Semua Bab พันธะเสน่หาอาจารย์เถื่อน: Bab 1 - Bab 10

คาร์เรนไม่เพียงแค่พูด ทว่าเขากับอุ้มหญิงสาวแปลกหน้าเข้ามาในห้อง จากนั้นก็ผละคนตัวเล็กลงบนเตียงนอนขนาดใหญ่ คร่อมร่างเอาไว้ ใบหน้าทั้งสองแทบจะแนบชิดกัน‘ให้ตายสิ...นี้เขาจะไม่ทำอะไรฉันใช่ไหม’ ถึงคนตรงหน้าจะหล่อมาก แต่เขาพุ่งเข้ามาคร่อมร่างฉันไว้แบบนี้ ก็กลัวอยู่นะ!! ตึก...!! หัวใจดวงเล็กเต้นสั่นแรงอย่างไม่เป็นจังหวะ นอกจากจะหล่อเหลาเอาการงานดีแล้ว!! สูด...!! นาเดียร์สูดกลิ่นน้ำหอมจากชายคนแปลกหน้าเข้าจมูก ด้วยท่าทีหิวกระหายวินาทีที่เธอสบตากับเขาอย่างใกล้ชิด จมูกโด่งคมสันของคาร์เรนปักเข้าพวงแก้มสวยของนาเดียร์อย่างไม่รู้ตัว ทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันเป็นเหตุสุดวิสัย!! จุ๊บ !! นาเดียร์แทบช็อกลงตรงนี้“นี้...นี้คุณจะทำอะไร” น้ำเสียงสั่นไหว เอ่ยถามด้วยความกลัว เขาดูอันตรายอย่างไม่น่าไว้ใจ“แค่ทำตามที่ฉันสั่งก็พอ...” คาร์เรนเอ่ยสั่งเสียงเข้ม จากนั้นก็หันไปจัดการกับชุดของตน มือหนาเปลื้องชุดท่อนบน เผยให้เห็นหน้าอกหนาหุ่นหนาร่างกายกำยำเต็มไปด้วยกล้ามท้องซิกแพคหนาเป็นชั้นๆ คนตัวเล็กถึงกับตาโต‘เกิดมาไม่เคยเจอ ผู้ชายถอดผ้าตรงหน้า หึ้ย...เซ็กซี่ไม่ไหว’ นาเดียร์พึมพำภายในใจ แต่นั้นหญิงสาวก็ไม่เก็บอาก

~ สัปดาห์ต่อมา ~ด้านคาร์เรนและวันนี้หลังจากว่างจากงานที่กรุงเทพ ผมก็ดิ่งรถตรงมาทำธุระที่เขาใหญ่ ซึ่งวันนี้ผมมีนัดกับนายหน้าขายที่ดิน หลังจากที่ผมมาถึงสำนักงานที่ดินปากช่องโอนที่ดินแปลงที่ 1 เสร็จเรียบร้อยแล้วนั้น“คุณคาร์เรนครับ สวนผลไม้ที่ผมเล่าให้ฟังเมื่อสองวันก่อนคุณคาร์เรนยังสนใจอยู่ไหมครับ ถ้ายังสนใจผมจะติดต่อไอ้แรมให้” เข้มคนดูแลผืนดินที่เขาซื้อล่าสุดเอ่ยกับเจ้านายหนุ่ม“ครับ ผมยังสนใจที่ดินตรงนั้น” อนาคตอันข้างหน้าหลังจากเกษียณอายุเขามีแผนที่จะทำรีสอร์ต หรือไม่ก็บ้านพักตากอากาศไว้พักผ่อน“ถ้าคุณคาร์เรนพอจะมีเวลาเหลือ เย็นนี้ก็ไปดูที่พี่แรมได้เลยครับ” คาร์เรนเหลือบมองนาฬิกาที่ข้อมือ พึ่งจะบ่ายสามโมง วันนี้เขายังพอมีเวลา“วันนี้ผมว่างครับ”“เร็วหน่อยก็ดีครับ ผมเองก็ได้ยินแว่วๆ นายทุนแถวนี้ก็สนใจที่ตรงนั้นกันหลายคน ถ้าช้ากว่านี้ผมเกรงว่าจะถูกคนอื่นตัดหน้าเสียก่อน” เมื่อลุงเข้มเอ่ยจบ คาร์เรนก็บรึ้นรถออกจากสำนักงานที่ดิน ไม่นานเข้มและคาร์เรนก็มาถึงที่หมาย นั้นก็คือสวนผลไม้ของแรมนั้นเองทว่าขณะที่มาถึงสวนผลไม้ที่เจ้าของติดป้ายประกาศขายนั้น เขากับเจอชัยสิทธิ์และลูกน้องอีกหลายสิบคน ที

