บททั้งหมดของ รักฉันมั่นคง... ถ้าใจนายหนักแน่นพอ: บทที่ 1 - บทที่ 8

คุณเคยพยายามรักษาความสัมพันธ์เอาไว้นานที่สุดไหม แต่ยิ่งพยายามมากเท่าไร อีกฝ่ายกลับค่อย ๆ ถอยห่างออกไปทีละนิด จากคนที่เคยนั่งกินข้าวเช้าด้วยกัน ยิ้มให้กันทุกวัน ดูหนัง เล่นเกม และหัวเราะกับเรื่องไร้สาระ เป็นคนที่คอยดูแลกันยามเจ็บป่วย เป็นที่พักใจให้กันหลังเหน็ดเหนื่อยมาทั้งวัน ทุกครั้งที่เจอเรื่องดีหรือเรื่องแย่ ก็รีบกลับมาเล่าให้อีกคนฟัง แต่ตอนนี้... ทุกอย่างไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว เราต่างใช้ชีวิตของตัวเอง เช้าที่เคยมีอาหารสองจาน เหลือเพียงกาแฟดำหนึ่งแก้ว ดื่มหมดแล้วก็ออกจากบ้าน หนังที่เคยดูด้วยกัน กลายเป็นหนังที่ผมดูคนเดียว สถานที่ที่เคยเดินจับมือกัน กลายเป็นที่ที่ผมไปเพียงลำพัง วันที่ไม่สบาย... เมื่อก่อนลืมตาขึ้นมา จะเห็นเขานอนอยู่ข้าง ๆ คอยวัดไข้ คอยยื่นยา คอยถามว่า “ดีขึ้นหรือยัง” แต่ตอนนี้ สิ่งที่อยู่ข้างเตียงมีเพียงแก้วน้ำที่ผมวางไว้เองก่อนนอน มันยังตั้งอยู่ตรงที่เดิม ราวกับไม่มีใครเคยแตะต้อง ภาพเดิม ๆ ฉายวนซ้ำอยู่ในหัวไม่รู้จบ อยากร้องไห้...แต่กลับไม่มีแม้แต่น้ำตาจะไหลเขาไม่กลับบ้านมากี่วันแล้วนะเขาจะรู้ไหม...ว่ายังมีใครคนหนึ่งรออยู่ที่บ้านหลังนี้ คิดถึงเขาแทบขาด

ปัจจุบัน06.00 น.ครืน...ครืน...เสียงสั่นของโทรศัพท์ดังขึ้นบนหัวเตียง ปลุกร่างบางที่กำลังนอนเหยียดยาวอยู่บนที่นอนสีขาวให้จำใจลืมตาตื่น แสงแดดยามเช้าส่องลอดผ่านผ้าม่านสีขาวเข้ามากระทบใบหน้า ทำให้เจ้าตัวต้องยกมือขึ้นบังแสง ก่อนจะค่อย ๆลุกขึ้นนั่งมองวิวด้านนอกมือบางรีบคว้าโทรศัพท์ที่วางอยู่บนหัวเตียง ก่อนเปิดช่องแชตในอินสตาแกรมIG[แก้ว มึงจะไปหาน่านฟ้าปะ คิดถึงมันวะ][ช่วงนี้ไม่ว่างว่ะ][อ้าวเหรอ กูว่าจะไปเล่นกับหลานสักหน่อย น่ารักมากกกกก ก ไก่ล้านตัว น่ารักเหมือนกูเลย][ลูกมันหรือลูกมึง ก่อนที่ลูกเขาจะให้ลูกหน้าเหมือนมึง มึงหาผัวให้ได้ก่อน กล้า][กูไม่คุยกับมึงละ ขอตัวไปนอนก่อน ง่วง ตี๊ยั่นหว่าง][อืม]หลังจากเจ้าของร่างบางพิมพ์แชตคุยกับเพื่อนจบ แก้วใจก็รีบก้าวลงจากเตียงด้วยความว่องไว เพราะนี่ก็ใกล้จะสายแล้ววันนี้เขาต้องเตรียมอาหารหลายอย่างให้กับสามีที่นาน ๆ ทีจะได้กลับมาบ้าทุกครั้งที่หมอกลงเวร แก้วใจมักจะเป็นคนเอาอาหารไปให้ รวมถึงคอยทำความสะอาดห้องพักที่โรงพยาบาลให้ด้วยส่วนใหญ่หมอกจะกลับบ้านก็ต่อเมื่อเป็นวันหยุดเท่านั้นตั้งแต่เรียนจบ แก้วใจเลือกเป็นแม่บ้านเต็มตัว คอยดูแลหมอก ทั้

