให้กับพาร์ตเนอร์ต่างประเทศ เธอพบว่าปัญหากว่าแปดสิบเปอร์เซ็นต์กระจุกตัวอยู่ที่กระบวนการจัดการเอกสารศุลกากรของสองสาขาหลัก นลินตั้งใจจะนำหลักการ PDCA (Plan-Do-Check-Act) มาเขียน

เข็มยาวของนาฬิกาเรือนหรูบนผนังขยับแตะเลขสิบสอง บ่งบอกเวลาสิบเจ็ดนาฬิกาตรง เสียงจอแจของพนักงานที่เตรียมตัวเลิกงานในเย็นวันศุกร์ดังแว่วมาจากด้านนอก ทว่าสำหรับนลิน... วันศุกร์สุดสัปดาห์ของเธอเพิ่งจะถูกพรากไปอย่างหน้าด้านๆ ด้วยคำสั่งเผด็จการของเจ้านายจอมเจ้าเล่ห์หญิงสาวถอนหายใจยาวจนไหล่ลู่ จัดการอุ้มแล็ปท็อปของบริษัทพร้อมกับหอบแฟ้มเอกสารปึกใหญ่ไว้ในอ้อมแขน เดินลากเท้าอย่างจำยอมไปหยุดอยู่หน้าบานประตูไม้เนื้อหนาของห้องรองประธานกรรมการบริหาร เธอสูดลมหายใจเข้าลึกสุดปอดเพื่อเรียกความกล้า ก่อนจะเคาะประตูสามครั้งแล้วผลักเข้าไปภายในห้องทำงานกว้างขวางยังคงสว่างไสว เตชินนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ เขากำลังก้มหน้าอ่านเอกสารด้วยท่าทีจริงจัง ทันทีที่ได้ยินเสียงประตูเปิด นัยน์ตาคมกริบก็ช้อนขึ้นมองผู้มาใหม่ รอยยิ้มบางเบาที่แฝงไปด้วยความพึงพอใจจุดขึ้นที่มุมปากอย่างรวดเร็วก่อนจะถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากของความขรึม“มาแล้วเหรอ นั่งตรงโต๊ะประชุมเล็กมุมนั้นสิ ผมให้กรณ์เคลียร์พื้นที่ไว้ให้แล้ว” เตชินพยักพเยิดหน้าไปยังโต๊ะกระจกทรงกลมที่ตั้งอยู่ใกล้กับโซฟารับรอง ซึ่งมันอยู่ห่

บรรยากาศภายในห้องประชุมบอร์ดบริหารชั้น 38 ในเช้าวันอังคาร เต็มไปด้วยความตึงเครียดและอึดอัดตามสไตล์การประชุมระดับสูง โต๊ะประชุมไม้โอ๊กตัวยาวรูปวงรีถูกล้อมรอบไปด้วยผู้บริหารระดับผู้อำนวยการและหัวหน้าแผนกต่างๆ กว่ายี่สิบชีวิต ที่หัวโต๊ะฝั่งประธานคือร่างสูงสง่าของเตชินในชุดสูทสีส้มกรมท่าสุดเนี้ยบ ใบหน้าหล่อเหลาราบเรียบ นัยน์ตาคมกริบกวาดมองเอกสารวาระการประชุมในมือด้วยท่าทีสุขุมและทรงอำนาจทางฝั่งขวาของโต๊ะ เอมอร หัวหน้าฝ่ายประชาสัมพันธ์และการตลาด นั่งไขว่ห้างด้วยท่วงท่ามั่นใจ วันนี้หล่อนจัดเต็มด้วยเดรสแบรนด์เนมสีขาวมุกและเครื่องประดับราคาแพง ริมฝีปากเคลือบลิปสติกสีแดงสดเหยียดยิ้มอย่างผู้ชนะ เมื่อเหลือบมองไปทางฝั่งซ้ายของโต๊ะ ซึ่งเป็นที่นั่งของนลินนลินในชุดสูทสีเทาอ่อนนั่งหลังตรงอยู่ข้างๆ กรณ์ หญิงสาวดูสงบเยือกเย็น มือเล็กพิมพ์รัวลงบนคีย์บอร์ดแล็ปท็อปเพื่อเตรียมพรีเซนเทชัน โดยไม่แสดงอาการประหม่าแม้จะต้องเผชิญหน้ากับผู้บริหารระดับสูงมากมาย นี่เป็นการเข้าประชุมบอร์ดครั้งแรกของเธอในฐานะ Senior Data Analyst และเธอก็รู้ดีว่า ‘ระเบิด’ ที่เธอกำลังจะจุดในอีกไม่กี่นาทีข้

ความเงียบภายในห้องโดยสารของรถยุโรปคันหรูหนักอึ้งราวกับมีก้อนตะกั่วถ่วงอยู่ มีเพียงเสียงที่ปัดน้ำฝนทำงานเป็นจังหวะสม่ำเสมอ แข่งกับเสียงพายุฝนที่โหมกระหน่ำอยู่ภายนอก นลินนั่งหันหน้าออกไปทางหน้าต่าง ปล่อยให้น้ำตาเม็ดเล็กๆ ไหลรินลงมาอาบสองแก้มอย่างเงียบเชียบโดยไม่คิดจะเช็ดมันออก ความเย็นจากเครื่องปรับอากาศไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกหนาวสั่นเท่ากับความเหน็บหนาวที่เกาะกินอยู่ก้นบึ้งของหัวใจการสะบัดมือของเขาออกเมื่อครู่นี้ ไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกเป็นผู้ชนะเลยแม้แต่น้อย แต่มันกลับไปสะกิดแผลเป็นที่ซ่อนอยู่ให้เปิดอ้าออกอีกครั้ง ความอ่อนโยนที่เขามอบให้ สัมผัสที่คุ้นเคย มันกำลังทำร้ายเธออย่างเลือดเย็นที่สุด เพราะมันตอกย้ำให้เธอรู้ว่า เธอไม่เคยลืมเขาได้เลย และเธอกำลังจะพ่ายแพ้ให้กับผู้ชายใจร้ายคนนี้อีกครั้งเตชินขับรถต่อไปด้วยความเร็วที่ช้าลงกว่าเดิมมาก มือหนากำพวงมาลัยแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด นัยน์ตาคมกริบที่เคยมั่นใจและทรงอำนาจ บัดนี้เต็มไปด้วยความรวดร้าวและสับสน เขาลอบมองเสี้ยวหน้าของหญิงสาวที่สะท้อนผ่านกระจกหน้าต่างเป็นระยะ เห็นหยาดน้ำตาที่ไหลลงมาอาบแก้มใสแล้วหัวใจของเขาก็เหมือนถูกบีบขยี้ เข