ด้านแรมที่เห็นท่าทีของลูกสาวเสียมารยาทกับแขกนั้น“เดียร์ คุณคาร์เรน มีเรื่องจะคุยกับลูกน่ะ”“เดียร์ว่าเดียร์ คุยจบแล้วนะ คุณกับฉันเราไม่มีเรื่องอะไรเกี่ยวข้องกันค่ะ เรื่องที่เกิดขึ้นเป็นเพียงแค่เข้าใจผิดเท่านั้น” นาเดียร์สบตาคาร์เรนด้วยสีหน้าไม่พอใจ ที่เช้านี้เขามาที่บ้านของเธอ รู้ว่าเขามาเจรจาเรื่องที่ดิน แต่คนนิสัยเสียอย่างเขานี้หรือพ่อจะขายที่ให้ หึ...ฝันไปเถอะ“แน่ใจเหรอ ว่าเป็นเรื่องเข้าใจผิด แต่ที่ผมจูบคุณ และเราร่วมรักกันคืนนั้นผมตั้งใจ” นาเดียร์ที่ไม่คิดว่าเขาจะกล้าเอ่ยคำหยาบๆเช่นนั่นต่อหน้าพ่อของเธอและเข้ม ร่างบางถึงกับอ้าปากค้าง ใบหน้าสวยแดงละเลือดท่าทีโกรธโมโห ร่วมรักหรือ นี้เขาสติดีอยู่หรือเปล่า“นี้ คุณอย่าพูดจ้ามั่วๆสิ คุณเองก็รู้ ฉันกับคุณเราไม่เคยรู้จักกันมาก่อน” นาเดียร์ตะเบ่งเสียงด้วยท่าทีไม่พอใจสุดๆ ที่คาร์เรนทำเหมือนว่าเราทั้งสองสนิทสนมกันมานาน รู้จักกันมาตั้งแต่ชาติปางก่อน ทั้งที่วันนั้นเขายังคงปากร้ายพูดจาดูถูกเธอ“ไหนๆ เรื่องราวก็มาถึงขนาดนี้แล้ว ผมต้องขอโทษทางคุณแรม และคุณนาเดียร์ด้วยนะครับ ส่วนเรื่องที่เกิดขึ้น ทางคุณนาเดียร์เป็นฝ่ายเสียหาย ผมเองก็ยินดีที่จะรั