แก้วใจพยายามเก็บทุกอย่างออกจากห้อง ทั้งที่มือยังสั่นไม่หยุด เขารู้ดีว่าสิ่งเหล่านี้ไม่ใช่หน้าที่ของตัวเอง แต่หมอกชอบความสะอาด ถ้ากลับมาเห็นห้องรกแบบนี้...หมอกคงไม่ชอบ ดังนั้นเขาจึงเลือกเก็บทุกอย่างด้วยตัวเองแม้หัวใจจะเจ็บจนแทบขาด สายตาพร่ามัวจนแทบมองอะไรไม่เห็น แต่แก้วใจก็ยังพยายามหาไม้กวาดที่ควรจะอยู่ตรงเดิม หาเท่าไรก็หาไม่เจอ มือเล็กปิดปากตัวเองเอาไว้แน่น เพื่อไม่ให้เสียงสะอื้นดังออกมา “อื้อ...” แต่สุดท้ายหยดน้ำตาก็ไหลออกมาไม่หยุด “คุณแก้วใจ...” คนในห้องพยายามเดินเข้ามาหา “กูไม่ต้องการได้ยินเสียงใคร ออกไปซะ ถ้ายังไม่อยากตายที่นี่ อย่าให้กูเห็นหน้า” น้ำเสียงของแก้วใจเย็นเยียบจนทุกคนชะงัก “ผมว่าคุณใจเย็น ๆ ก่อน” “พูดไม่รู้เรื่องเหรอ มันให้มึงเท่าไหร่...กูจ่ายมากกว่านั้น ออกจากห้องนี้ ก่อนที่กูจะฆ่ามึง” แก้วใจกัดกรามแน่น ถึงเขาจะเป็นเบต้า แต่ไม่เคยยอมคน นอกจากหมอก... โรงพยาบาล “หมอ ๆๆ หมอหมอก ช่วยไปที่หอด่วนเลย!” ลุงยามวิ่งหน้าตื่นเข้ามาเรียกหมอกที่กำลังเก็บของ เตรียมกลับห้องเพื่อรอแก้วใจมารับ “มีเรื่องอะไรครับ” “อย่าเพิ่งถาม วิ่ง! หมอเร็ว คุณแก้วใจเ

แก้วใจหันมาทางหมอก ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนที่ต่างจากตอนสั่งงานเมื่อครู่โดยสิ้นเชิง “พี่หมอกครับ ขึ้นไปรอผมที่ห้องทำงานก่อนนะครับ กว่าผมจะตรวจงานเสร็จก็คงอีกนาน เดี๋ยวเสร็จแล้วผมตามขึ้นไป” หมอกพยักหน้ารับ พร้อมรอยยิ้มบาง ๆ “ได้สิ พี่รอ” แก้วใจหันไปทางกติ “พี่กติ ฝากพาพี่หมอกไปที่ห้องทำงานผมด้วยนะครับ ถ้าพี่หมอกอยากได้อะไรก็จัดให้ได้เลย” “รับทราบครับ คุณแก้ว” หมอกเดินตามกติเข้าไปภายในโรงแรม ทันทีที่เขาเดินผ่าน พนักงานสาวหลายคนถึงกับเผลอมองตาม “คุณหมอหล่อมากเลย…” “ใช่ไหม ดูอบอุ่นมากเลย” “สมกับเป็นพระเอกซีรีส์เลยนะ” เสียงกระซิบดังขึ้นเบา ๆ เป็นระยะ แม้ทุกคนจะพยายามเก็บอาการ แต่สายตากลับอดเหลียวมองตามร่างสูงของหมอกไม่ได้ แก้วใจที่กำลังจะเดินไปอีกทาง ได้ยินเสียงกระซิบเหล่านั้นพอดี เขาหยุดฝีเท้า ก่อนหันกลับมาหาหมอก “พี่หมอกครับ” หมอกหันกลับมา แก้วใจเดินเข้าไปจัดปกเสื้อสูทให้เบา ๆ ปัดเศษฝุ่นที่แทบมองไม่เห็นออกจากบ่า ก่อนยิ้มมุมปาก “เรียบร้อยแล้วครับ” จากนั้นเขาเอื้อมไปจับมือหมอกไว้ครู่หนึ่ง ก่อนปล่อยอย่างเป็นธรรมชาติ “รอผมนะครับ” “อืม” หมอกยิ้มตอบอย่างอ่อนโยน โดยไม่ทั