Semua Bab พันธะเสน่หาอาจารย์เถื่อน: Bab 31 - Bab 40

คาร์เรนหลังจากเสร็จธุระ ร่างสูงก็พานาเดียร์ขับรถกลับ ตั้งแต่ขับรถออกมาจากบริษัท นาเดียร์ตั้งแต่ที่เธอบังเอิญได้ยินพวกเขาทั้งสองคุยกัน เธอก็เอาแต่นั่งเงียบ ทว่าภายในรถกับมีแต่ความเงียบทั้งสองไม่ปริปากคุยกัน จนกระทั่ง“อยากไปไหนต่อไหม” กับเป็นคาร์เรนที่เอ่ยทำลายความเงียบเสียก่อน“ข้างหน้ามีตลาดนัด ช่วยจอดรถให้ฉันข้างหน้าด้วยค่ะ ” เมื่อนาเดียร์เอ่ยเช่นนั้น ด้านคาร์เรนเองก็ไม่ขัด เขารอเธอภายในรถ จากนั้นก็ปล่อยให้คนตัวเล็กเดินซื้อพวกของสดเข้าบ้าน เพราะเขาต้องทำธุระอยู่ที่เขาใหญ่ต่ออีกหลายวันด้านคาร์เรนจากที่ตั้งใจจะพาคนตัวเล็กไปแวะทานมื้อเที่ยงที่ร้านอาหารชื่อดังในเขาใหญ่ ทว่าเมื่อนาเดียร์ซื้อกับข้าวถุงเข้าบ้าน คาร์เรนจึงยอมตามใจเธอนาเดียร์ฉันและคุณคาร์เรนกลับมาถึงบ้านในช่วงบ่าย เมื่อมาถึงร่างบางก็รีบเข้าห้องเปลี่ยนจากชุดเดรสเป็นกางเกงขาสั้นและเสื้อยืดใส่สบาย จากนั้นคนตัวเล็กก็ปลีกตัวเข้าห้องครัว นาเดียร์ซื้อกับข้าวถุงเพียง 3 อย่าง ถ้าขืนทำเอง เกรงว่าคนข้างในจะหิวแล้วทว่าขณะที่ร่างบางยืนแกะกับข้าวใส่จานในห้องครัวนั้น!! พรึ่บ !! กับถูกแขนของใครบางคนกอดรัดจากข้างหลัง นาเดียร์ที่ไม่ทันจะเ

หลายวันต่อมา นาเดียร์ถึงแม้ว่าช่วงเวลาที่เราอยู่เขาใหญ่ เราสองคนใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน เป็นช่วงเวลาที่เขาทำให้ฉันมีความสุขอย่างไม่รู้ตัว หลายวันที่ใช้ชีวิตอยู่ที่นั้น ไม่มีวันไหนที่เขาไม่รังแกเธอแต่เหมือนเป็นแค่ช่วงเวลาสั้นๆเท่านั้นแหละ ทว่าหลังจากกลับมาถึงบ้านที่กรุงเทพ สามีไปทางภรรยาไปทาง ราวกับคนทั้งคู่ไม่เคยใช้เวลาร่วมกันมาก่อน นาเดียร์ยังคงตื่นแต่เช้านั่งรถเมล์สาธารณะ หรือไม่ก็ใช้บริการแท็กซี่นั่งไปมหาลัยเช่นเคย ถึงแม้ว่าคาร์เรนเขาจะไปสอนที่นั้น แต่เขาก็ไม่เคยปริปากชวนเธอนั่งไปด้วยสักครั้ง ต่างคนต่างมานั้นก็ถูกแล้ว ในรั้วมหาลัยเขาเป็นอาจารย์ ส่วนเธอเป็นนักศึกษาข้อนี้ฉันย่อมรู้ดีและวันนี้ก็เป็นอีกวันที่ฉันมีเรียนวิชาของเขา เราต่างคนต่างมา และก็เป็นเช่นทุกครั้ง เขาทำหน้าที่สอน ส่วนฉันก็มีหน้าที่ฟังอย่างเงียบๆทว่าขณะที่หมดคลาสของอาจารย์คาร์เรนแล้วนั้น นักศึกษาต่างทยอยกันออกจากห้อง ขณะที่นาเดียร์หยิบกระเป๋าขึ้นมาสะพายนั้น“พวกมึง อีกไม่กี่สัปดาห์ก็จะสอบแล้ว ฉันว่าเราไปติวกันไหม” จากที่ฟังอาจารย์เฉลยการบ้าน ดูเหมือนว่าแก๊งค์ฉันไม่มีใครทำถูกสักคน ยัยอินนาที่ว่าหัวกะทิสุดในกลุ่ม คะแนน

