All Chapters of กาลครั้งนั้นคือคุณ: Chapter 1 - Chapter 10

เข็มสั้นของนาฬิกาแขวนผนังชี้ไปที่เลขสอง ในขณะที่เข็มยาวกำลังจะแตะเลขสาม บ่งบอกเวลาตีสองสิบห้านาทีท่ามกลางความมืดมิดของห้องชุดขนาดกะทัดรัดใจกลางเมือง มีเพียงแสงสว่างจ้าจากหน้าจอแล็ปท็อปที่สาดส่องกระทบใบหน้าของ ‘นลิน’ หญิงสาววัย 24 ปี ที่กำลังนั่งหลังขดหลังแข็งอยู่บนเก้าอี้ทำงานตัวเก่ง ดวงตากลมโตภายใต้แว่นตากรองแสงสีฟ้าจ้องเขม็งไปยังกราฟและตัวเลขบนหน้าจอไม่ใช่ตัวเลขสถิติจากงานประจำในตำแหน่งนักวิเคราะห์ข้อมูลที่เธอทำอยู่ทุกวันจันทร์ถึงศุกร์ แต่เป็นแดชบอร์ดสรุปยอดขายรายตอนและอีบุ๊กบนแพลตฟอร์มนิยายยอดฮิตนลินขยับเมาส์เลื่อนดูผลงานที่เรียงรายอยู่บนชั้นหนังสือดิจิทัลของเธอด้วยความรู้สึกภาคภูมิใจลึกๆ ภายใต้นามปากกา ‘ลานิน’ ที่ตอนนี้กลายเป็นชื่อที่ติดท็อปชาร์ตและมีแฟนคลับคอยซัพพอร์ตอย่างเหนียวแน่น รอยยิ้มบางๆ ผุดขึ้นที่มุมปากเมื่อสายตาไปสะดุดเข้ากับหน้าปกนิยายเรื่องแรกในชีวิตอย่าง ‘รักร้ายในคืนลวง’เธอจำได้ดีว่าตอนที่กดปุ่มเปิดเรื่องครั้งแรกเมื่อหลายปีก่อน เธอตื่นเต้นจนนอนไม่หลับ นั่งรีเฟรชหน้าจอทุกๆ ห้านาทีเพียงเพื่อจะพบว่ามียอดคนอ่านเพียงแค่หลักสิบเท่านั้น แต่หลับสิบในวันนั้น กลับเป็นเหมือ

แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟแชนเดอเลียร์สไตล์วินเทจ ส่องกระทบแก้วคริสตัลบนโต๊ะไม้โอ๊กจนเกิดประกายวิบวับ เสียงแซกโซโฟนที่บรรเลงเพลงแจ๊สจังหวะเนิบนาบเคล้าคลอกับเสียงพูดคุยเบาๆ ของผู้คนภายในร้านอาหารกึ่งบาร์ย่านเอกมัย บรรยากาศรอบตัวช่างดูโรแมนติกและผ่อนคลาย ทว่านั่นไม่ได้ช่วยให้จังหวะการเต้นของหัวใจ ‘นลิน’ สงบลงได้เลยแม้แต่น้อยหญิงสาววัยยี่สิบสี่ปีนั่งหลังตรงแน่วอยู่บนเบาะหนังสีเข้ม มือเล็กทั้งสองข้างบีบเข้าหากันแน่นจนชื้นเหงื่อ วันนี้เธอเลือกสวมชุดเดรสสายเดี่ยวสีเบจทับด้วยคาร์ดิแกนสีครีมบางๆ ที่ดูไม่เป็นทางการจนเกินไป แต่ก็ยังขับเน้นผิวขาวเนียนและเรือนร่างบอบบางให้ดูน่ามอง ใบหน้าที่มักจะแต่งแต้มเพียงเครื่องสำอางบางๆ สำหรับไปทำงาน วันนี้ถูกแต่งเติมอย่างประณีตเพื่อให้ดูสดใสและมีชีวิตชีวาที่สุด นลินยกสมาร์ตโฟนขึ้นมาเช็กเวลาเป็นรอบที่สิบ... ห้าโมงห้าสิบห้านาที อีกเพียงห้านาทีก็จะถึงเวลานัดหมาย‘ใจเย็นๆ สิแก แค่มากินข้าวกับคนคุยเอง ไม่ได้มาสัมภาษณ์งานสักหน่อย’นลินพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อระงับความประหม่าที่ตีตื้นขึ้นมาจนถึงลำคอ เธอจินตนาการภาพ ‘พี่ที’ ไปสารพัดรูปแบบ จากรูปโปรไฟล์ที่เห็นแค่ส

