Alle Kapitel von เพียงใจรัก เพียงเธอ: Kapitel 41 – Kapitel 50

ชนิดาถูกย้ายตัวมายังห้องพิเศษที่ดีและแพงที่สุดของโรงพยาบาล วัชระที่ไม่ยอมสละพื้นที่ข้างเตียงคนไข้ให้กับใครทั้งสิ้น นั่งจับมือของหญิงสาวที่นอนไร้สติเอาไว้แน่น เขาหันหน้ามามองภาคินที่ยืนมองร่างของสาวน้อยด้วยสายตาสำนึกผิด“แกกลับไปไอ้คิน ฉันจะอยู่เฝ้าน้องดาเอง”วัชระเอ่ยเสียงเข้ม ภาคินกัดฟันแล้วพูดแย้งขึ้นมาแบบไม่กลัวว่าเพื่อนชายจะโมโหขึ้นมาอีก“ฉันจะอยู่เอง แกต่างหากที่ต้องกลับไป”“แกเป็นคนทำให้ดาเป็นแบบนี้แล้วยังจะมีหน้ามาเรียกร้องอีกเหรอวะ” วัชระเริ่มเสียงดังเพราะโมโหที่ชายหนุ่มไม่ยอมทำตาม“ก็เพราะว่าฉันเป็นคนทำให้ดาต้องเป็นแบบนี้ไง ฉันถึงจะต้องอยู่ ฉันจะรอเวลาที่ดาฟื้นเพื่อที่ฉันจะได้เอ่ยคำว่าขอโทษให้เขาฟัง ฉันอยากจะบอกเขาว่าฉันเสียใจจริงๆ” ภาคินมีนํ้าเสียงที่อ่อนลงเมื่อพูดมาถึงประโยคสุดท้ายวัชระเงียบในคำพูดของเพื่อน ร่างสูงไม่พูดอะไรต่อเพียงแต่ก้าวเท้าถอยหลังเดินออกมาจากห้องพิเศษ เนมเองที่กำลังยืนงงอยู่เลยต้องรีบเดินตามเขาออกไป ภาคินพาร่างสูงโปร่งของตัวเองมานั่งลงที่เก้าอี้แทนที่ของวัชระ มือหนาค่อยๆ เอื้อมไปลูบแก้มเนียนใสไร้สีเลือดอย่างแผ่วเบา ริมฝีปากหยักจุมพิตลงบนหลังมือที่มีสายน

“ทั้งๆ ที่ยัยดารักและทำเพื่อพี่ทุกอย่าง เสียสละทุกอย่างก็เพื่อพี่ แล้วนี่เหรอคือสิ่งที่พี่ตอบแทนยัยดา พี่ตอบแทนผู้หญิงที่รักพี่คนหนึ่งให้ตายทั้งเป็นเหรอ”“พี่รู้ภา พี่รู้ว่าพี่ผิด” เขาพูดเสียงเครือ “พี่อยากแก้ไขในเรื่องที่พี่ทำพลาดไป พี่อยากขอโทษดา พี่อยากบอกให้เขารู้ว่าสิ่งที่พี่ทำไปทั้งหมดเพราะว่าพี่รักเขา พี่รักดา พี่รักดา” เพียะ!“น้องภา”“ถ้าให้ภาเดายัยดาคงไม่เคยตบสั่งสอนพี่เลยใช่ไหม” วรรณภายิ้มเยาะ “ใช่สิ เพราะว่ายัยดาเป็นคนดีเกินกว่าจะลงมือทำร้ายใครได้เหมือนพี่!”“พี่ขอ…” วรรณภาฝากรอยฝ่ามือลงบนแก้มสากของชายหนุ่มอีกสี่ครั้งติดกัน ใบหน้าหล่อคมคายหันไปตามแรงตบของหญิงสาว แถมสาวเจ้ายังทำท่าจะซํ้าลงรอยเดิมอีกต่างหาก แต่ภาคินก็ไม่มีทีท่าว่าจะป้องกันตัวเองแต่อย่างไรจนกระทั่ง…“พอแล้วภา พอแล้ว” วีระพงษ์ที่มาทันเหตุการณ์ตรงหน้ารีบตรงเข้ามาจับมือของแฟนสาวแล้วเอ่ยห้าม แต่วรรณก็พยายามจะกระโจนเข้าใส่ชายหนุ่มให้ได้“ภาหยุด พงษ์บอกให้หยุด!” ผู้มาใหม่เอ่ยเสียงเข้ม พลางส่งสายตาดุใส่คนตัวเล็ก“ปล่อยภานะ ภาจะแก้แค้นแทนยัยดา ปล่อยภานะ!”วรรณภายังคงไม่ยอม แม้ว่าแรงที่มีจะน้อยนิดถ้าเทียบกับแฟนหนุ่

