Semua Bab เพียงใจรัก เพียงเธอ: Bab 61 - Bab 70

ภาคินกลับบ้านมาพร้อมกับต้นไม้นานาชนิดที่ผู้เป็นแม่ให้หาซื้อเพื่อมาจัดตกแต่งสวนหน้าบ้าน เขาไม่พูดไม่จาอะไรเลยทั้งสิ้น ร่างสูงรีบขึ้นห้องทำงานเพื่อไปเคลียร์งานที่ทำคั่งค้างทั้งหมดให้เสร็จไวขึ้นกว่ากำหนด โทรศัพท์แนบติดอยู่กับใบหูตลอดเวลาเพราะว่าเขาจะต้องออกคำสั่งทิ้งงานต่างๆ ในช่วงระยะเวลากว่าสามเดือนเต็มที่เขาจะไม่เข้าบริษัท ชายหนุ่มยุ่งวุ่นวายจนไม่ทันได้สังเกตว่าตอนนี้มีบุคคลที่สองเข้ามาอยู่ในห้องกับเขาเสียแล้วป้านวลเอากาแฟสีเข้มวางลงบนโต๊ะทำงานพร้อมกับขนมคุกกี้สี่ห้าชิ้นที่วางเรียงรายอยู่ในจานสีขาว ภาคินเงยหน้าขึ้นมองเพียงเล็กน้อยเท่านั้นก่อนจะก้มหน้าก้มตาอ่านเอกสารต่อ“จะรับอะไรเพิ่มอีกหรือเปล่าคะ?”หญิงชราถามเสียงแหบแห้ง กาลเวลาล่วงเลยผ่านไปต้นไม้ใกล้ฝังอย่างเธอก็ย่อมต้องเสื่อมลงไปด้วยเช่นกัน“ไม่ครับ” ตอบนิ่งๆ โดยไม่มองหน้าคนถาม“คุณชายมีอะไรหรือเปล่าคะ ทำไมต้องรีบสะสางงานด้วย”ป้านวลถามพลางมองบนโต๊ะกว้างใหญ่ที่บัดนี้เหลือเพียงพื้นที่เล็กน้อยไว้สำหรับให้ชายหนุ่มเท้าแขน“ผมมีธุระครับ ต้องรีบจัดการงานทั้งหมดก่อนเท่าที่จะจัดการได้” ภาคินก็ยังตอบโดยไม่มองหน้าป้านวลอีกเช่นเคย“ไปซื้อต้

ใครจะเชื่อว่าทายาทตระกูลที่รํ่ารวยติดอันดับต้นๆ ของประเทศได้กลายร่างมาเป็นเพียงแค่คนทำสวนใช้แรงงานตั้งแต่แปดโมงเช้าจนถึงสองทุ่ม เขาโดนใช้งานอย่างหนักจากผู้จัดการสวนที่คุณอิ่มใจนั้นบอกกล่าวมาตั้งแต่เนิ่นๆ แล้วว่าให้ใช้งานได้อย่างเต็มที่ไม่ต้องยั้ง ยิ่งงานหนักมากเท่าไหร่เลยยิ่งดี ชายหนุ่มก้มหน้าก้มตาทำจนใบหน้าหล่อเหลาเปื้อนดินเปื้อนทราย ร่างสูงไม่ปริปากบ่นออกมาแม้แต่คำเดียวเมื่อช่วงเช้าที่คุณอิ่มใจพาเขามาแนะนำให้กับคนงานทุกคนได้รู้จัก เสียงฮือฮามากมายดังขึ้นอย่างรวดเร็ว เพราะด้วยผิวพรรณบวกกับหน้าตาด้วยแล้วนั้น ให้ตาถั่วยังไงก็ต้องดูออกว่าไม่ใช่ผู้ชายจนๆ ธรรมดาๆ คนหนึ่งแน่นอน“เสร็จจากตัดต้นไม้แล้วก็ไปยกก้อนหินต่อเลยนะ”เสียงสั่งจากผู้จัดการสวน ภาคินพยักหน้ารับด้วยความเข้าใจ เขาจัดการตัดต้นไม้ต่อ เมื่อเสร็จเรียบร้อยแล้วชายหนุ่มก็เดินไปยกก้อนหินใส่รถเข็นทันที เหงื่อเม็ดโตไหลลงจรดปลายคาง แสงแดดแยงตาให้รู้สึกแสบ ร่างหนาตั้งหน้าตั้งตาทำงานโดยไม่รู้เลยว่ามีคนหนึ่งคนแอบมองเขาจากที่ไกลๆ ชนิดาทอดสายตามองไปยังภาคินที่เอาแต่ยกก้อนหินเล็กใหญ่ตามขนาดของมัน ใบหน้าหล่อคมคายบัดนี้ดูมอมแมมไปด้วยเหงื่อไ

