Semua Bab รักฉันมั่นคง... ถ้าใจนายหนักแน่นพอ: Bab 1 - Bab 10

“พี่หมอก ตอนนี้หมอกโตมากแล้วนะลูก คำว่าช้างเท้าหน้าคืออะไร รู้ใช่ไหม” “ทราบครับคุณแม่” “ช้างเท้าหน้าไม่ใช่แค่เป็นผู้นำอย่างเดียว แต่คือการเป็นผู้นำที่ดี ให้ผู้ตามไปในทางที่ถูกที่ควร ช้างเท้าหลังเหมือนกัน ถ้าช้างเท้าหน้าไปในทางที่ผิด เราก็ควรเรียกสติให้กลับมา เดินในทางที่เราสองคนควรจะเดินไปพร้อม ๆ กัน เข้าใจใช่ไหม หมอก แก้วใจ” สิ้นคำพูดของพ่อหมอก น้ำตาของคนรอบข้างก็เอ่อขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ “ครับคุณพ่อ ผมจะดูแลน้องให้ดี อย่างที่คุณพ่อดูแลคุณแม่มาตลอด” หมอกก้มกราบเท้าผู้เป็นพ่อและแม่ พร้อมให้คำมั่นสัญญาว่าจะเป็นสามีที่ดีและเป็นผู้นำที่ดีของครอบครัว “แก้วใจ ถ้าลูกมีอะไรไม่สบายใจ ให้บอกพี่เขานะลูก อย่าเก็บไว้คนเดียว อย่าคิดเองเออเอง อย่าตีตนไปก่อนไข้ เข้าใจที่แม่พูดใช่ไหม” “ครับ” พ่อของแก้วใจหันมามองหมอกด้วยสีหน้าจริงจัง “หมอก อาฝากแก้วใจด้วยนะ แก้วใจเปรียบเสมือนแก้วตาดวงใจของอา ถ้าวันหนึ่งหมอกทนไม่ไหว หรือไปต่อไม่ได้ หรือหมดรักน้องแล้ว ขอแค่ให้หมอกเอาน้องมาส่งอานะ อย่าไปทำร้ายร่างกายกัน เข้าไหม แค่เดินมาส่งน้องก็พอ” “ครับ ผมสัญญา” เมื่อผู้ใหญ่กล่าวจบ ทั้งหมอกและแก้

10 ชั่วโมงก่อนหน้า โรงพยาบาล — 01.00 น ตึก...ตึก...ตึก... เสียงฝีเท้าดังก้องไปตามทางเดินของโรงพยาบาลที่เงียบสงัด ชายหนุ่มร่างสูงวัยสามสิบปีเร่งฝีเท้าไปยังห้องผ่าตัด อัลฟ่าหนุ่มผิวขาว สูงร้อยแปดสิบเอ็ดเซนติเมตร กลิ่นกายหอมคล้ายไม้พฤกษา ให้ความรู้สึกสะอาด เย็นสบาย แต่แฝงด้วยความละมุนอบอุ่น “คนไข้เป็นยังไงบ้าง รายงานผมด้วย อีกห้านาทีถึง เตรียมให้พร้อม เราจะเริ่มผ่าตัดใหญ่กัน” “อาจารย์หมอครับ” กึก! หมอกหยุดเดินแล้วหันกลับไปตามเสียงเรียก ตรงบันไดมีนักศึกษาแพทย์สองคนนั่งคอตกเหมือนคนหมดอาลัยตายอยาก “มีอะไร ฉันรีบ” “คือ...ผมสองคนทำกุญแจห้องหายครับว่าจะขอยืมห้องอาจารย์หมอนอนสักคืน ได้ไหมครับ” นักศึกษาแพทย์ยกมือไหว้ขอร้องผู้เป็นอาจารย์ ถ้าคืนนี้ไม่ได้นอน พรุ่งนี้พวกเขาคงเข้าเวรไม่ไหวแน่ หมอกถอนหายใจ ก่อนหยิบกุญแจโยนให้ “ได้ แต่ออกจากห้องก่อนสิบโมง ย้ำ...ออกจากห้องก่อนสิบโมง” “ครับ!” หมอกไม่รอคำตอบ รีบเดินไปยังอาคารโรงพยาบาลทันที ห้องผ่าตัด “คนไข้เป็นยังไงบ้าง” “หลอดเลือดดำที่คอโป่งพอง ใบหน้าดำคล้ำ ความดันต่ำ หลอดเลือดฉีกขาดแล้วครับ” “รีบเตรียมเครื่องหัวใจแล