สองอาทิตย์แล้วที่ภาคินไม่ยอมออกจากห้องเลยแม้แต่นาทีเดียว เวลานี้อยู่ในช่วงที่เขากำลังฝึกงานตามแบบแผนการเรียนของชั้นปีสุดท้าย ซึ่งสถานที่ที่ชายหนุ่มเลือกฝึกงานก็ไม่ใช่ที่อื่นไหนไกล เป็นบริษัทของครอบครัวตัวเองนั่นแหละที่เขาเลือกลงเป็นที่ฝึกงานก่อนเรียนจบ แน่นอนอยู่แล้วที่เขาจะไปก็ได้หรือว่าไม่ไปก็ได้ร่างสูงเอาแต่นั่งกินเหล้าเมามายอยู่แต่ในห้องนอน ไม่ยอมให้ใครเข้ามาวุ่นวายกับตัวเองเลยแม้แต่น้อย ไม่เว้นแม้กระทั่งป้านวล สองสามวันมานี้ป้านวลพยายามที่จะเข้าไปพูดคุยกับเขาอยู่หลายครั้ง แต่ก็เจอฤทธิ์อาละวาดของชายหนุ่มเล่นงานเสียทุกครั้งไป หญิงชราก็เลยได้แต่ปล่อยเลยตามเลยไปแบบไม่รู้จะทำยังไง“มันไม่โผล่หัวออกมาเลยเหรอครับ”“ค่ะคุณวัช ป้าก็เครียดค่ะ ไม่รู้จะทำยังไงแล้ว ข้าวปลาอาหารก็ไม่ยอมแตะแม้แต่คำเดียวเลยค่ะ”หญิงชราพูดด้วยนํ้าเสียงอ่อนใจ เธอนั้นแสนจะห่วงว่าคุณชายจะเป็นยังไงบ้าง คิดอะไร รู้สึกยังไง“ใจเย็นครับป้า เดี๋ยวผมจัดการเอง”“จะดีเหรอคะคุณวัช” ป้านวลยังกล้าๆ กลัวๆ“ดีแน่นอนครับ ขืนปล่อยเอาไว้แบบนี้ได้มีข่าวว่ามันผูกคอตายอยู่ในห้องนอนแน่ๆ” วัชระพูดอย่างไม่ทันได้ระวังปาก ลืมไปเสียสนิทเลย

