All Chapters of กาลครั้งนั้นคือคุณ: Chapter 31 - Chapter 40

แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านโปร่งแสงสีขาวที่พลิ้วไหวตามแรงลมทะเลที่พัดโชยเข้ามาทางบานกระจกที่เปิดแง้มไว้ เสียงเกลียวคลื่นกระทบฝั่งดังกังวานเป็นจังหวะสม่ำเสมอ บรรยากาศยามเช้าของรีสอร์ตหรูช่างสงบเงียบและผ่อนคลาย แตกต่างจากพายุอารมณ์อันเร่าร้อนที่เพิ่งพัดผ่านไปเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมาอย่างสิ้นเชิงบนเตียงคิงไซซ์หนานุ่ม ร่างบอบบางของนลินขยับตัวเล็กน้อยภายใต้ผ้าห่มผืนหนา ความรู้สึกปวดเมื่อยรุมๆ แล่นปราดไปทั่วเรือนร่าง โดยเฉพาะบริเวณช่วงเอวและสะโพก ทว่ามันกลับไม่ได้สร้างความหงุดหงิดใจให้เธอเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้ามมันกลับเป็นเครื่องตอกย้ำชั้นดีว่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อคืน ไม่ใช่เพียงแค่ความฝันนลินค่อยๆ ปรือตาขึ้นอย่างเชื่องช้า สิ่งแรกที่ปะทะเข้ากับสายตาคือแผงอกเปลือยเปล่าที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อและรอยแผลเป็นขนาดใหญ่ที่เธอประทับรอยจูบซับเอาไว้เมื่อคืน ท่อนแขนแกร่งหนักอึ้งพาดทับอยู่บนเอวคอดของเธอ รั้งร่างของเธอให้จมดิ่งอยู่ในอ้อมกอดที่แสนจะอบอุ่นและปลอดภัย กลิ่นอายบุรุษเพศผสมผสานกับกลิ่นสบู่และกลิ่นอายของทะเลยังคงกรุ่นอยู่ปลายจมูกหญิงสาวลอบอมยิ้มบางๆ ช้อนสายต

บรรยากาศยามบ่ายบนชั้น 35 ของอิมพีเรียล คอร์ปอเรชัน ค่อนข้างเงียบสงบกว่าปกติ เนื่องจากเตชินมีนัดประชุมบอร์ดบริหารชุดเล็กที่ชั้น 30 และกรณ์ก็ต้องลงไปเตรียมเอกสารการประชุมด้วย ทำให้พื้นที่หน้าห้องทำงานของรองประธานกรรมการบริหารเหลือเพียงนลินนั่งอยู่ตามลำพังหลังจากเคลียร์ฐานข้อมูลสถิติของไตรมาสล่าสุดเสร็จเรียบร้อย นลินก็พอจะมีเวลาพักเบรกให้หายใจหายคอได้บ้าง หญิงสาวบิดขี้เกียจไล่ความเมื่อยล้า ก่อนจะหยิบไอแพดส่วนตัวที่ซ่อนไว้ใต้ลิ้นชักขึ้นมาเปิดดู ปลายนิ้วเรียวกดเข้าสู่ระบบหลังบ้านของแพลตฟอร์มอ่านนิยายออนไลน์ชื่อดัง เพื่อเช็กยอดวิวและรายได้ประจำวันนิ้วเล็กเลื่อนหน้าจอผ่านนิยายเรื่องต่างๆ ของตัวเอง ทว่าเรื่องที่กำลังเป็นกระแสและทำยอดวิวพุ่งกระฉูดที่สุดในตอนนี้ คือนิยายเรื่องล่าสุดที่เธอกำลังแต่งและอัปเดตรายวัน... นิยายแนวออฟฟิศโรมานซ์ที่มีพระเอกเป็น ‘ท่านประธานจอมเจ้าเล่ห์’ และนางเอกเป็น ‘พนักงานสาวสุดสตรอง’นลินกดเข้าไปดูคอมเมนต์ในตอนล่าสุดที่เธอเพิ่งจะอัปเดตไป ซึ่งเป็นตอนที่นางเอกรู้ความจริงเรื่องที่พระเอกแกล้งปลอมตัวมาหลอก และกำลังด่าทอพระเอ

