Todos os capítulos de รักฉันมั่นคง... ถ้าใจนายหนักแน่นพอ: Capítulo 11 - Capítulo 20

“กินอะไรดีอะ” หมอกถามขึ้น แก้วใจชะงักไปนิด ก่อนหยิบบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปสองซองออกมา “ต้มมาม่าไหมครับ” หมอกมองซอง แล้วมองของเต็มตู้เย็น “...” “แก้ว... เมื่อกี้เราซื้อของไปกี่บาทนะ” “ประมาณสี่พันกว่าครับ” “อือ... ซื้อของเป็นพัน... แต่กลับมากินมาม่า” แก้วใจพยักหน้าจริงจัง “ใช่ครับ มันอร่อย” “แล้วเนื้อที่ซื้อมา?” “แช่ตู้เย็นครับ” “ปลาแซลมอน?” “พรุ่งนี้ครับ” “ผลไม้?” “ไว้หลังอาหารครับ” “แล้ววันนี้...” แก้วใจยกซองมาม่าโชว์ “มาม่าครับ” หมอกหัวเราะลั่น “งบน้อยตรงไหน! คนที่เพิ่งอนุมัติงบเปลี่ยนโรงแรมทั้งหลังเมื่อบ่ายนี่ใคร!” แก้วใจทำหน้าใสซื่อ “ผู้บริหารโรงแรมครับ” “แล้วคนที่อยากกินมาม่าตอนสี่ทุ่ม?” “แก้วเองครับ” “คนละคนกันเลยสินะ” “ครับ เวลาทำงาน... ผู้บริหาร เวลากลับบ้าน... มาม่า” “ถูกต้องครับ” หมอกยกมือกุมขมับ “โอเค! งั้นคืนนี้กินมาม่า... แต่ใส่ไข่สองฟอง ใส่ชีส ใส่ไส้กรอก แล้วก็หมูสไลซ์ที่เพิ่งซื้อมา” แก้วใจหัวเราะดัง “พี่หมอกครับ... นั่นไม่ใช่มาม่าแล้ว นั่นบุฟเฟต์ครับ!” 30นาทีต่อมา “มาแล้วครับบบบบ!” แก้วใจยกหม้อมาม่าร้อน ๆ วางบนโต๊ะญี่ปุ่นกลางห้อง “บุฟเฟต์มาม่ามาแล้วครับ!” หมอกมองห

“แก้ว...” หมอกถอนหายใจยาว ก่อนลูบหน้าเบา ๆ “ไม่เล่นแล้ว” “ไปหาอะไรกินกันดีกว่า” แก้วใจหัวเราะจนตาเป็นเส้น “ครับ ๆ” “งั้นแก้วพาไปกินของหวาน” ทั้งคู่เดินออกจากโซนเครื่องเล่น มุ่งหน้าไปยังร้านขนมเล็ก ๆ ภายในสวนสนุก กลิ่นวาฟเฟิลหอม ๆ กับไอศกรีมเย็น ๆ ลอยมาแตะจมูก “เอาอันนี้ครับ” แก้วใจชี้ไปที่วาฟเฟิลร้อน ๆ ราดซอสช็อกโกแลต เสิร์ฟคู่กับไอศกรีมวานิลลา “แล้วพี่ล่ะ” หมอกยิ้ม “เหมือนแก้วนั่นแหละ” ไม่นาน ของหวานก็ถูกยกมาเสิร์ฟ แก้วใจตักไอศกรีมคำใหญ่เข้าปาก ก่อนยิ้มตาหยี “อร่อยไหมครับ” หมอกชิมตาม แล้วพยักหน้า “อร่อย” “สมกับที่ลากพี่มานั่ง” แก้วใจหัวเราะ “เดี๋ยวชดเชยค่ารถไฟเหาะครับ” “ด้วยของหวาน” หมอกส่ายหน้าพร้อมยิ้ม “ของหวานช่วยได้จริง ๆ” ระหว่างนั้นเอง... มีวัยรุ่นกลุ่มหนึ่งเดินผ่านมา คนหนึ่งชะงัก ก่อนรีบสะกิดเพื่อน “เฮ้ย... ใช่คุณหมอในไอจีไหม” “แล้วคนข้าง ๆ คือคุณแก้ว!” ทั้งกลุ่มมองหน้ากัน ก่อนสูดหายใจลึก ๆ “ไปขอถ่ายรูปดีไหม” “อย่ารบกวนเขาเลย” “แต่เขาน่ารักมาก...” แก้วใจสังเกตเห็น จึงยิ้มแล้วโบกมือเรียก “จะมาถ่ายรูปด้วยกันไหมครับ” ทั้งสี่คนถึงกับเบิกตากว้าง “ได้เหรอคะ!” “ได้สิครับ

