พันธะเสน่หาอาจารย์เถื่อน의 모든 챕터: 챕터 1 - 챕터 10

ร่างบางใบหน้าสวยหวานละมุน นาเดียร์ ในชุดเสื้อยืดสีขาว สวมทับด้วยกางเกงยีนส์ขาสั้นเหนือเข่าเพียงเล็กน้อย ใบหน้าสวยหวานละมุนแต่งแต้มเครื่องสำอาง ราคาหลักร้อย ปากนิดจมูกหน่อยพอทุกอย่างมารวมบนตัวฉัน จัดว่าสวยใสมีเสน่ห์อันน่าค้นหาในระดับหนึ่ง และก็ฉันนี้แหละที่เคยชนะการประกวดนางนพมาศประจำอำเภอ 3 ปีซ้อน นี้ไม่ใช่คนหลงตัวเองนะ แต่ที่พูดๆมานี้คือเรื่องจริงล้วนๆช่วงนี้เป็นช่วงปิดเทอม ฉันได้กลับมาใช้ชีวิตที่บ้านเกิดที่เขาใหญ่ ส่วนครอบครัวฉันรวยไหมก็ไม่จัดว่ารวย เรียกว่าฐานะปานกลาง ครอบครัวฉันเป็นเพียงชาวสวนธรรมดา ที่พอมีตังส่งลูกสาวอย่างฉันเรียนมหาวิทยาลัยในเมืองกรุงได้แค่นั้นแหละและที่ฉันแต่งตัวแบบนี้ วันนี้ฉันมีนัดกับไออุ่นน้องสาวข้างบ้าน พอฉันลงมาจากบ้าน ฉันก็เจอกับไออุ่นที่มารอฉันที่บ้านเป็นที่เรียบร้อย“แหมมพี่เดียร์ แค่จะไปรีสอร์ตนี้พี่จะแต่งสวยเกินหน้าเกินตาฉันไปไกลแล้วนะพี่” พอออกจากบ้านมา ไออุ่นเด็กวัย 14 ปลายๆก็ทักทายฉัน ซึ่งวันนี้ฉันและยัยไออุ่นได้บัตรกิ๊ฟวอชเชอร์มาจากผู้ใหญ่ใจดีอย่างพี่น้ำสวย ลูกพี่ลูกน้องของยัยไออุ่น ทำให้วันนี้เราสองคน ต้องไปใช้สิทธิ์พิเศษ นอนรีสอร์ตอันหรูหราระด

นาเดียร์ที่ถูกถามเช่นนั้น ร่างบางถึงกับใบ้กิน“ไปสิพวกมึง จะอยู่เป็นก้างมันทำไมละวะ” หนึ่งในลูกน้องชัยสิทธิ์เอ่ย ‘หน้าแตกชิบหายกู’ ไอ้คาร์เรนไม่เอาปืนจ่อกบาลกู นับว่าบุญเท่าไหร่แล้วด้านคาร์เรนเมื่อแน่ใจว่าลูกน้องชัยสิทธิ์กลับไปแล้วนั้น ภายในห้องที่มีเพียงเขาและเธอ คาร์เรนผละออกจากคนตัวเล็ก ในสภาพที่ไม่เรียบร้อยนัก มือหนาล้วงเข้ากระเป๋ากางเกงและหยิบสมาร์ตโฟนออกมายื่นมันให้กับเธอ“เท่าไหร่...” คนถูกถามยังคงมึนงงตกใจ กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่“หมายถึง”“ฉันถามว่าเท่าไหร่ ที่ฉันถอดเสื้อชั้นในและจูบเธอเนี่ย” คาร์เรนไม่พูดเปล่า ทว่าเขากับยื่นสมาร์ตโฟนให้เธอ ใส่เลขที่บัญชีธนาคาร“หรือเท่านี้มันน้อยไป ฉันอนุญาตให้เธอใส่ตัวเลขเพิ่มได้”นาเดียร์สบตาคนตรงหน้าอย่างไม่พอใจ ให้ตายสิ ถึงเขาจะหน้าตาดีมาก แต่ปากก็เสียมากไม่แพ้กัน คนตัวเล็กชะงักนิ่งค้างกับคำพูดของเขา“ฉันว่าคุณคงเข้าใจอะไรผิด ฉันไม่ใช่ผู้หญิงขายตัว”“หรือที่ฉันให้เธอมันน้อยเกินไป ถ้าหนึ่งหมื่นไม่พอ งั้นก็ใส่ตัวเลขเองฉันไม่ติดเรื่องราคาอยู่แล้ว” สำหรับเขาหมื่นสองหมื่นถือว่าจิ๊บๆด้านนาเดียร์ ให้ตายสิทั้งที่ฉันช่วยเขา แต่ทำไมถึงไ

