Alle Kapitel von เพียงใจรัก เพียงเธอ: Kapitel 51 – Kapitel 60

“ป้าสงสารน้องดา เรื่องราวที่ทั้งสองคนเล่าให้ป้าฟังนั้นมันกรีดใจเหลือเกินลูก น้องดาหลานป้าทำไมถึงโชคร้ายแบบนี้นะ ไหนยังจะไอ้ผู้ชายเฮงซวยคนนั้นอีก ถ้าป้าเจอมันที่ไหนป้าจะประจานให้มันอายจนไม่มีที่ยืนในสังคมเลยคอยดู!” คุณอิ่มใจประกาศกร้าว แววตาเกลียดชังฉายชัดจนน่ากลัวเธอรู้เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นกับชนิดาจากปากของเพื่อนรักอย่างวีระพงษ์และวรรณภาแล้ว ครั้งแรกที่ได้รับรู้ยอมรับว่าตกใจมาก มากจนไม่อยากจะคิดเลยว่าสภาพจิตใจของหลานสาวนั้นจะยํ่าแย่มากมายสักเพียงใด ชนิดาต้องตั้งท้องเพราะถูกผู้ชายเลวๆ คนหนึ่งข่มเหงรังแก เรื่องนี้มันทำให้คุณอิ่มใจโกรธเกลียดการกระทำของไอ้ผู้ชายคนนั้นเหลือเกิน“ยัยดาคงกำลังทบทวนเรื่องราวต่างๆ น่ะค่ะ คงอยากอยู่คนเดียวสักพัก” วรรณภาที่เงียบมานานพูดขึ้น วีระพงษ์พยักหน้าเห็นด้วย“แล้วเรื่องเรียนน้องดาล่ะ ทางมหา’ลัยเขาว่ายังไงบ้างภา”คุณอิ่มใจถาม วรรณภาทำหน้าเศร้าแบบคนไม่อยากจะเอ่ยถึง แต่มันก็ทำไม่ได้เพราะว่าคนตรงหน้านั้นอยากรู้“ยัยดาขาดเรียนเยอะมากจนไม่สามารถเข้าสอบแต่ละวิชาได้แล้วค่ะ พูดง่ายๆ ก็คือ…” วรรณภามองหน้าคุณอิ่มใจ “ยัยดาถูกรีไทน์ออกจากมหา’ลัยแล้วค่ะคุณป้า”ได้ฟั

“มันไม่ใช่หน้าที่ฉันเลยนะที่จะต้องมาคอยตอบคำถามของเธอ ถ้าฉันจะต้องเปลืองนํ้าลายพูดแล้วฉันจะมีเลขาเอาไว้ทำไม”ท่านประธานหนุ่มรูปหล่อพูดเสียงค่อนข้างดัง เลขาคนสวยที่ตั้งใจเอาไว้ว่าจะหาเรื่องเข้ามาอ่อยนิดอ่อยหน่อยให้หัวใจของเจ้านายเต้นแรงขึ้นก็เป็นอันต้องหน้าหงายกลับไปตามระเบียบ“ค่ะ ขะ ขอประธานโทษค่ะ แล้วดิฉันจะรีบจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยเลยค่ะ” หญิงสาวพูดโดยก้มใบหน้าลงตํ่าไม่กล้าแม้แต่จะเงยขึ้นมามองสบตากับชายหนุ่มที่นั่งหมุนเก้าอี้เล่นไปมา และก่อนที่ร่างบางเซ็กซี่จะได้เดินทอดหน่องออกจากห้อง“เดี๋ยว!”“คะ ท่านประธานมีอะไรหรือเปล่าคะ”นํ้าเสียงกล้าๆ กลัวๆ เอ่ยถาม ภาคินยิ้มที่มุมปากตามแบบฉบับที่ตัวเขาชอบทำมาตั้งแต่สมัยไหน“ทีหลังหัดใส่เสื้อผ้าที่มันปกปิดเนื้อหนังมังสามากกว่านี้หน่อยนะ ฉันว่าเงินเดือนที่ฉันให้เธอก็เยอะพอตัวอยู่ แล้วทำไมสภาพการแต่งกายที่เธอแต่งมาทำงานทุกวันมันถึงได้ไม่ต่างอะไรไปจากเอาเศษผ้ามาห่อตัวเลยล่ะ ที่นี่เป็นบริษัทระดับประเทศกรุณาแต่งกายให้สุภาพและถูกกาลเทศะด้วย คุณเลขา” ภาคินกล่าวเสียงเย็นแฝงไปด้วยความน่าเกรงขาม“ค่ะ ดะ ดิฉันจะปรับปรุงตัวเองค่ะ” แม่เลขาตัวดีเสียงสั

