Alle Kapitel von เพียงใจรัก เพียงเธอ: Kapitel 31 – Kapitel 40

“ค่อยๆ ลุกนะคะ” ป้านวลค่อยๆพยุงร่างของหญิงสาวให้ลุกขึ้นอย่างช้าๆ ร่างกายสาวน้อยคนนี้บอบชํ้ามากจากนํ้ามือของชายหนุ่ม เธอสงสารจับใจเหลือเกิน“ป้านวล” ภาคินเข้ามาขวางทางคนทั้งสอง ชนิดาก้มหน้าไม่กล้าสบตาร่างสูง ยิ่งเธอทำราวกับว่าเขาเป็นสิ่งที่น่ากลัวจนไม่สามารถอยู่ใกล้ได้ เขาก็ยิ่งรู้สึกแย่จนบอกไม่ถูก“หลีกทางค่ะคุณชาย ขอป้าได้แก้ไขในสิ่งที่คุณชายกระทำลงไปเถอะนะคะ” หญิงชรากล่าวเสียงเรียบ หากแต่ในแววตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความใจดีคู่นั้นไม่ได้สงบนิ่งตามไปด้วยเลย“ผมบอกว่าผมจะจัดการเรื่องนี้เอง ส่งเธอมา ผมจะดูแลเธอเอง” ภาคินพูดพลางกับขบฟันแน่น ชนิดาส่ายหน้า นัยน์ตาหวานมองสบกับดวงตาของหญิงชรา ป้านวลบีบมือของเธอเบาๆ อย่างต้องการปลอบทางอ้อมว่าไม่ให้กลัวอะไรทั้งสิ้น“ถ้าคุณชายรักคุณหนูคนนี้ กรุณาเธอเถอะค่ะ”เธอเลื่อนสายตามองคนตัวเล็กที่กำลังยืนสั่นเทา นํ้าตาและเสียงสะอื้นยังคงไม่จางหายไปไหน“เห็นแก่สภาพจิตใจของเธอด้วย คุณชายอย่าใจร้ายนักเลย”ร่างสูงอึ้งกับคำพูดของหญิงชราที่เขาเคารพเปรียบเสมือนมารดาคนหนึ่ง สองเท้าก้าวถอยหลังเปิดช่องทางให้กับคนทั้งสองได้เดินออกจากห้องไป นัยน์ตาคมลอบมองแผ่นหลังบอบบา

“ฉันเกลียดคุณ”มันสาสมแล้วใช่ไหมสำหรับความเลวของเขา… ภาคินยิ้มให้กับตัวเองพลางกับพยักหน้าเข้าใจในคำตอบที่ได้รับ“พี่จะพาดากลับบ้าน ตอนนี้”“มันคือสิ่งที่คุณควรจะต้องทำอยู่แล้ว”ร่างสูงพยักหน้าอย่างเข้าใจ เขานั่งชันเข่าลงตรงหน้าหญิงสาว มือหนาค่อยๆ เอื้อมไปจับมือเล็กด้วยความรู้สึกกล้าๆ กลัวๆ ชนิดามองเขาตาขวางและพยายามชักมือออก แต่คนตรงหน้าก็ไม่ยอมปล่อยเอาง่ายๆ“ดาโกรธพี่ได้นะ แต่พี่ไม่อยากให้ดาเกลียดพี่เลย”เสียงเข้มพูดอย่างคนน่าสงสาร ชนิดารู้สึกใจหายแวบหนึ่งเมื่อได้ยินนํ้าเสียงแบบนี้ของเขา“พี่ทำผิดกับดามาก พี่ไม่กล้าคาดหวังว่าดาจะให้อภัย แต่พี่ก็อยากจะขอโอกาสให้พี่ได้รับผิดชอบในสิ่งที่พี่ทำลงไป พี่…” เขายังพูดไม่ทันจบประโยค ชนิดาก็แทรกขึ้นมาด้วยอารมณ์เกลียดชัง“ไม่ต้องมารับผิดชอบอะไรทั้งนั้น ฉันไม่ต้องการ”“ขอโอกาสให้พี่ได้…”“ไม่ให้ ฉันไม่ให้โอกาสอะไรกับคุณทั้งนั้นคุณภาคิน เวลาที่ฉันขอร้องคุณอ้อนวอนคุณ ขอให้คุณปล่อยฉันไป แต่คุณก็ไม่ลังเลเลยสักนิดที่จะทำร้ายฉัน” นํ้าตาแห่งความเจ็บแค้นเริ่มหลั่งรินลงมาอีกครั้ง ภาคินยื่นมือหมายจะซับนํ้าตาให้กับเธอ คนตัวเล็กเบือนหน้าหนีอย่างรวดเร็ว พร้อม