ความสัมพันธ์แบบ ‘แอบคบ’ ระหว่างรองประธานกรรมการบริหารหนุ่มสุดเนี้ยบกับพนักงานสาวหน้าห้อง ดำเนินไปอย่างราบรื่นและเต็มไปด้วยความหวานชื่นที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใต้หน้ากากของความเป็นมืออาชีพในเวลางาน เตชินยังคงสวมบทบาทเจ้านายจอมเผด็จการที่เคร่งขรึมและจริงจัง สั่งงานนลินด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดจนไม่มีพนักงานคนไหนกล้าสงสัยในความสัมพันธ์ของทั้งคู่ แต่ทว่าทันทีที่บานประตูไม้เนื้อหนาของห้องทำงานชั้น 35 ปิดลง หรือเมื่อเวลาล่วงเลยผ่านพ้นเวลาเลิกงานไปแล้ว เจ้านายจอมโหดก็จะกลายร่างเป็น ‘พี่ที’ แฟนหนุ่มผู้คลั่งรักและขี้อ้อนจนนลินแทบจะรับมือไม่หวาดไม่ไหวค่ำวันศุกร์ หลังจากที่เคลียร์งานเอกสารกองโตเสร็จสิ้น เตชินก็ขับรถสปอร์ตคันหรูพานลินมาเดตที่ร้านอาหารอิตาเลียนระดับไฟน์ไดน์นิ่งแห่งหนึ่งย่านใจกลางเมือง ร้านนี้ขึ้นชื่อเรื่องความเป็นส่วนตัวและมีโซนวีไอพีที่ถูกจัดไว้ตามมุมต่างๆ เพื่อหลีกเลี่ยงสายตาผู้คน แสงเทียนสลัวบนโต๊ะอาหารส่องกระทบใบหน้าหล่อเหลาที่กำลังส่งยิ้มละมุนมาให้หญิงสาวตรงหน้า“สเต๊กปลาหิมะอร่อยไหมครับ ลินดูผอมลงนะ ช่วงนี้ทำงานหนักไปหรือเปล่า&rdqu

บรรยากาศภายในห้องประชุมบอร์ดบริหารระดับสูงบนชั้น 38 ของอิมพีเรียล คอร์ปอเรชันในเช้าวันนี้ แตกต่างจากทุกการประชุมที่เคยเกิดขึ้นตลอดหลายปีที่ผ่านมา ความกดดันที่แผ่ซ่านอยู่ในอากาศนั้นหนักอึ้งจนพนักงานระดับหัวหน้าแผนกหลายคนแทบไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัวหรือผ่อนลมหายใจแรงๆนลินในชุดสูททำงานสีครีมเรียบหรู ยืนประจำการอยู่หลังแท่นควบคุมระบบนำเสนอข้อมูลหน้าจอโปรเจกเตอร์ขนาดใหญ่ ในฐานะ Senior Data Analyst และผู้ช่วยส่วนตัวของรองประธานกรรมการบริหาร เธอต้องรับหน้าที่ควบคุมแดชบอร์ดข้อมูลตลอดการประชุม หญิงสาวพยายามตีหน้าขรึมและรักษาสีหน้าให้เป็นปกติที่สุด แม้ว่าภายในใจจะเต้นระรัวด้วยความหวาดหวั่น เพราะแขกวีไอพีที่นั่งอยู่ในตำแหน่งเก้าอี้รับรองพิเศษในวันนี้ ไม่ใช่คู่ค้าทางธุรกิจธรรมดาเก้าอี้ฝั่งขวามือของโต๊ะประชุมวงรี ถูกจับจองโดย ‘คุณหญิงดาริกา’ มารดาของเตชิน ผู้ซึ่งแต่งกายด้วยชุดผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มหรูหราและสวมเครื่องประดับเพชรครบชุด แววตาเย่อหยิ่งและเย็นชาของหล่อนปรายมองมาทางนลินเพียงเสี้ยววินาทีด้วยความเหยียดหยาม ก่อนจะหันกลับไปยิ้มแย้มพูดคุยกับแขกวีไอพีที่นั่งอยู่ข้างๆแขกกลุ่

บ้านเดี่ยวสองชั้นหลังกะทัดรัดในย่านชานเมืองที่รายล้อมไปด้วยต้นไม้ร่มรื่น คือสถานที่พักพิงที่ปลอดภัยที่สุดสำหรับนลินในเวลานี้หลังจากยื่นซองขาวลาออกจากการเป็นพนักงานของอิมพีเรียล คอร์ปอเรชัน หญิงสาวก็เก็บข้าวของย้ายกลับมาอยู่กับพ่อและแม่ที่บ้านเกิด ทิ้งความวุ่นวายของสังคมเมืองหลวงและแรงกดดันจากตระกูลมหาเศรษฐีไว้เบื้องหลัง พ่อกับแม่ของเธอไม่ได้ซักไซ้ไล่เลียงให้มากความเมื่อเห็นลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนกลับมาพร้อมกับดวงตาที่บวมช้ำ ท่านทั้งสองทำเพียงแค่อ้าแขนรับ ทำอาหารของโปรดให้กิน และปล่อยให้เวลาทำหน้าที่เยียวยาบาดแผลในใจของเธออย่างเงียบๆนลินใช้ความสงบของบ้านเกิดเป็นเกราะกำบัง และใช้ตัวอักษรเป็นยารักษาแผลใจ หญิงสาวทุ่มเทเวลาตลอดทั้งวันทั้งคืนไปกับการปั่นต้นฉบับนิยายเรื่องล่าสุดที่ยังค้างคาอยู่ภายใต้นามปากกา ‘ลานิน’ประสบการณ์ความรักที่แสนเจ็บปวดและงดงาม ความกดดันจากการถูกเหยียบย่ำศักดิ์ศรี และความหนักแน่นของผู้ชายที่ยอมทิ้งทุกอย่างเพื่อปกป้องเธอ... ทุกความรู้สึกถูกกลั่นกรองและถ่ายทอดลงไปในตัวละครอย่างหมดจด เธอเขียนฉากที่นางเอกถูกกีดกันจากครอบครัวพระเอกด้วยน