Semua Bab รักฉันมั่นคง... ถ้าใจนายหนักแน่นพอ: Bab 41 - Bab 50

หน้าคฤหาสน์หรูหลังใหญ่ที่ตั้งโดดเด่นท่ามกลางสวนร่มรื่น น่านฟ้ายืนกำชายเสื้อของตัวเองแน่นด้วยความประหม่าจนมือสั่นเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยมองตรงไปยังประตูทางเข้าตระกูลเวชาวิทยด้วยความกังวลใจลึก ๆ ในหัวเต็มไปด้วยความคิดสับสนวุ่นวาย ถ้าหากพ่อแม่ของทิวทัดไม่ยอมรับเขาขึ้นมา หรือยื่นข้อเสนอให้เขาเดินออกไปจากชีวิตลูกชายของท่าน เขาควรจะทำอย่างไรดี ระหว่างเงินก้อนโตที่อาจเปลี่ยนชีวิต กับผู้ชายที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ซึ่งคือทั้งโลกของเขา หัวใจเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมา รอยยิ้มที่เคยติดปากดูจะจางหายไปทุกที ทิวทัดที่สังเกตเห็นอาการแปลก ๆ ของคนตัวเลขจึงเอ่ยทักขึ้นด้วยความสงสัย มือใหญ่บางเบาแตะที่มือบางที่กำชายเสื้อแน่น "ฟ้า... เป็นอะไรครับ มือเย็นไปหมดเลย ไม่ต้องกลัวนะ มีพี่อยู่ข้างๆ พวกเราเข้าไปด้วยกัน" น่านฟ้าเม้มปากเล็กน้อย ก่อนจะตัดสินใจถามออกไปตรง ๆ ด้วยน้ำเสียงที่ดูไม่มั่นคง "พี่... ถ้าพ่อกับแม่พี่จ้างผมให้เลิกกับพี่ ผมควรทำยังไงดีครับ? ผม... ผมกลัวว่าผมจะไม่ดีพอสำหรับครอบครัวพี่" ทิวทัดถึงกับหัวเราะออกมาเบา ๆ กับความคิดที่เหมือนหลุดมาจากซีรีส์ยอดนิยม ก่อนจะตอบหน้าตายด้วยควา

ก่อนหน้านั้น ห้าชั่วโมง ท้องฟ้าเหนือสนามบินนานาชาติแจ่มใสจนแทบเจอตา แสงแดดสาดส่องลงมาบนพื้นผิวคอนกรีตที่กว้างไกล แต่ในใจของชายหนุ่มผู้นี้กลับมืดครึ้มราวกับพายุกำลังจะมาเยือนเสือเข็นกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ตามหลังผู้จัดการ พลางหาวหวอดด้วยความไม่อยากจากไปแม้แต่น้อย "พี่...ผมยังยืนยันคำเดิมผมไม่ไปไม่ได้เหรอ" พี่ฉู่ไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง เดินหน้าต่ออย่างเด็ดขาดราวกับไม่ได้ยินคำขอร้องนั้น "ไม่ได้" "ผมสำนึกผิดแล้วนะ" "สำนึกตั้งแต่เมื่อเช้าหรือเมื่อกี้" พี่ฉู่ถามกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "...เมื่อกี้" "งั้นก็ไม่ทัน" เสือถอนหายใจยาว จนหนวดเคราแทบปลิว "ใจร้ายจังเลยนะพี่" พี่ฉู่หยุดเดินกะทันหัน ก่อนจะค่อยๆ หันมองดาราตัวเองด้วยสายตาเอือมระอาผสมความเป็นห่วงอย่างลึกซึ้ง "เสือ...แกจำวันที่พี่รับแกเข้าวงการได้ไหม" เสือพยักหน้า ชื่อของเขาในวงการอาจจะดูห้าวหาญ แต่เมื่ออยู่กับพี่ฉู่ เขาก็ยังเป็นเด็กที่เคยยืนมือเปล่ามาเมื่อหกปีก่อน"จำได้ครับ" "วันนั้นแกพูดกับพี่ว่าอะไร" เสือยิ้มบางๆ ภาพความทรงจำวันนั้นชัดเจนราวกับเพิ่งผ่านไปเมื่อวาน "ผมจะตั้งใจทำงาน จะเป็นดาราที่ดีและรักษาชื่อเสียงให้สมกับที

