Semua Bab รักฉันมั่นคง... ถ้าใจนายหนักแน่นพอ: Bab 31 - Bab 40

หมอหมอกใช้เวลาตรวจอาการอย่างถี่ถ้วน ก่อนจะฉีดยาบรรเทาอาการไข้และปรับสมดุลฟีโรโมนให้น่านฟ้าที่กำลังนอนซมหมดสติ ชายหนุ่มในชุดกาวน์หันมามองเพื่อนสนิทด้วยสายตาเอือมระอาอย่างปิดไม่มิด​"เขาเป็นโอเมก้า ร่างกายชอกช้ำจากการโดนอัลฟ่าอย่างมึงรังแก แถมสัญชาตญาณยังต้านฟีโรโมนมึงจนไข้ขึ้นสูง กูฉีดยาลดไข้กับตัวปรับฮอร์โมนให้แล้ว อีกสักพักก็คงฟื้น...แต่มึงช่วยเพลาๆ ลงหน่อยเถอะทิวทัด ถ้ารุนแรงกว่านี้ได้นอนโรงพยาบาลยาวแน่" หมอหมอกเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงจริงจัง​"กู้รู้แล้ว มึงหมดหน้าที่ก็รีบไสหัวกลับไปได้แล้ว" ทิวทัดตอบกลับเสียงเรียบ สายตาไม่ได้ละไปจากใบหน้าหวานที่ยังคงขึ้นสีระเรื่อเพราะพิษไข้​เมื่อเพื่อนสนิทเดินออกจากห้องไป ทิวทัดก็ขยับเข้าไปนั่งลงบนขอบเตียง นัยน์ตาคมกริบจ้องมองร่างเล็กที่ขมวดคิ้วแน่นแม้กระทั่งยามหลับ ปลายนิ้วเรียวยาวค่อยๆ แตะลงบนแก้มเนียน ความร้อนจากพิษไข้เริ่มลดลงบ้างแล้วเพราะฤทธิ์ยา แต่สิ่งที่เริ่มเข้มข้นขึ้นกลับเป็นกลิ่นฟีโรโมนหอมหวานของดอกไม้ป่าที่แผ่ออกมาจากตัวน่านฟ้าตามธรรมชาติ​กลิ่นหอมปลุกสัญชาตญาณสัตว์ป่าในกายของทิวทัดให้ตื่นตัวขึ้นมาอีกครั้ง ชายหนุ่มยิ้มมุ

สัมผัสของผ้าสีดำทึบแสงที่ปิดทับลงบนดวงตา คล้ายกับผ้าม่านที่ปิดกั้นโลกภายนอกออกไปจนหมดสิ้น ทิ้งให้น่านฟ้าตกอยู่ในความมืดมิดที่มีเพียงสัญชาตญาณและการรับรู้ทางกายสัมผัสเท่านั้นที่ทำงานอย่างเด่นชัดขึ้นเป็นเท่าตัว​"พี่..." น่านฟ้าเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา หัวใจตื่นตระหนกจนอกเต้นระทึก​"พี่อยู่นี่"​น้ำเสียงทุ้มต่ำและกระแสลมหายใจอุ่นร้อนเคลื่อนเข้ามาชิดริมหู พร้อมกับฝ่ามือใหญ่แสนอบอุ่นที่ค่อย ๆ สอดประสานกุมมือเล็กของเขาไว้อย่างแนบแน่น​"ไม่ต้องกลัว"​สัมผัสที่มั่นคงของทิวทัดทำให้ความเกร็งเครียดเริ่มผ่อนคลายลงทีละน้อย น่านฟ้าสูดกลิ่นฟีโรโมนหอมเข้มข้นของเปลือกส้มผสมกาแฟคั่วอันเป็นเอกลักษณ์ของอัลฟ่าหนุ่มเข้าไปเต็มปอด กลิ่นหอมนั้นลอยอบอวลมอมเมาสติสัมปชัญญะของโอเมก้าจนสมองเบาหวิว​"ไหน ๆ ก็อยู่ด้วยกันแล้ว... เรามาคุยกันดีกว่า"​"ครับ"​"พี่อาจจะเป็นคนเอาแต่ใจ... แต่พี่ไม่อยากฝืนเธออีกแล้ว ถ้านานฟ้าไม่พร้อม พี่จะหยุด"​คำพูดที่นุ่มนวลอย่างที่ไม่เคยได้ยินมาก่อนทำให้น่านฟ้าสับสน หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบ ความอบอุ่นที่ซึมผ่านฝ่ามือใหญ่ทำลายกำแพงความระแวงลงจนหมดส