เช้าวันต่อมาแสงแดดยามเช้าค่อย ๆ ลอดผ่านผ้าม่านสีครีม ทาบลงบนเตียงสีขาวที่ยังคงอบอุ่นจากไอของคนทั้งสองสายลมอ่อน ๆ จากหน้าต่างที่เปิดแง้มพัดเข้ามา พร้อมกลิ่นหอมจาง ๆ ของฟีโรโมนจากเบต้าหน้าหวานที่ยังหลับใหลอยู่ในอ้อมแขน ทำให้อัลฟ่าหนุ่มค่อย ๆ ลืมตาตื่นหมอกก้มมองใบหน้าที่สงบนิ่งของแก้วใจ รอยแดงรอบดวงตาจากการร้องไห้เมื่อคืนยังพอมองเห็นได้ แต่สีหน้าของอีกฝ่ายกลับดูผ่อนคลายกว่าที่เคยเขายกมือขึ้นเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าผากของคนรักอย่างอ่อนโยน ก่อนจะลอบยิ้มบาง ๆเมื่อคืนอาจเต็มไปด้วยความเข้าใจผิด ความน้อยใจ และคราบน้ำตา แต่เช้าวันนี้… คนที่เขารักยังนอนอยู่ข้างกายเพียงเท่านี้ก็ทำให้หมอกรู้สึกว่าทุกอย่างคุ้มค่าที่จะรักษาไว้“อรุณสวัสดิ์นะ… คนดี”หมอกกระซิบเบา ๆ ราวกับกลัวจะรบกวนการนอนของอีกฝ่าย ก่อนจะก้มลงจุมพิตหน้าผากอย่างแผ่วเบา“อื้อ… พี่หมอก ตื่นแล้วเหรอครับ”เสียงงัวเงียของแก้วใจดังขึ้นพร้อมกับการขยี้ตาเบา ๆหมอกยิ้มอ่อน พลางลูบผมของคนรักอย่างเอ็นดู“ตื่นแล้วครับ แก้วใจ ลุกไหวไหม หรือจะให้พี่อุ้ม”แก้วใจเม้มริมฝีปาก ก่อนจะรีบส่ายหน้า“ไม่ต้องเลย… ผมลุกไหว”แต่พอขยับตัว ความเมื่อยล้าจากเมื

แก้วใจหันมาทางหมอก ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนที่ต่างจากตอนสั่งงานเมื่อครู่โดยสิ้นเชิง “พี่หมอกครับ ขึ้นไปรอผมที่ห้องทำงานก่อนนะครับ กว่าผมจะตรวจงานเสร็จก็คงอีกนาน เดี๋ยวเสร็จแล้วผมตามขึ้นไป” หมอกพยักหน้ารับ พร้อมรอยยิ้มบาง ๆ “ได้สิ พี่รอ” แก้วใจหันไปทางกติ “พี่กติ ฝากพาพี่หมอกไปที่ห้องทำงานผมด้วยนะครับ ถ้าพี่หมอกอยากได้อะไรก็จัดให้ได้เลย” “รับทราบครับ คุณแก้ว” หมอกเดินตามกติเข้าไปภายในโรงแรม ทันทีที่เขาเดินผ่าน พนักงานสาวหลายคนถึงกับเผลอมองตาม “คุณหมอหล่อมากเลย…” “ใช่ไหม ดูอบอุ่นมากเลย” “สมกับเป็นพระเอกซีรีส์เลยนะ” เสียงกระซิบดังขึ้นเบา ๆ เป็นระยะ แม้ทุกคนจะพยายามเก็บอาการ แต่สายตากลับอดเหลียวมองตามร่างสูงของหมอกไม่ได้ แก้วใจที่กำลังจะเดินไปอีกทาง ได้ยินเสียงกระซิบเหล่านั้นพอดี เขาหยุดฝีเท้า ก่อนหันกลับมาหาหมอก “พี่หมอกครับ” หมอกหันกลับมา แก้วใจเดินเข้าไปจัดปกเสื้อสูทให้เบา ๆ ปัดเศษฝุ่นที่แทบมองไม่เห็นออกจากบ่า ก่อนยิ้มมุมปาก “เรียบร้อยแล้วครับ” จากนั้นเขาเอื้อมไปจับมือหมอกไว้ครู่หนึ่ง ก่อนปล่อยอย่างเป็นธรรมชาติ “รอผมนะครับ” “อืม” หมอกยิ้มตอบอย่างอ่อนโยน โดยไม่ทั

หลังตรวจสอบภาพจากกล้องวงจรปิดอยู่พักใหญ่ แก้วใจก็เงยหน้าขึ้น “คุณลูกค้าเดินออกจากห้อง ลงมาทานอาหาร แล้วไปนั่งคุยโทรศัพท์ที่สวน...” เขาหยุดคิดครู่หนึ่ง “ต่างหูน่าจะหล่นระหว่างทาง หรือไม่ก็ที่สวน” แก้วใจหันไปหาพนักงานรักษาความปลอดภัย “ไม่มีใครเข้าไปในสวนนะครับ ถ้าต่างหูหล่นอยู่จริง คนยิ่งเดินเข้าไปมาก โอกาสที่จะเหยียบหรือทำให้ต่างหูจมหายก็ยิ่งมีมาก ผมจะเข้าไปหาเอง” “แต่คุณแก้วครับ เดี๋ยวพวกผม...” แก้วใจส่ายหน้า “ทุกคนช่วยกันปิดพื้นที่ก็พอครับ อย่าให้มีใครเดินเข้ามา” พูดจบ เขาก็เดินตรงเข้าไปยังสวนเพียงลำพัง เขาค่อย ๆ ก้มมองพื้นตามแนวทางเดิน สังเกตทุกซอกทุกมุม แม้แต่ร่องหิน ริมสนามหญ้า และโคนต้นไม้ก็ไม่เว้น ไม่นานนัก เม็ดฝนเม็ดแรกก็เริ่มตกลงมา จากฝนปรอย ๆ กลายเป็นฝนที่ตกหนักในเวลาไม่นาน เสื้อเชิ้ตของแก้วใจเปียกแนบลำตัว เส้นผมเปียกลู่จนหยดน้ำไหลอาบใบหน้า แต่เขาไม่แม้แต่จะหยุด เขาคุกเข่าลงเปิดฝาท่อระบายน้ำทีละจุด ใช้ไฟฉายส่องลงไปอย่างละเอียด ก่อนปิดกลับตามเดิม จากนั้นจึงเดินค้นหาต่อ บนระเบียงของโรงแรม ลูกค้าหญิงยืนมองภาพนั้นด้วยความตกตะลึง เธอไม่คิดว่าเจ้าของโรงแรมจะยอมลงมาเปียกฝนด้วยต