ตีห้าครึ่ง... แสงอรุณเพิ่งจะเริ่มลอดผ่านขอบฟ้าทางทิศตะวันออก เสียงไก่ขันดังก้องไปทั่วหมู่บ้านบนยอดดอย "ไก่ขันแล้ว ต้น!" เสียงป้าพรดังขึ้นจากชั้นล่าง พร้อมกับเสียงกะละมังและภาชนะที่กำลังเตรียมมื้อเช้า ต้นกล้าลุกจากที่นอนอย่างเป็นนิสัย ตาแทบไม่ต้องถู ก็เดินตรงไปที่อ่างล้างหน้า เช็ดหน้า แปรงฟัน และจัดทรงผมให้เรียบร้อยในเวลาไม่กี่นาที ก่อนจะเดินลงบันไดไม้ลอยลงไปช่วยป้าพรเตรียมอาหารเช้า ส่วนอีกห้องที่ประตูปิดสนิทอยู่ปลายทางเดิน... เงียบสนิท ไม่มีเสียงขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย ต้นกล้าเหลือบมองประตูห้องของเสือที่ปิดผนึกอยู่ ก่อนจะยกมือปิดปากเพื่อกลั้นรอยยิ้ม "สมแล้ว... ดารา" เขากระซิบเบาๆ กับตัวเอง รู้อยู่แล้วว่าคนอยู่ข้างในคงไม่ตื่นง่ายๆ แน่หลังจากเมื่อคืนนั่งมองดวงดาวจนดึก   หกโมงเช้า แสงแดดเริ่มสาดส่องลงมาที่ลานหน้าบ้าน ป้าพรยกสำรับอาหารร้อนๆ มาวางบนโต๊ะไม้ยาวกลางระเบียง "ต้น ไปเรียกเสือหน่อยลูก เดี๋ยวข้าวจะเย็นหมดนะ" ต้นกล้าส่ายหน้าเรียบเฉย ขณะตักข้าวใส่จาน "ไม่เรียก เดี๋ยวหิวก็ลงมาเอง" "แต่ถ้าเขาตื่นสายล่ะ"

หลังกลับจากไร่ชา... เสือถึงกับทิ้งตัวลงนั่งบนแคร่ไม้ไผ่ใต้ต้นลำไย ไหล่กว้างแอ่นลงตามแรงเหนื่อย หายใจออกยาวราวกับแบกภูเขามาทั้งลูก "โอ๊ย..." เขาครางเบา ขยับนิ้วมือที่เริ่มปวดเมื่อย "แค่เก็บชาทำไมเหนื่อยขนาดนี้" ต้นกล้าที่กำลังยกตะกร้าชาเดินผ่านไป หันมามองเพียงแวบเดียว ดวงตาคมกริบฉายแววขบขัน "นี่แค่ครึ่งวัน" ต้นกล้าตัดบท "ถ้าฤดูเก็บชาจริง ๆ มึงคงร้องไห้เป็นลูกให้เห็น" เสือหัวเราะแห้ง ๆ เอามือทุบต้นขาเบา ๆ "กูเป็นดารา ไม่ใช่ควายลากไถนะเว้ย" "แต่ตอนนี้มึงเป็นลูกจ้างของป้าพร" ต้นกล้าสวนกลับทันที ก่อนจะวางตะกร้าลงอย่างเบามือ ป้าพรที่กำลังคัดใบชาอยู่ที่โต๊ะไม้ยิ้มหัวเราะออกมา "พอ ๆ ทั้งคู่ กัดกันตั้งแต่เช้า ไม่เหนื่อยกันบ้างเหรอ" "ผมไม่ได้กัด" ต้นกล้าหันไปยิ้มให้ป้า "มันเริ่มก่อน" เสือชี้หน้าตัวเอง "กูเนี่ยนะ?" "ใช่" "มึงแค่หายใจก็กวนประสาทกูแล้ว" เสือตอกกลับ ต้นกล้าหัวเราะในลำคอ "ปากเก่งเหมือนเดิม" "แล้วไง"   ระหว่างที่ทั้งสามกำลังนั่งพักดื่มน้ำเปล่า

เช้าวันรุ่งขึ้น... แสงแดดเพิ่งจะเริ่มลอดผ่านยอดไม้ เสียงนกกรงหัวจุกดังแว่วมาแต่ไกล แต่เสียงตะโกนเรียกชื่อของเขาดังก้องก่อนเสมอ "เสือ!" เสียงต้นกล้าดังลั่นจากหน้าประตูห้อง "ตื่นได้แล้ว!" เสือพลิกตัวเอาหมอนปิดหูแน่น "อีกห้านาที... แค่ห้านาทีเอง" "สามนาที" เสียงตอบกลับมาทันที ไม่มีทางให้ต่อรอง "ห้านาที!" เสือต่อรองเสียงอู้อี้ใต้หมอน "สองนาที นับหนึ่งถึงสองนะ" เสือถอนหายใจยาวเฮือก ก่อนผลักผ้าห่มลุกจากเตียงทั้งที่ดวงตายังงัวเงีย ปลายเท้าจิ้มพื้นไม้เย็นเฉียบ เขาถูตาข้างหนึ่งพลางบ่นพึมพำ "กูไม่เข้าใจจริง ๆ... มึงจะรีบไปไหนทุกวัน ตะวันยังไม่ขึ้นด้วยซ้ำ" ต้นกล้ายืนกอดอกอยู่หน้าประตู หน้าตาตื่นตัวเรียบร้อยราวกับตื่นมาสามชั่วโมงแล้ว "วันนี้วันตลาดนัดกลางหมู่บ้าน ชาวบ้านจะลงมาจากขอบดอยขายของ มึงต้องไปช่วยกู" เสือชี้หน้าตัวเองด้วยนิ้วโป้ง ดวงตากลมโต "ดาราดังอย่างกู... ให้ไปยืนขายผักกับชาวบ้านเนี่ยนะ?" ต้นกล้าพยักหน้าหน้าตาเฉย "ใช่ ใครจะรู้จักมึงที่นี่นา มาแต่ตัวเปล่า ไม่มีเงินใช้จ่าย ถ้าอยากกินข้าวก็ต้องทำง