เมื่อรับประทานอาหารเช้าเสร็จหญิงสาวก็เตรียมตัวออกไปทำงานตามตารางเลยทันที ร่างบางนั้นเดินตรวจงานและพูดคุยกับบรรดาพนักงานที่ทำงานกันค่อนข้างหนักอยู่พอสมควร ชนิดาเป็นคนอ่อนหวานมีมิตรไมตรีกับทุกคนไม่เว้นแม้กระทั่งผู้ที่อยู่ใต้บังคับบัญชาของตนเอง เหตุนี้เองจึงทำให้คนงานทุกคนต่างรักและก็เทิดทูนเธอ“คุณดานี่น่ารักจริงๆ นะคะ อุตสาห์มาถามไถ่สารทุกข์สุขดิบของพวกเราทุกวันเลย” คนงานคนหนึ่งพูดกับเธอ ชนิดายิ้มกว้างจริงใจ ช่างตราตรึงหัวใจคนทำงานได้ดีเหลือเกิน“ขอบคุณคุณดามากเลยนะคะ ที่ดูแลพวกเราเป็นอย่างดีมาโดยตลอด” คนงานยังพากันชื่นชมหญิงสาวต่อ ชนิดาให้ความยุติธรรมต่อพวกคนงานทุกคน ทั้งเวลาการทำงานที่ไม่ให้เกินเวลาอันสมควรรวมทั้งเงินเดือนแต่ละเดือนก็มักจะขึ้นให้อยู่เรื่อยๆ หากผลผลิตนั้นได้กำไร“ดาเองก็ต้องขอบคุณทุกๆ คนเหมือนกันนะ ถ้าไม่มีทุกคนช่วยกันทำงานสวนอิ่มใจของเราก็คงไม่เจริญเติบโตอย่างทุกวันนี้แน่นอน เพราะฉะนั้นดาขอให้ทุกคนคิดไว้เสมอเลยนะคะว่าที่นี่คือบ้านของเรา สวนอิ่มใจก็เป็นกิจการของพวกเราทุกๆ คนค่ะ”คนงานชายหญิงต่างพยักหน้ายิ้มแย้มให้กับคำพูดของผู้เป็นนาย ชนิดาย้ายไปตรวจงานในส่วนของสวนต้น

