Semua Bab รักฉันมั่นคง... ถ้าใจนายหนักแน่นพอ: Bab 21 - Bab 30

เช้าวันถัดมา แสงแดดอ่อน ๆ ส่องผ่านม่านสีครีมของห้องพักผู้ป่วยพิเศษ ภายในห้องเงียบสงบ แก้วใจยังหลับสนิท ฤทธิ์ยาระงับปวดยังคงทำให้อีกฝ่ายพักผ่อนได้อย่างต่อเนื่อง ส่วนโซฟาข้างหน้าต่าง... หมอกยังอยู่ในชุดกาวน์สีขาว แฟ้มเวชระเบียนวางเปิดอยู่บนตัก แต่เจ้าของแฟ้มกลับเผลอหลับไปเสียแล้ว ศีรษะพิงพนักโซฟา มือข้างหนึ่ง... ยังจับมือแก้วใจไว้เหมือนเดิม ก๊อก... ก๊อก... พยาบาลเวรเช้าเปิดประตูเข้ามาเบา ๆ เธอชะงักเมื่อเห็นภาพเดิมที่เห็นมาตลอดหลายวัน คุณหมอก... ยังไม่ยอมปล่อยมือคนรัก "เบา ๆ นะ" พยาบาลรุ่นพี่กระซิบ "เมื่อคืนคุณหมอเพิ่งลงจากห้องผ่าตัดตอนตีหนึ่ง" "แล้วก็ขึ้นมาเฝ้าคุณแก้วต่อ" พยาบาลรุ่นน้องเม้มปาก แอบมองใบหน้าที่อิดโรยของศัลยแพทย์หนุ่ม ใต้ตาคล้ำอย่างเห็นได้ชัด แต่ถึงอย่างนั้น... มือของเขาก็ยังจับมือแก้วใจไว้แน่น เหมือนกลัวว่า... ถ้าปล่อยเมื่อไหร่ คนตรงหน้าจะหายไปอีก เสียงเตือนจากเครื่องให้น้ำเกลือดังขึ้นเบา ๆ ติ๊ด... หมอกลืมตาขึ้นแทบจะทันที สิ่งแรกที่เขามอง ไม่ใช่นาฬิกา ไม่ใช่โทรศัพท์ แต่เป็นหน้าจอมอนิเตอร์ของแก้วใจ เมื่อเห็นว่าค่าต่าง ๆ ยังปกติ เขาจึงถอนหายใจออกมา ก่อนหันไปยิ้มให้พยาบาล

"...ผมจะพูด" เสียงนั้นดังขึ้นเบาหวิว แต่กลับดังก้องไปทั่วโกดัง ชายวัยกลางคนทรุดตัวลงนั่ง ใบหน้าซีดเผือด เหงื่อเม็ดใหญ่ไหลอาบขมับ มือทั้งสองสั่นจนควบคุมไม่อยู่ หัวหน้ากลุ่มหันขวับไปมองลูกน้องทันที "มึงจะพูดอะไร!" ชายคนนั้นไม่กล้าสบตา ได้แต่ก้มหน้ามองพื้น "ผม...ผมไม่อยากตาย" ทิวทัดยกมือขึ้นเพียงเล็กน้อย ทุกคนในโกดังหยุดเคลื่อนไหวทันที เขาเดินเข้าไปหยุดอยู่ตรงหน้าชายคนนั้น "เงยหน้ามองฉัน" น้ำเสียงเรียบจนแทบไม่มีอารมณ์ ชายวัยกลางคนค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ทิวทัดไม่ได้ข่มขู่ ไม่ได้ตะโกน กลับถามเพียงสั้น ๆ "คนที่สั่ง...เป็นใคร" ชายคนนั้นเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนจะส่ายหน้า "ผม...ไม่เคยเห็นหน้า" เสือเลิกคิ้ว "ไม่เคยเห็น?" "ครับ..." "ทุกครั้งจะมีคนกลางมาติดต่อ เงินก็โอนผ่านหลายบัญชี ไม่มีใครรู้ว่าตัวจริงเป็นใคร" หมอกที่ยืนเงียบมาตลอด เอ่ยขึ้นเป็นครั้งแรก "แต่คุณรู้อะไรบางอย่าง" ชายคนนั้นสะดุ้ง ดวงตาเบิกกว้างราวกับถูกอ่านใจ หมอกหยิบภาพถ่ายหนึ่งใบขึ้นมา วางไว้บนโต๊ะ "คุณมองรูปนี้นานกว่ารูปอื่น" "แสดงว่าคุณรู้จักเขา" ชายวัยกลางคนมองหมอกอย่างตกตะลึง "คุณ..." หมอกพูดต่ออย่าง