ด้านอัญญาพอคอยหลังชัยสิทธิ์และคนอื่นๆ ไปแล้วนั้น“นี้ฉันไม่ยอมหรอกนะ ฉันอยากรู้นักที่ยัยเด็กผมเปียพูดเมื่อครู่นั้น เรื่องจริงเหรอ” คาร์เรนกับยัยเด็กนั้นเกี่ยวข้องอะไรกัน ถ้าเป็นเรื่องจริงละก็ฉันไม่ยอมแน่เมื่อคนอื่นๆ แยกย้ายกันไปที่รถแล้วนั้น“คาร์เรน เดี๋ยวก่อนสิคะ ญ่ามีเรื่องจะคุยกับคุณ”“เรื่อง...” คาร์เรนเอ่ยเสียงเรียบด้วยสีหน้าปกติ“ที่ยัยเด็กนั้นเล่าเมื่อครู่ เรื่องจริงเหรอคะ ไหนคุณบอกมีแค่ญ่าคนเดียว”“จริงไม่จริง คุณถามลูกน้องของสามีคุณก็ได้นะครับ”“แต่ญ่าอยากได้ยินจากปากของคุณ คุณกับยัยเด็กนาเดียร์นั้น ไม่ได้มีอะไรอย่างที่เขาพูดกันใช่ไหมคะ”“ทั้งภาพ แต่เสียงชัดขนาดนั่น คุณยังโกหกตัวเองอีกเหรอญ่า...”“หมาย...ความว่าไงคะ นี้คุณนอกใจญ่า ไปหายัยเด็กหน้าแหลมงั้นเหรอ”“ผมไม่ได้นอกใจใคร กับคุณเราแค่สนุกกันเท่านั้น ลืมไปแล้วเหรอครับ แท้จริงแล้วใครคือสามีของคุณ” อัญญาอึ้งไปชั่วขณะ ยังไงเสียฉันก็ไม่ยอมเสียคาร์เรนให้ยัยเด็กนั่นเด็ดขาด ถ้าเป็นคนอื่นฉันไม่ว่า แต่เด็กกะโปโลอย่างยัยนั้นฉันรับไม่ได้ คาร์เรนเขาต้องเป็นบ้าไปแล้วแน่ๆ รสนิยมเขาไม่ใช่เด็กหน้าอกไข่ดาวอย่างยัยนั้น หึ...นี้เขาคงประชด