ภายในรถสปอร์ตคันหรูหลังจากที่ทั้งสองตกอยู่ในความเงียบนั่น 10 นาทีต่อมา ด้านนาเดียร์หลังจากที่นั่งรถมากับคุณคาร์เรนนั่น ซึ่งมองยังไงก็ไม่ใช่ทางกลับบ้านฉัน“นี้ คุณจะพาฉันไปไหนคะ ถ้าไม่เต็มใจจะไปส่ง ก็ช่วยจอดรถให้ฉันลงด้วยค่ะ” นาเดียร์เอ่ยเสียงแข็งด้วยท่าทีไม่พอใจสุดๆ ดูเหมือนว่าฉันกำลังโดนเขาหลอก“รู้ได้ไง ว่าผมจะไม่ไปส่งคุณ”“ก็ไม่ใช่ทางกลับบ้านฉันนี่น่า” นาเดียร์เจ็บใจไม่น้อยที่คนเจ้าเล่ห์ เล่นลิ้นกับเธอ“ผมจำทางไปบ้านคุณไม่ได้น่ะ ช่วยบอกทางที”“ใช่เหรอ ฉันเห็นคุณไปที่บ้านฉันทุกวัน”“ลุงเข้มต่างหากที่บอกทางผม”“เลี้ยวซ้ายข้างหน้า ขับตรงไปอีก 5 กิโล จากนั่นก็เลี้ยวขวา คุณมาเส้นทางนี้จะไกลไปหน่อย” เธอบอกเขา คนฟังได้แต่พยักหน้า แต่นั้นใช่ว่าคาร์เรนจะทำอย่างที่พูด ทว่าเขากับเลี้ยวซ้าย“นี้คุณคาร์เรน ฉันบอกให้คุณเลี้ยวขวา”“อ๋อ ผมจำทางผิดน่ะ” เขาเอ่ยหน้าตาย นั่นยิ่งทำให้นาเดียร์โมโห“นี้ฉันไม่ตลกนะ ถ้าคุณไม่คิดจะไปส่งฉันอย่างที่รับปากลุงเข้ม ก็ช่วย...” นาเดียร์เอ่ยไม่ทันจะจบความ!! เอี๊ยด...!! เสียงล้อรถเสียดสีกับพื้นถนน“หึ...” เธอเหลือบมองหน้าเขา นี้อย่าบอกนะว่าเขาจะจอดให้ฉันลงตรงนี้จริ

~ สัปดาห์ต่อมา ~ นาเดียร์หลังจากที่ฉันใช้ชีวิตที่บ้านของคุณคาร์เรนมา 1 สัปดาห์ มีทั้งสุขทั้งทุกข์เหงาปะปนกัน จะว่าไม่เหงาก็คงจะไม่ใช่ ตั้งแต่วันที่เรากลับจากเขาใหญ่ นี้ผ่านมา 1 สัปดาห์เต็มๆ ที่ฉันไม่เห็นหน้าเจ้าของบ้าน หลังจากเขาสั่งฉันเสร็จสับวันนั้นเขาก็บรึ้นรถออกจากบ้าน ยังไม่โผล่หน้ามาให้เห็น แต่ก็ดีนะเหมือนกัน วันนี้ฉันเป็นเจ้าของบ้านทว่าขณะที่นาเดียร์นั่งทานข้าวเพียงลำพังนั้น กับมีเสียงรถวิ่งเข้ามาจอดภายในบ้าน ร่างบางชะเง้อคอ แต่กับไม่ใช่รถของคนที่เธอกำลังเฝ้ารอเขามาตลอดหลายวัน“สงสัย คุณผู้หญิงมาถึงแล้วน่ะค่ะ ป้าขอตัวก่อนนะคะ” ป้าสายหันมาเอ่ยกับฉัน“นอกจากคุณคาร์เรน เดียร์ แล้วยังมีใครอยู่ที่บ้านหลังนี้อีกเหรอคะ” นาเดียร์ถามป้าสายด้วยสีหน้าสงสัย ตลอด 1 สัปดาห์ที่ผ่านมา ฉันไม่เห็นใครที่บ้านหลังนี้ จะมีก็แต่ฉันและป้าสายที่เป็นแม่บ้านนี้แหละ“คุณผู้หญิง ท่านไม่ได้พักที่บ้านหลังนี้หรอกค่ะ แค่แวะมาที่นี้เป็นครั้งคราว เท่านั้น” ถึงสายใจจะไม่ทราบข้อมูลที่แน่ชัด นาเดียร์เป็นลูกเต้าเหล่าใครนั่น แต่นั้นก็อดเอ็นดูเด็กสาวที่เจ้านายหนุ่มหิ้วเข้าบ้านไม่ได้ และที่คุณผู้หญิงพึ่งกลับจากต่างปร