“น้องดามีอะไรหรือเปล่าจ๊ะ” เขาถามเสียงหวาน“จะนอนยังไง สภาพห้องแบบนี้คุณนอนได้เหรอ”ภาคินรู้สึกหัวใจพองโตเมื่อได้ยินคำถามแบบว่าสาวเจ้าจะห่วงใยเขา ใช่หรือไม่ใช่ไม่รู้ รู้แค่เพียงว่าเขาดีใจเกินจะบรรยาย“พี่คินกำลังจะไปหาอุปกรณ์มาทำความสะอาดครับ”“กว่าจะทำเสร็จ นี่สามทุ่มครึ่งเข้าไปแล้วนะคุณ พอดีล่ะ… ได้นอนอีกทีใกล้เช้า” นํ้าเสียงเหนื่อยใจชัดเจน ภาคินมองใบหน้าหวานแล้วยิ้มกริ่ม ชนิดาหันขวับมองเขา“ยิ้มอะไร” เสียงห้วนถาม อารมณ์เย็นๆ เริ่มจะร้อนขึ้นมาอีกครั้ง ขยันกวนประสาทกันเสียจริง“พี่แค่ดีใจน่ะ ที่เห็นว่าน้องดาเป็นห่วงพี่”“ห่วงอะไร ฉันแค่สมเพชคุณต่างหากล่ะ”เสียงหวานตะคอกใส่หน้าหล่อ หากเจ้าคนที่ถูกตะคอกกลับไม่โกรธจะมีก็แต่ความสุขใจ“นี่ หยุดยิ้มเดี๋ยวนี้เลยนะ!” ชนิดาชี้หน้าอย่างขัดใจ ภาคินหุบยิ้มลงกะทันหัน “ไปนอนที่บ้านใหญ่ก่อนคืนหนึ่ง แล้วพรุ่งนี้ฉันจะให้คนมาทำความสะอาดห้องให้”“ดาพูดจริงเหรอ”คนถามทำหน้าไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ตนได้ยิน“หูหนวกหรือไงไม่ทราบ ถ้าจะนอนก็ตามฉันมา พรุ่งนี้ทำงานเช้าไม่ใช่หรือไง” ไม่ต้องรอให้ร่างสูงยิงคำพูดใส่ร่างบางก็ก้าวเท้าเดินนำหน้าเขาไปโดยไม่หันหลังไปพูด