เสียงใบพัดเฮลิคอปเตอร์ค่อย ๆ หายลับไปกับสายฝน ไม่มีใครพูดอะไรอยู่พักใหญ่ ทุกคนยังคงมองท้องฟ้าที่ว่างเปล่า ราวกับกำลังคิดเรื่องเดียวกัน ศัตรู... ไม่ได้มีแค่คนเดียว และเกมครั้งนี้ ก็ใหญ่กว่าที่พวกเขาคาดไว้ "กลับกันเถอะ" ทิวทัดเป็นคนแรกที่เอ่ยขึ้น ทุกคนพยักหน้า ก่อนเดินลงจากดาดฟ้าพร้อมกัน ระหว่างทาง... หมอกเดินช้าลง เมื่อรู้สึกว่ามีใครบางคนจับชายเสื้อของเขาไว้ เขาหันกลับมา ก็เห็นแก้วใจกำลังยิ้มแหย ๆ "เหนื่อยแล้วเหรอ" หมอกถามเบา ๆ แก้วใจพยักหน้า "นิดหน่อยครับ" หมอกถอนหายใจอย่างโล่งอก แม้จะเพิ่งเห็นอีกฝ่ายรับมือกับสถานการณ์ได้อย่างน่าทึ่ง แต่สำหรับเขา... แก้วใจก็ยังเป็นคนเดิม คนที่เขาอยากดูแล หมอกยกมือขึ้นลูบศีรษะคนรักเบา ๆ "กลับบ้าน พี่ทำของอร่อยให้กิน" แก้วใจหัวเราะเสียงใส "ตกลงครับ" ภาพนั้นทำให้เสือแอบยิ้ม "เมื่อกี้ยังเท่กันอยู่เลย ตอนนี้กลับมาอ้อนเหมือนเดิมแล้ว" ต้นกล้าหัวเราะพลางเดินไปคล้องแขนเสือ "พี่เสืออิจฉาเหรอ" "ใครอิจฉา" เสือรีบปฏิเสธทันที ต้นกล้าหัวเราะชอบใจ ส่วนทิวทัดเดินเคียงข้างน่านฟ้าอย่างเงียบ ๆ "เมื่อกี้..." ทิวทัดเอ่ยขึ้น "นายตามไม้ไปใช่ไหม" น่านฟ้าพยักหน้า "ผมเห็นเ

"ไอ้แก้ว!" เสียงตะโกนดังลั่นคฤหาสน์ จนแผ่นผนังเหมือนสั่นสะเทือนตามไปด้วย หมอกที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่บนโซฟาถึงกับสะดุ้ง หนังสือในมือแทบหลุดลงพื้น มองไปทางต้นเสียงด้วยสายตาเหนื่อยหน่าย "มีอะไรอีกแล้วนะ" หมอกถอนหายใจยาวราวกับหายใจออกมาทั้งปอด เสือที่ยืนอยู่ข้างประตูห้องเดินเข้ามาพร้อมกับส่ายหน้า "เริ่มอีกแล้ว นี่มันเช้าเลยนะเว้ย" ทั้งสองเดินออกมาที่ห้องนั่งเล่นตรงกลาง ภาพที่เห็นทำเอาทิวทัดที่เพิ่งลงมาจากข้างบนถึงกับยกมือกุมขมับ น่านฟ้ายืนข้างหลังเขา พยายามกลั้นยิ้มอยู่ ตรงกลางห้อง ต้นกล้ากำลังยืนกระแทกเท้าลงพื้น แย่งถุงขนมถุงใหญ่จากมือแก้วใจอยู่ด้วยความพยายามสูงสุด แต่แก้วใจยกถุงขึ้นสูงจนต้นกล้าเอื้อมเท่าไหร่ก็ไม่ถึง หน้าตายิ้มแย้มแจ่มใสจนคนมองเห็นแล้วหมั่นไส้ "คืนมา! นั่นมันของกู!" ต้นกล้าตะโกน มือยื่นสูงจนสุดแต่ก็ยังห่างไปตั้งหลายเซนติเมตร "ไม่คืน! กูหยิบได้กูถือ" แก้วใจตอบกลับทันที เสียงดังพอๆ กัน "กูเห็นก่อนนะ!" "กูหยิบก่อน!" แก้วใจยกถุงขนมขึ้นสูงกว่าเดิมอีกนิด มองลงมาที่หน้าตาตื่นของอีกฝ่ายอย่างขำขัน "เตี้ยก็แพ้ไป ไอ้ต้น" "ไอ้แก้ว!" ต้นกล้าขึงขึงตา กระโดดขึ้นหวังจะคว้

กลิ่นฟีโรโมนสายพันธุ์อัลฟ่าจาง ๆ ที่แฝงความหนักแน่นและทรงพลังเริ่มแผ่ซ่านออกมาจากตัวทิวทัด มันเข้มข้นขึ้นตามอารมณ์ที่เริ่มคุกรุ่น จนโอเมก้าหนุ่มอย่างน่านฟ้าเหงื่อซึมตามแผ่นหลัง สัญชาตญาณสัตว์ป่าลึก ๆ ในกายทำให้อกด้านซ้ายระทึกแทบระเบิด​"ผ...ผมแค่เอาเงินมาคืนจริงๆ..."​น่านฟ้าพยายามเค้นเสียงที่สั่นพร่า หวังจะสู้สายตาคมกริบคู่เดิมที่กำลังทอดมองลงมา แต่ความเงียบสงบอันลึกลับและไร้ซึ่งความคลางแคลงใจของทิวทัด กลับสยบทุกความพยายามของเขาลงอย่างสิ้นเชิง​ทิวทัดขยับยิ้มบางเบาที่มุมปาก ดวงตาคมพิจารณาเรือนร่างบางตรงหน้าที่กำลังสั่นเทาอยู่ใต้ร่าง ชายหนุ่มโน้มตัวลงมาใกล้เรื่อย ๆ จนปลายจมูกโด่งแทบจะสัมผัสกับแก้มเนียนของอีกฝ่าย น่านฟ้าหลับตาแน่น หัวใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม รู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนที่รดรินอยู่บริเวณข้างแก้ม​"เงินอยู่ในมือเธอแล้ว...และเธอก็อยู่ในห้องฉันแล้ว น่านฟ้า"​น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่าเสน่ห์ประดุจเวทมนตร์เอ่ยชิดริมหู ก่อนที่ลิ้นร้อนจะแตะลงบนติ่งหูเบา ๆ อย่างหยอกเย้า ทำเอาน่านฟ้าสะดุ้งสุดตัว ขนกายลุกซู่ไปทั้งร่าง​"อ๊ะ...พี่ทิวทัด อย่า..."​ริมฝีปากบางพยา