บรรยากาศภายในห้องชุดขนาดกะทัดรัดมืดสนิท มีเพียงแสงไฟสลัวจากหลอดไฟริมถนนที่ลอดผ่านผ้าม่านโปร่งแสงเข้ามาตกกระทบลงบนพื้นห้อง ทีใช้เท้าดันบานประตูให้ปิดลงพร้อมกับระบบล็อกที่ทำงานอัตโนมัติ สองแขนแกร่งยังคงโอบประคองร่างบอบบางที่อ่อนปวกเปียกของนลินเอาไว้แน่น หญิงสาวทิ้งน้ำหนักตัวทั้งหมดลงมาที่เขา ศีรษะทุยซบอยู่กับลาดไหล่กว้าง ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอที่เจือกลิ่นค็อกเทลรสหวานยังคงรินรดอยู่ที่ซอกคอของชายหนุ่ม ทำให้อัตราการเต้นของหัวใจเขาทำงานหนักขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ทีพยายามกวาดสายตามองฝ่าความมืดเพื่อหาตำแหน่งสวิตช์ไฟ ทว่ามือเล็กของคนเมากลับขยุ้มคอเสื้อเชิ้ตของเขาไว้แน่นราวกับกลัวว่าเขาจะหายไปไหน หรือกลัวว่าเขาจะทิ้งเธอไว้กลางทาง ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาเบาๆ ด้วยความเอ็นดูปนหนักใจ เขาตัดสินใจกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้น แล้วพยุงร่างของเธอเดินฝ่าความสลัวตรงเข้าไปยังห้องนอนที่เปิดประตูแง้มทิ้งไว้แทนที่จะเสียเวลาเปิดไฟข้างนอกเตียงนอนขนาดคิงไซส์ปรากฏอยู่เบื้องหน้าท่ามกลางความมืดมิด ทีค่อยๆ ประคองร่างของนลินให้ทรุดตัวลงนั่งบนขอบเตียงอย่างระมัดระวังที่สุด ทันทีที่สัมผัสกับความนุ่มของฟูกสปริง หญิงสาวก็เอนตั

ตอนที่ 7 หลังจากค่ำคืนที่พายุอารมณ์และความรู้สึกได้พัดพาให้คนสองคนหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน ความสัมพันธ์ระหว่างนลินและ ‘พี่ที’ ก็ก้าวข้ามเส้นแบ่งของคนคุยไปสู่ความผูกพันที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะหาคำใดมาอธิบาย ทุกเช้าของวันทำงาน รถยนต์คันหรูสไตล์ยุโรปที่ทีบอกนลินว่าเป็นรถของเจ้านาย จะมาจอดเทียบรออยู่ที่หน้าคอนโดของเธอเสมอ พี่ทียังคงเป็นผู้ชายธรรมดาในเสื้อเชิ้ตพับแขนที่แสนจะอบอุ่น เขาจะลงมาเปิดประตูรถให้เธอ พร้อมกับยื่นแก้วกาแฟลาเต้หวานน้อยร้านโปรดและแซนด์วิชทูน่าที่เขาแวะซื้อมาให้ด้วยรอยยิ้มที่ทำให้โลกทั้งใบสว่างไสว “ตั้งใจทำงานนะครับคนเก่ง เลิกงานแล้วเดี๋ยวพี่มารับ” นั่นคือประโยคบอกลาที่นลินได้ยินทุกเช้าก่อนก้าวลงจากรถ และเมื่อเข็มนาฬิกาชี้บอกเวลาเลิกงาน ผู้ชายคนเดิมก็จะมายืนรอรับเธออยู่ที่หน้าล็อบบี้บริษัท ไม่ว่าวันนั้นนลินจะเจอเรื่องเหน็ดเหนื่อยหรือปวดหัวจากที่ทำงานมากแค่ไหน เพียงแค่ได้เห็นรอยยิ้มและได้ทิ้งตัวลงซบไหล่กว้างของเขาในรถ ความเหนื่อยล้าทั้งหมดก็มลายหายไปราวกับปลิดทิ้ง พี่ทีดูแลนลินอย่างดีเลิศ เขาให้เกียรติเธอเสมอ ไม่เคยล่วงเกินหรือบังคับขืนใจหากเธอเหนื่อยล้า ทุกสัมผัสของเขา

เวลาบ่ายโมงตรง ห้องแกรนด์บอลรูมชั้นบนสุดของอิมพีเรียล คอร์ปอเรชัน เนืองแน่นไปด้วยพนักงานนับร้อยชีวิตที่ทยอยเดินเข้ามาจับจองที่นั่ง บรรยากาศภายในห้องกว้างขวางถูกประดับประดาอย่างหรูหรา แชนเดอเลียร์คริสตัลทอประกายระยิบระยับเข้ากับแสงไฟสีวอร์มไวต์ เสียงพูดคุยจอแจดังกระหึ่มไปทั่วบริเวณ หัวข้อสนทนาหลักของทุกคนหนีไม่พ้นเรื่อง ‘เจ้านายคนใหม่’ ที่กำลังจะมาปรากฏตัวนลินนั่งอยู่แถวกลางของโซนพนักงาน ท่ามกลางวงล้อมของพรีมและแก๊งเพื่อนร่วมงานจากแผนกทรัพยากรบุคคล หญิงสาวนั่งหลังตรง นัยน์ตากลมโตจับจ้องไปที่เวทีด้านหน้าด้วยความรู้สึกเรียบเฉย ในหัวของเธอยังคงวนเวียนอยู่กับโครงสร้างฐานข้อมูลที่เพิ่งอ่านค้างไว้เมื่อช่วงเช้า สำหรับพนักงานระดับปฏิบัติการอย่างเธอ ผู้บริหารระดับสูงก็เปรียบเสมือนมนุษย์ต่างดาวที่อาศัยอยู่คนละจักรวาล ไม่ได้มีผลกระทบอะไรกับชีวิตประจำวันมากไปกว่านโยบายกระดาษไม่กี่แผ่น“แกตื่นเต้นไหมลิน ฉันได้ยินพวกเลขาหน้าห้องเมาท์กันว่าท่านรองฯ หล่อทะลุสูทเลยนะ” พรีมกระซิบกระซาบพลางสะกิดแขนเพื่อนยิกๆ“ตื่นเต้นอะไรกันพรีม เขาจะหล่อแค่ไหนก็เป็นเจ้านายเราปะ ฉันว่าแกเอาเวลาไปต