เช้านี้ภาคินตื่นแต่เช้าอาบนํ้าชำระร่างกายและจัดการโกนหนวดโกนเคราออกจากใบหน้าหล่อเหลา ชายหนุ่มฮึกเหิมเป็นพิเศษเพราะว่าวันนี้เขาจะเข้าไปหาชนิดาที่คอนโด จะไปง้อหญิงสาวและขอรับผิดชอบลูกตัวน้อยๆ ที่กำลังจะเกิดขึ้นมาลืมตาดูโลก“วันนี้จะรับอะไรดีคะคุณชาย ข้าวต้มหรือว่ากาแฟคะ?”เสียงของป้านวลทักทายคุณชายของบ้าน ภาคินไม่ตอบอะไรเพียงแต่เดินเข้ามากอดร่างท้วมของหญิงชราจากด้านหลัง จมูกโด่งขโมยหอมแก้มจากคนในอ้อมกอด“ว้าย! อะไรกันคะเนี่ย อยู่ดีๆ ก็เกิดพิศวาสป้าขึ้นมาซะงั้นน่ะ” ป้านวลพูดเสียงกลั้วหัวเราะ“วันนี้ผมจะไปหาดาไปง้อเขา ป้านวลให้พรผมหน่อยสิครับ”เขายิ้มหน้าบาน แต่พอได้ยินคำพูดของหญิงชราสีหน้าก็เปลี่ยนไปในทันที“ป้าไม่ใช่พระสงฆ์องค์เจ้านะคะจะได้ให้พรคุณชายได้” หญิงชราแกล้งพูด“โธ่ป้านวลก็ นะครับ ให้พรเด็กชายภาคินคนนี้หน่อยนะครับ” ชายหนุ่มเล่นมุขใส่ป้านวล ร่างท้วมหัวเราะเสียงดังอย่างชอบอกชอบใจ“เด็กชงเด็กชายอะไรกันคะ ตัวโตจนมีลูกมีเมียได้ไม่เด็กแล้วค่ะ”“ไม่รู้ล่ะ ขอพรให้ผมด้วย”“ป้าขอให้ทุกสิ่งทุกอย่างที่ใจคุณชายคิด สมความปรารถนาค่ะ”ฟอด“คุณชายก็” คนถูกหอมตีแขนเขาเบาๆ“ขอบคุณมากนะครับสำหรับ

“มากไปแล้วนะคุณพิเชษ!”สายตาทุกคู่หันไปทางต้นเสียง“คุณป้า” ชนิดาพูดอย่างไม่อยากจะเชื่อในสายตาของตัวเอง วรรณภาและวีระพงษ์มองหน้ากันด้วยรอยยิ้มเมื่อได้เห็นหญิงวัยกลางคนที่แม้กาลเวลาจะเปลี่ยนไปนานแค่ไหนก็ตามแต่ความสวยก็ยังคงมีอยู่ไม่รู้จาง“จะดุด่าอะไรลูกมันก็ควรจะหัดถามไถ่ถึงสาเหตุความเป็นมาหน่อยนะ ไม่ใช่เอะอะอะไรก็ใช้แต่กำลัง เป็นถึงนายทหารใหญ่ซะเปล่าแต่กลับไม่มีความยุติธรรมในตัวเอง ทำไมคะ ยศถาบรรดาศักดิ์ที่แบกหน้าค่าตาคุณอยู่ทุกวันนี้มันยิ่งใหญ่มากซะจนทำให้ตัดความเป็นพ่อเป็นลูกได้เลยเหรอ”คนพูดย่างเท้าเข้ามาหาหลานสาวที่นั่งร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ เธอค่อยๆ ประคองร่างบางให้ลุกขึ้น วรรณภาและวีระพงษ์รีบปรี่เข้ามาช่วยประคองเพื่อนด้วยอีกแรง คุณอิ่มใจเป็นพี่สาวของคุณบังอรมารดาของชนิดา“พี่อิ่ม” คุณบังอรมองหน้าพี่สาว“พี่อิ่มไม่เคยมีลูก ไม่มีทางเข้าใจความรู้สึกของผมหรอกครับ” คุณพิเชษเอ่ยเสียงเครียด นํ้าเสียงและท่าทางแข็งกระด้างเมื่อสักครูค่อยๆ แปรเปลี่ยนไปเมื่อต้องเผชิญหน้ากับผู้หญิงคนนี้ ถึงแม้จะเป็นเพียงแค่พี่ภรรยา แต่เขาก็ให้ความเคารพราวกับว่าเธอเป็นพี่สาวแท้ๆ อีกคน“ค่ะ ฉันไม่เข้าใจ ไม่เข