“แล้วฉันจะทำยังไงต่อไปดี จะทำยังไงดี”หลายชั่วโมงแล้วที่เธอเอาแต่นั่งถามตัวเองอยู่แบบนี้วนไปวนมา โทรศัพท์ก็ถูกปิดเครื่องเพราะว่าหญิงสาวไม่ต้องการรับสายหรือว่พูดคุยอะไรกับใครทั้งนั้น ตอนนี้มันตื้อไปหมดคิดหาทางออกให้กับตัวเองเท่าไหร่ก็ยังคิดไม่ตกเลยสักหนทางเดียว“ถ้ายัยภารู้เรื่อง แล้วถ้าผู้ชายคนนั้นเขาบอกพี่วัชด้วยล่ะ ฉันจะทำยังไงดี จะทำยังไงดี” มันเป็นความวิตกกังวลในแบบที่ชนิดาเองไม่เคยคิดว่าต้องประสบพบเจอมาก่อน ร่างกายยังคงบอบชํ้าอยู่มากจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืน มันเหมือนฝันร้ายที่หญิงสาวต้องการอยากจะตื่น ตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าเรื่องทุกอย่างมันไม่เป็นความจริง แต่ก็เท่านั้น… เพราะไม่ว่าจะพยายามหลอกตัวเองแค่ไหนความจริงมันก็คือความจริงอยู่วันยังคํ่าเธอไม่บริสุทธิ์อีกต่อไปแล้ว!เขาทำร้ายเธอไม่ได้ต่างอะไรกับสัตว์เดรัจฉานเลยสักนิด นํ้าตานองใบหน้าขอร้องอ้อนวอนให้เขาสงสารแต่มันก็ไม่ได้ทำให้ซาตานเยี่ยงเขาเวทนาขึ้นมาบ้างเลย ยามที่เขาสัมผัสร่างกายของเธอนั้น เธอรังเกียจและขยะแขยงเขามากจนแทบอยากจะฆ่าคนใจร้ายให้ตายคามือ“เกลียดๆ ฉันเกลียดคุณ เกลียดๆ!” หญิงสาวฉีกรูปของชายหนุ่มทิ้งเป็นส่วนๆ จนละ

“เป็นเพราะนายพงศ์เพื่อนซี้หล่อนนั่นแหละ มารับฉันสายแต่งตัวรอตั้งแต่เช้า เชอะ!” เธอนึกถึงเหตุการณ์เมื่อเช้าก็เลยย่นจมูกเล็กน้อย ชนิดาอดขำกับท่าทางของเพื่อนไม่ได้“ว่าแต่แกเถอะ คุยกับ เอ่อ พี่คินแล้วใช่ไหม”คำถามกล้าๆ กลัวๆ พอถามออกไปแล้ววรรณภาก็นึกลุ้นอยู่ในใจ ชนิดานิ่งลงทันใดเมื่อได้ยินคำถาม กิริยาแปลกๆ ของเพื่อนพลอยทำให้เพื่อนสาวอดเป็นห่วงไม่ได้“เป็นอะไรหรือเปล่าดา ระหว่างแกกับพี่คินมีเรื่องอะไรกันเหรอ”“เปล่าน่ะ ไม่มีอะไรหรอก” ร่างบางยิ้มปั้นคำโกหกเป็นคำโต วรรณภาเงียบไม่พูดอะไรต่อ เธอรู้จักกับชนิดามาตั้งหลายสิบปีมีหรือที่จะไม่รู้ว่าเพื่อนเธอกำลังโกหกเธออยู่ เธอไม่โกธเลยที่ชนิดาไม่ยอมพูดความจริงกับเธอ แต่เธอเป็นห่วงมากกว่าเพราะว่าถ้าลองเพื่อนของเธอมีอาการนิ่งแบบนี้แสดงว่าจะต้องมีเรื่องอะไรไม่ดีจนชนิดาไม่กล้าที่จะพูดออกมาอย่างแน่นอน“มาสายจะโดนดุหรือเปล่าก็ไม่รู้เนอะ”วรรณภาพูดแล้วหัวเราะ“ไม่หรอกมั้ง”ชนิดาพูดยิ่งเพิ่มเสียงหัวเราะให้ดังมากขึ้นกว่าเดิม แล้วสาวน้อยสุดสวยทั้งสองคนก็เปิดประตูห้องเข้ามานั่งเรียนท่ามกลางสายตาของบรรดาเพื่อนร่วมห้องที่ส่งมาให้ วรรณภาและชนิดาได้ที่นั่งหลังสุ

“อร่อยไหมครับ?”วัชระถามหญิงสาวหลังจากที่ตนป้อนอาหารให้กับเธอ ชนิดายิ้มพยักหน้าเหมือนเด็กๆ ที่ได้กินขนมอร่อยๆ“น้องดาดูผอมไปเยอะเลยนะครับ ทานเยอะๆ นะ”เขาเอาใจเธอสารพัด ชนิดาลอบมองชายหนุ่มตรงหน้าแล้วพลันคิดถึงเรื่องราวต่างๆ รวมทั้งเหตุการณ์ในคืนนั้นระหว่างเธอกับผู้ชายอีกคน เธอไม่อยากจะนึกเลยว่าถ้าเกิดวัชระรู้เรื่องนี้ มันจะเกิดอะไรขึ้นบ้างทั้งสองคนยังคงพลัดกันป้อนอาหารกันไปมาแบบไม่ได้สังเกตหรือว่าเห็นใครอีกคนที่กำลังสาวเท้าเดินเข้ามาใกล้เธอกับแฟนหนุ่ม ภาคินกระดกแก้วที่บรรจุบรั่นดีเข้าปากรวดเดียวหมด ก่อนที่ร่างสูงจะเขวี้ยงแก้วที่ว่างเปล่าลงกับพื้นอย่างแรงเพล้ง!เสียงดังที่เกิดขึ้นนั้นทำให้ร่างทั้งสองที่กำลังนั่งป้อนอาหารกันอยู่ต้องหันหลังไปมองต้นเสียง หญิงสาวเบิกตากว้างเมื่อเห็นชายหนุ่ม ใบหน้าหล่อคมคายแดงกํ่าจนน่ากลัว โดยเฉพาะดวงตาที่ลุกเป็นไฟของเขาทำให้เธอแทบอยากจะกัดลิ้นตายไปตรงหน้า“มีความสุขกันเหลือเกินนะ!”เขาคำรามเสียงดัง บรรดาแขกเหรื่อในงานต่างพากันหันมามองยังจุดเกิดเหตุ รวมถึงเจ้าของงานวันเกิดด้วยเช่นกันเนมเดินเข้ามาเจอกับภาคินเพื่อนรักของเขาอีกคน หากเป็นในเวลาอื่นเขาคงจะยิ้