“เดียร์”ต้นสนเอ่ยชื่อคนรัก น้ำเสียงสั่นไหว“ต้นมาเที่ยวเหรอ ไม่เห็นบอกเราเลย” นาเดียร์เองก็ตกใจไม่น้อย ที่บังเอิญเจอต้นสนที่รีสอร์ตแห่งนี้และที่แปลกใจไปมากกว่านั้น ผู้หญิงที่เคียงข้างเขาตอนนี้ คือใคร เป็นอะไรกับเขา มันเกิดคำถามมากมายขึ้นมาภายในใจของฉัน“อืม ต้นมาพาน้องสาวมาเที่ยวน่ะ”“น้องสาวเหรอ” อิมเมจที่มือเกาะแขนต้นสนนั้นถึงกับชักสีหน้าไม่พอใจ ที่ชายหนุ่มแนะนำเธอในฐานะน้องสาว ทั้งที่เธอคือผู้หญิงของเขา“ต้นมีน้องสาวด้วยเหรอ” ถ้าจำไม่ผิดเขามีน้องชายไม่ใช่เหรอ“ครับ อิมเมจเป็นลูกพี่ลูกน้องเราน่ะ” ต้นสนโกหกหน้าตาย“แล้วนี้ เดียร์มาทำอะไรที่นี่เหรอ”“เดียร์มาทำงานน่ะ” ต้นสนเหลือบมองแฟนสาว หึ...นาเดียร์นี้นะมาทำงานเป็นแม่บ้านที่นี่ มีแฟนเป็นแม่บ้านในรีสอร์ตรู้ถึงไหนอายไปถึงนั้น“งั้นต้นขอตัวก่อนนะ อิมเมจหิวแล้วน่ะครับ”“อืม...” นาเดียร์เอ่ยแค่นั้นด้านต้นสนและอิมเมจพอคอยหลังนาเดียร์แล้วนั้น“พี่ต้น ทำไมพี่ถึงบอกผู้หญิงคนนั้นว่าฉันเป็นน้องสาวพี่ละ ทั้งที่จริงไม่ใช่ หรือพี่ไม่พร้อมจะเปิดตัวฉัน ฉันอยากเป็นตัวจริงของพี่นะ ไม่ใช่ของเล่นพี่ไว้เล่นแก้เบื่อเหมือนผู้หญิงคนนั้น”“แหม...ใครจะเป็น

วันต่อมา @บ้านนาเดียร์ ด้านนาเดียร์และวันนี้เป็นอีกวันที่ฉันตื่นนอนตั้งแต่เช้า เพื่อจะช่วยพ่อเก็บผลไม้ในสวนไปขายที่ตลาดตอนเย็น ทว่าขณะที่เดินออกจากบ้าน ฉันกับเจอป้าสีดา และป้าบัว เพื่อนบ้านที่อยู่ไม่ไกลจากบ้านของฉัน“ฉันพูดจริงนะจ๊ะพี่แรม คนในหมู่บ้านเขาลือกันให้แซด ว่าเมื่อคืนก่อนยัยเดียร์ไปค้างแรมกับนายคาร์เรน ลูกสาวฉันก็เห็น”“นี้พวกฉันหวังดีจริงๆ นะพี่แรม” ป้าสีดาเอ่ยกับพ่อฉัน นาเดียร์ที่แอบฟังที่หน้าประตู ถึงกับชะงักกับเรื่องที่ได้ยินจากสองป้าเล่ากับพ่อ“นั้นน่ะสิ นี้พวกฉันหวังดีกับพี่แรมจริงๆ นะจ๊ะ ถึงได้นำข่าวลือมาบอกพี่แรม” ป้าบัวยังคงเอ่ยต่อ สองป้าเล่าเรื่องฉันเป็น ฉากๆ ยังกะเป็นเขาเสียเอง“ฉันจะถามนาเดียร์ดู ขอบใจพวกเอ็งสองคนมากนะบัว ดา”“จ้า พี่แรม คนบ้านใกล้เรียงเคียงกัน ฉันเองก็เห็นยัยเดียร์มาตั้งแต่ตีนเท่าฝาหอย ไม่ชอบจริงๆ เวลาใครเอาเรื่องของมันไปเล่าต่อ ฉันเป็นห่วงหลาน อีกอย่างไหนๆ ผู้ชายเขาก็จะรับผิดชอบอยู่แล้ว ก็แต่งๆ กันไปจะได้สิ้นเรื่อง ถ้าปล่อยไว้แบบนี้ ขายหน้าพี่แรมเปล่าๆ จริงไหมพี่ดา” บัวเสนอ“ฉันเป็นพ่อยัยเดียร์มัน ฉันตัดสินใจเองแหละ” เมื่อแรมเอ่ยเช่นนั่น ดาแล