ห้องผ่าตัด 3 ไฟสีแดงเหนือประตูสว่างขึ้น "Case Emergency" แพทย์ พยาบาล และวิสัญญีแพทย์ต่างประจำตำแหน่ง เสียงเปิดประตูดังขึ้น หมอกเดินเข้ามาในชุดปลอดเชื้อ เมื่อสวมหน้ากากแล้ว... สีหน้าอ่อนโยนที่ใช้กับแก้วใจเมื่อครู่ หายไปจนหมด เหลือเพียงแววตานิ่งสงบของศัลยแพทย์มือหนึ่ง พยาบาลประจำห้องผ่าตัดยิ้มบาง ๆ "พร้อมค่ะคุณหมอ" หมอกพยักหน้า "เริ่มได้" ทันทีที่การผ่าตัดเริ่มขึ้น บรรยากาศในห้องก็เปลี่ยนไปทันที ไม่มีความลังเล ไม่มีความรีบร้อน ทุกคำสั่งหนักแน่นและแม่นยำ "คีม" พยาบาลส่งเครื่องมือเข้ามือแทบจะพร้อมกับที่หมอกเอ่ย "ดูดเลือด" "ครับ" "แรงดันตก" หมอกเงยหน้ามองจอมอนิเตอร์เพียงเสี้ยววินาที ก่อนตอบกลับอย่างนิ่งสงบ "เพิ่มเลือด" "ครับ" ทุกคนในห้องผ่าตัดต่างรู้หน้าที่ของตัวเอง เพราะคนที่ยืนอยู่หัวโต๊ะ... คือศัลยแพทย์ที่ได้รับการยอมรับว่า ยิ่งสถานการณ์วิกฤตเท่าไร เขายิ่งนิ่งเท่านั้น หนึ่งชั่วโมงผ่านไป สองชั่วโมงผ่านไป จนในที่สุด... "เสร็จเรียบร้อย" หมอกวางเครื่องมือลง เสียงถอนหายใจโล่งอกดังขึ้นทั้งห้อง พยาบาลยิ้มกว้าง "คนไข้ปลอดภัยค่ะ" หมอกพยักหน้า "ขอบคุณทุกคน" เขายกมือไหว้ทีมผ่าตัดเล็กน้อยตามนิส

เสียงไซเรนรถพยาบาลดังก้องไปทั่วถนน ท่ามกลางสายฝนที่โปรยปรายไม่หยุด "รถคันหน้าพลิกคว่ำ! มีผู้บาดเจ็บติดอยู่ในรถ!" หมอกรีบกระโดดลงจากรถพยาบาลพร้อมทีมกู้ชีพ มือคว้ากระเป๋าปฐมพยาบาลวิ่งฝ่าฝนไปยังรถเก๋งสีดำที่พลิกตะแคงอยู่ริมถนน กระจกแตกกระจาย เศษเหล็กบิดเบี้ยวจนแทบมองไม่ออกว่าเคยเป็นรถหรูมาก่อน "คนเจ็บยังมีชีพจร!" หมอกคุกเข่าลงข้างรถ พยายามชะโงกหน้าเข้าไปมอง แต่เพียงเสี้ยววินาที... หัวใจของเขาเหมือนถูกบีบจนหยุดเต้น "...แก้ว" ริมฝีปากสั่นเอ่ยชื่อคนรักออกมาแผ่วเบา ร่างของแก้วใจพาดอยู่กับพวงมาลัย เลือดไหลอาบหน้าผาก เสื้อเชิ้ตสีอ่อนเปลี่ยนเป็นสีแดงจากเลือดที่ซึมออกมาไม่หยุด ดวงตาคู่สวยปิดสนิท ราวกับไร้การตอบสนอง "แก้วใจ..." หมอกกำมือแน่นจนสั่น "คุณหมอ!" เสียงเจ้าหน้าที่เรียกสติ หมอกสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนบังคับตัวเองให้กลับมาเป็นหมอ แม้หัวใจจะแตกสลายอยู่ตรงหน้าก็ตาม "ตั้งสติ... เราต้องช่วยเขา" เขาเอ่ยกับตัวเองมากกว่าจะบอกใคร "เครื่องตัดถ่างพร้อม! ระวังคอผู้ป่วย! ให้ออกซิเจนเดี๋ยวนี้!" คำสั่งถูกปล่อยออกมารัวเร็ว แต่ดวงตาของหมอกกลับไม่เคยละจากใบหน้าของคนรักเลยแม้แต่วินาทีเดียว "แก้ว.

เช้าวันรุ่งขึ้น แสงแดดอ่อน ๆ สาดผ่านกระจกบานใหญ่ของโรงพยาบาล แต่ภายในห้อง ICU ยังคงเงียบงัน แก้วใจยังคงนอนหลับอยู่บนเตียง รายล้อมด้วยเครื่องช่วยหายใจและเครื่องติดตามสัญญาณชีพที่ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ปี๊บ... ปี๊บ... ปี๊บ... ข้างเตียงของเขา หมอกยังคงนั่งอยู่ที่เดิม ตลอดทั้งคืน เขาไม่เคยลุกไปไหน มือข้างหนึ่งกุมมือของแก้วใจไว้แน่น ส่วนอีกมือวางอยู่บนขอบเตียง ราวกับกลัวว่าหากปล่อยเพียงเสี้ยววินาที คนตรงหน้าจะหายไป ดวงตาแดงก่ำจากการร้องไห้และการอดนอน หนวดเคราที่เริ่มขึ้นทำให้ใบหน้าของศัลยแพทย์หนุ่มดูอิดโรยอย่างเห็นได้ชัด เสียงเปิดประตูห้องดังขึ้นเบา ๆ พยาบาลเวรเช้าเดินเข้ามาตรวจอาการตามปกติ เมื่อเห็นภาพตรงหน้า เธอก็ชะงัก คุณหมอกำลังนั่งฟุบหน้าลงข้างเตียง ทั้งที่มือยังจับมือแก้วใจไว้ไม่ยอมปล่อย แม้จะเผลอหลับไปเพราะความเหนื่อยล้า แต่นิ้วของเขาก็ยังประสานกับนิ้วของคนรักแน่น พยาบาลยิ้มเศร้าก่อนดึงผ้าห่มขึ้นคลุมไหล่ให้หมอกเบา ๆ "คุณหมอ..." เธอเรียกแผ่ว ๆ หมอกสะดุ้งตื่นทันที สิ่งแรกที่เขาทำไม่ใช่หันมามองเธอ แต่กลับรีบหันไปมองเครื่องติดตามสัญญาณชีพของแก้วใจ เมื่อเห็นว่าทุกอย่างยังคงปกติ เขาจึ