เพียงพอแล้ว แค่นี้ก็เพียงพอแล้วกับการให้เขาได้มั่นใจว่าอะไรเป็นอะไร เด็กหญิงตัวน้อยแก้มยุ้ยคนนี้เป็นลูกของเขา ลูกสาวที่ถือกำเนิดระหว่างเขากับชนิดา เพียงแค่ได้เห็นหน้าได้สบตากับเจ้าหนูตัวเล็ก ความผูกพัน รักใคร่เอ็นดูก็เกิดขึ้นอย่างน่าประหลาด ชายหนุ่มไม่รับรู้อะไรอีกแล้ว รู้แต่ว่าตอนนี้ดีใจเหลือเกินที่ได้พบทั้งแม่และก็ลูกน้อยในเวลาเดียวกันขอบคุณพระเจ้าที่ยังทรงเมตตาคนเลวอย่างเขา!“คุณลุงรู้จักแม่ดาด้วยเหรอคะ”ระหว่างทางเดินเข้าบ้านเด็กหญิงก็เดินคุยกับเขามาตลอดทาง ภาคินแอบมองใบหน้าของลูกน้อยก็ยิ้มแล้วยิ้มอีก“รู้จักจ้ะ ลุงเป็นเพื่อนสนิทของแม่ดาเลยนะ” ภาคินพูด หนูน้อยทำตาโต“โห! ซี้ปึกเลยหรือเปล่าคะ”หนูพิมพ์ถามอย่างตื่นเต้น เพราะหนูน้อยไม่เคยเห็นว่าแม่ดาของตนจะมีเพื่อนคนอื่นอีก นอกเสียจากลุงพงษ์กับป้าวรรณภา ตั้งแต่จำความได้ก็จะมีเพียงสองคนนี้เท่านั้นที่หมั่นมาหามาดูแลทั้งเธอและมารดาอยู่ไม่ห่าง ยิ่งโดยเฉพาะคุณป้าวรรณภานั้นหนูพิมพ์เธอรักใคร่เป็นพิเศษ เพราะรายนั้นหากมาเยี่ยมหลานสาวคนเก่งเมื่อไหร่เป็นต้องมีของเล่นติดมือมาด้วยทุกครั้งไป“ใช่เลยครับ” ภาคินแสร้งคุยอวดไม่นานเด็กหญิงตัวป้อมก็พา

“ดาให้โอกาสพี่คินนะครับ ให้โอกาสหนูพิมพ์ด้วย พี่อยากให้เราทั้งสามเริ่มต้นใช้ชีวิตครอบครัวด้วยกัน อยากให้มีพ่อ แม่ และลูกเป็นครอบครัวที่อบอุ่น ดาให้โอกาสพี่นะครับ”ภาคินพูดเสียงออดอ้อนเต็มกำลัง ริมฝีปากหยักหนาจุมพิตลงบนหลังมือของร่างบางอย่างรักใคร่ ชนิดาไม่ขัดขืนในการกระทำของเขา หญิงสาวยืนนิ่งไม่ต่างอะไรกับหุ่น แต่ใครเล่าจะรู้ว่าตอนนี้หัวใจดวงน้อยกำลังหวั่นไหวเหลือเกิน“พี่…” ชายหนุ่มยังพูดไม่ทันจบ“ปล่อยมือหลานสาวฉันเดี๋ยวนี้!” เสียงประกาศิตจากทางด้านหลังทำให้คนทั้งสองตกใจ ภาคินคลายมือออกจากชนิดาแล้วหันไปมองยังต้นเสียงที่กำลังเดินใกล้เข้ามาทุกที“คุณป้า” ชนิดาเสียงสั่น“ในที่สุดก็เจอกันจนได้นะ นายภาคิน!” คุณอิ่มใจทักทายชายหนุ่ม หากเป็นการทักทายที่ออกแนวหาเรื่องอย่างเห็นได้ชัด“สวัสดีครับคุณป้า” ชายหนุ่มยกมือไหว้ผู้ที่อวุโสกว่าตน คุณอิ่มใจรับไหว้อย่างดีเพื่อไม่ให้ดูเป็นการพาลจนน่าเกลียดเกินไป“กรุณาเรียกฉันว่าคุณอิ่มใจ เพราะว่าเธอไม่ใช่หลานของฉัน” คุณอิ่มใจพูดเสียงเรียบแต่แฝงไปด้วยความน่าเกรงขาม ภาคินตัวชาไปพักหนึ่งแต่ก็ยังพยายามฝืนยิ้มให้กับเธอ“เธอมาที่นี่ทำไมไม่ทราบ”“ผมมาซื้อของให้