“ปล่อยหนูนะคะ หนูหายใจไม่ออก” เสียงเล็กอู้อี้“คุณพี่คะ ปะ ปล่อยหลานก่อนเถอะค่ะ หลานหายใจไม่ออกค่ะคุณพี่” คุณบังอรรีบเตือนสามี เธอเองก็ดีใจจนนํ้าหูนํ้าตาไหลที่ได้เห็นหน้าหลานสาวเป็นครั้งแรก คุยกับลูกสาวเกือบจะทุกวันก็จริงแต่ก็หากได้เพียงแค่คุยด้วยเท่านั้น ไม่ได้ทำอะไรมากไปกว่านี้เพราะเกรงว่าผู้เป็นสามีจะจับได้ ตอนนั้นคุณพิเชษใจแข็งมากกว่านี้เป็นพันเท่า หลานน้อยไม่ได้ต่างอะไรไปจากชนิดาเมื่อตอนเยาว์วัยเลยสักนิด ตัวเล็กป้อมผิวสีขาวอมชมพู แก้มยุ้ยแก้มป่องช่างพูดช่างเจรายิ่งนักคุณพิเชษพยักหน้ารับรู้ในคำพูดของภรรยา ค่อยๆ ปล่อยร่างของหนูน้อยตรงหน้าให้เป็นอิสระ หากแต่มือหนาหยาบกร้านตามประสาคนทำงานหนักยังคงยึดมือป้อมเอาไว้แน่น“หนู หนูจ๊ะ หนูเป็นหลานสาวของตานะลูก หนูเป็นหลานตานะลูก” นํ้าเสียงสั่นเทา พิมพ์มาดาส่ายหน้าไปมา“อะไรหรือคะ หนูพิมพ์ไม่เข้าใจ” ตาแป๋วจ้องคนตรงหน้าคุณบังอรทำท่าว่าจะพูดอะไรต่อ หากแต่ก็ต้องชะงักไว้เสียก่อนเมื่อเจอเข้ากับเสียงของใครบางคน“หนูพิมพ์ลูก หนูเห็นแม่ดาหรือเปล่าลูก” คุณอิ่มใจเดินเข้ามาถามหลานสาว สายตาของคนทั้งสามประสานเข้าหากัน คุณอิ่มใจมีสีหน้าตกใจเพียงเล็กน้อ

“ไว้แม่กับพ่อจะมาเยี่ยมบ่อยๆ นะลูก” คุณบังอรพูดขึ้น“ลูกบอกว่าไม่โกรธพ่อ แต่ทำไมลูกถึงไม่กลับบ้านเราล่ะลูก” คุณพิเชษพูดเสียงเศร้า เขาหรือพยายามที่จะขอร้องให้ลูกสาวกับหลานสาวกลับไปอยู่ที่บ้านกับตนที่กรุงเทพ แต่ชนิดาก็ยืนยันเสียงแข็งว่าไม่ไป“หนูไม่โกรธคุณพ่อจริงๆ ค่ะ แต่ที่หนูไม่ไปหนูแค่เป็นห่วงคุณป้าค่ะ คุณป้ามีพระคุณกับหนูและลูกมาก ส่วนหนูพิมพ์เองก็ยังไม่ชินกับการไปอยู่ที่อื่น ให้เวลาหนูนะคะคุณพ่อ คุณแม่”“จ้ะลูก แต่ถ้าดาพร้อมเมื่อไหร่ดาบอกพ่อทันทีเลยนะลูก”คุณพิเชษยิ้ม ชนิดาโผเข้ากอดร่างสูงใหญ่ของพ่อแล้วซบใบหน้าหวานลงกับอกแกร่งเหมือนเด็กน้อย“น้องดารักคุณพ่อนะคะ”“พ่อเองก็รักลูกนะจ๊ะ” คุณพิเชษพูดด้วยหัวใจที่เปี่ยมสุข ร่างบางพาตัวเองเข้าไปโอบกอดมารดาอีกคนแล้วจมูกโด่งรั้นก็หอมแก้มของท่านด้วยความรักใคร่“น้องดาก็รักคุณแม่เหมือนกันนะคะ”เสียงหวานใส คุณบังอรดันร่างของลูกรักให้ออกห่างจากตัวเพียงเล็กน้อย เธอหอมแก้มเนียนใสของลูก“แม่เองก็รักหนูนะลูก”ร่างเล็กป้อมกระตุกชายเสื้อของชนิดาเป็นการประท้วงทำให้เธอต้องหันใบหน้ามาสบตากับลูกน้อย เด็กหญิงทำแก้มป่องเหมือนกับที่ตัวเธอเองชอบทำอยู่บ่อยครั้