เสียงใบพัดของเครื่องบินส่วนตัวค่อย ๆ ดับลง บรรยากาศภายในโกดังร้างริมแม่น้ำตกอยู่ในความเงียบงันและเย็นเยียบ ทิวทัดก้าวลงจากเครื่องด้วยท่าทีนิ่งขรึมและทรงอำนาจ ในชุดสูทสีดำสนิทที่ขับเน้นความเยือกเย็น ดวงตาคมกริบกวาดมองรอบบริเวณเพียงชั่วพริบตา ก่อนจะสาวเท้าเข้าไปหยุดยืนตรงหน้าชายวัยกลางคนที่ถูกหมอกลากตัวออกมาคุกเข่าอยู่แทบเท้า​"รู้หรือยัง...ว่าใครเป็นหนอน" หมอกเอ่ยถามพลางดีดก้นบุหรี่ลงพื้น​ชายคนนั้นตัวสั่นเทา ละล่ำละลักแก้ตัวทั้งน้ำตา "นายครับ...ไว้ชีวิตผมด้วย ผมโดนบังคับจริง ๆ!"​ทิวทัดย่อตัวลงช้า ๆ ใช้นิ้วแกร่งเชยคางอีกฝ่ายขึ้นบังคับให้สบตา น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยลอดไรฟันอย่างเลือดเย็น "ใครบังคับ"​"ผม...ผมพูดไม่ได้"​"พูดไม่ได้...หรือไม่อยากพูด"​สิ้นคำถาม ทิวทัดก็ไม่รอให้เสียเวลา ชักปืนสีดำด้านออกจากเอวแล้วลั่นไกใส่ทันทีอย่างไร้ความปรานี เสียงปืนดังสนั่นสะท้อนก้องโกดัง ร่างของคนทรยศทรุดฮวบลงนอนจมกองเลือด​"คนทรยศ...ไม่มีค่าพอให้เสียเวลา" ทิวทัดเก็บปืนเข้าซองด้วยใบหน้าเรียบเฉย ไร้ซึ่งความรู้สึกผิดใด ๆ​ภายใต้ฉากหน้าอันบริสุทธิ์ของตระกูล ทั้งธุรกิจเหมือง

"การหนีปัญหาอาจไม่ใช่ทางออกที่ดีที่สุด... แต่มันช่วยปกป้องหัวใจของเราได้มากที่สุด" น่านฟ้าวิ่งโดยไม่รู้ว่าตัวเองมาหยุดอยู่ตรงไหนของเกาะ หันไปทางไหนก็มีแต่ต้นไม้สูงทึบกับเสียงน้ำตกที่ดังก้องไปทั่วบริเวณ ลมหายใจเข้าออกแรงจนหน้าอกสั่ง ร่างกายอ่อนเพลียและหัวใจที่กำลังสั่นเทาไม่แพ้กัน "...ผมหลงป่าเหรอ" เมื่อสติเริ่มกลับมา เขารีบหันมองหาทางกลับ แต่ไม่ว่าจะเดินไปทางไหนก็ไม่คุ้นเลยสักทาง โทรศัพท์ก็ไม่ได้หยิบติดตัวมา น่านฟ้ายกมือขยี้ผมตัวเองอย่างหงุดหงิด มัวแต่วิ่งหนีความตกใจและความเสียใจ จนไม่ทันสังเกตเส้นทาง ก่อนที่มือจะเลื่อนไปลูบท้องตัวเองเบา ๆ เขาท้อง... และยังเป็นลูกแฝดอีกด้วย ความยินดีที่เพิ่งก่อตัวขึ้นในหัวใจ เหมือนเป็นแรงผลักดันให้เขาอยากลุกขึ้นสู้กับทุกอย่างอีกครั้ง แต่ปัญหาตอนนี้คือ... เขาจะออกจากป่าแห่งนี้ได้อย่างไร "ช่วยด้วยครับ! มีใครอยู่ไหม! ช่วยด้วย!" เสียงตะโกนดังก้องไปทั่ว ก่อนจะสะท้อนกลับมา มีเพียงเสียงของตัวเองเท่านั้น "...เสียงเรือ!" ดวงตาของน่านฟ้าเป็นประกาย เขารีบวิ่งไปตามทิศทางของเสียง พร้อมตะโกนสุดเสียง "ช่วยด้วยครับ!

แสงไฟสีขาวนวลสว่างไสวภายในห้องผ่าตัดส่วนตัวของพูลวิลล่า กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อเข้มข้นคละคลุ้งไปทั่วบรรยากาศที่เคยเต็มไปด้วยความตึงเครียด หมอกค่อย ๆ ถอนหายใจยาวเหยียด ถอดถุงมือยางที่มีคราบเลือดเกรอะกรังออก หลังจากใช้ทักษะศัลยแพทย์มือหนึ่งคีบหัวกระสุนปืนเฉียดจุดสำคัญออกจากร่างของน่านฟ้าได้สำเร็จ​มือแกร่งของหมอหมอกเย็บปิดบาดแผลอย่างประณีตและระมัดระวังที่สุด ก่อนจะเอี้ยวตัวไปตรวจเช็กสัญญาณชีพบนหน้าจอมอนิเตอร์ เสียงจังหวะการเต้นของหัวใจที่ดัง ติ๊ด... ติ๊ด... อย่างสม่ำเสมอ เป็นสัญญาณยืนยันว่าชีวิตของโอเมก้าหนุ่มและลูกในท้องรอดพ้นจากเงื้อมมือมัจจุราชแล้ว​"ปลอดภัยแล้ว..."​สิ้นเสียงหมอก ทิวทัดที่ยืนเกร็งตัวแน่นจนเส้นเลือดปูดขึ้นแขนมาตลอดหลายชั่วโมงก็เหมือนคนที่หมดเรี่ยวแรงลงทันที ร่างสูงกำยำทรุดลงนั่งบนเก้าอี้ข้างเตียงผ่าตัดอย่างคนไร้สติ ความดุดันน่าเกรงขามในฐานะผู้ทรงอิทธิพลหายไปสิ้น เหลือเพียงชายหนุ่มที่เพิ่งได้หัวใจและลมหายใจของตัวเองกลับคืนมา​ทิวทัดค่อย ๆ เอื้อมมืออันสั่นเทาไปกุมมือเรียวเล็กของน่านฟ้าไว้แน่น สัมผัสผิวกายนั้นยังคงเย็นเฉียบจากพิษบาดแผลและการเสียเลือดมาก แต่