แขนเรียวทั้งสองข้างโอบกอดเอวหนาของเขาเอาไว้แน่น พร้อมกับซุกใบหน้าเนียนใสลงบริเวณแผ่นหลังของเขา“คุณจะไม่นอนกับเดียร์เหรอ” คนเมาถาม ใบหน้าอันหล่อเหลาขมวดคิ้ว นี้เธอไปโดนตัวไหนมา“เธอต้องการฉัน” เขาถาม คนถูกถามแก้มแดงละเลือดพยักหน้ารับ ใช่ ณ ตอนนี้ เวลานี้ เธอต้องการเขาสุดๆมือหนาลูบไล้สัมผัสบริเวณศีรษะของเธอเบาๆ นาเดียร์มองเขาตาพริบๆ เหมือนกับแมวตัวน้อยๆ เธอกำลังยั่วยวนเขาด้วยสายตายั่วยวน โดยที่เธอไม่รู้ตัว“แต่ฉันยังไม่ง่วง ไม่อยากนอน” คาร์เรนสบตากับคนเมา พร้อมกับโน้มหน้ากระซิบเข้าที่ข้างหูของเธอ นาเดียร์มองเขาอย่างไม่ปิดกั้นความรู้สึก ถ้าเดาไม่ผิดนาเดียร์เธอกำลังติดใจผม“ทำอย่างอื่นกันไหม” เขาเอ่ยขออย่างไม่อ้อมค้อม แต่นั้นคนเมาก็พอจะเดาออกว่าคนตรงหน้านั้นขออะไร“หรือเธอว่าไง นาเดียร์เรามาทำ...” เสียงทุ่มยังเอ่ยไม่ทันจบความ ทว่ากับถูกริมฝีปากเรียวสวยรูปกระจับ ปิดเสียงของเขา ด้วยริมฝีปากของเธอ ลิ้นเล็กแทรกเข้าโพรงปากหนาของคนเมาอย่างเร่าร้อน!! อืม...!! คาร์เรนหลุดเสียงครางประท้วง มือหนาจับเข้าที่ท้ายทอยให้ใบหน้าสวยปรับได้มุมองศา นาเดียร์ไม่เพียงแค่ป้อนจูบหวานๆ ของเธอให้เขาสัมผัส!! พรึ

ตื่นเช้ามานาเดียร์ปวดหัวมาก โซจูเพียงแค่ไม่กี่แก้วนี้ทำฉันปวดหัวหนักถึงเพียงนี้เลยเหรอ ดวงตาเรียวเล็กกวาดมองไปทั่วทั้งห้อง แต่แล้วกับต้องชะงักเมื่อมีคราบอะไรบางอย่าเปื้อนบนที่นอน ภาพอันเร่าร้อนของเธอและคาร์เรนฉายวับขึ้นมาเป็นฉากๆ แม้กระทั่งภาพที่เธอทำออรัสเซ็ก ให้เขานาเดียร์ถึงกับตาโตอ้าปากค้าง“อืม...ไม่ใช่ แกหรอกน่ายัยเดียร์ อย่าคิดมากเลย” นาเดียร์พยายามโกหกตัวเอง แต่นั้นก็รู้สึกดีมากที่ตื่นมาเธอไม่เจอคนร่วมเตียง ถ้าตื่นมาเจอหน้าเขาฉันต้องแย่มากแน่ๆ นาเดียร์สลัดภาพบทรักอันเร่าร้อนนั้นออกจากหัว จากนั้นก็ไปอาบน้ำแต่งตัว วันนี้ฉันมีเรียนช่วงเช้าแต่สายไม่ทันแล้ว เมื่อเป็นเช่นนั้นร่างบางเหลือบมองนาฬิกา 10 โมงกว่าๆ มีเวลาอีก 2 ชั่วโมง เข้าเรียนคลาสบ่ายเลยละกันหลังจากอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ ฉันก็เรียกใช้บริการวินหน้าปากซอย วันนี้ฉันมีเรียนเที่ยงตรง ทว่าตอนนี้เที่ยงสิบนาที“ฮือ...ฉันสายมากแล้ว” ปกติใช่ว่าฉันจะสายแบบนี้หรอกนะ ฉันออกจะเด็กเรียน ร่างบางในชุดนักศึกษากระโปรงพลีทสั้นวิ่งขึ้นตึกอาคารด้วยท่าทีเร่งรีบ สภาพผมเผ้ายุ่งเหยิงเนื่องจากฉันจะสระผมแต่ยังไม่ทันเป่า ตั้งใจจะตากลมให้แห้งทว่ากับไม่

ด้านนาเดียร์เมื่อมาถึงห้องน้ำ ร่างบางปล่อยโฮร้องไห้ออกมาอย่างกลั้นไม่ไหว“ฉันกลายเป็นคนอ่อนแอแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ฉันกำลังทรยศหัวใจตัวเอง ฉันไปรู้สึกกับผู้ชายมักมากอย่างอาจารย์คาร์เรน ความรู้สึกนี้มันเกิดตั้งแต่ตอนไหน รู้ตัวอีกทีฉันก็ติดเขาเสียแล้ว” การที่เขาออกไปค้างที่คอนโด นั้นก็ดีสำหรับเธอแล้ว ไม่เจอหน้าเขาตลอดหลายวันที่ผ่านมา ไม่สนใจกันเหมือนกับมีแค่ฉันเพียงฝ่ายเดียวที่รู้สึกมีใจให้กับสามีของฉันเพียงฝ่ายเดียว“ฮือ...” นาเดียร์ปล่อยให้น้ำตาไหลอยู่เช่นนั่นนานนับหลายนาที ร้องเสียให้พอนาเดียร์ขังตัวเองอยู่ในห้องน้ำเช่นนั้น จนกระทั่งเสียงสมาร์ตโฟนจากปูเป้ดังขึ้นมา มือเรียวยกขึ้นมาปาดน้ำตา ห้ามไม่ให้ไหลออกมา“รักเองเจ็บเอง ถึงวันนี้ฉันจะเสียน้ำตาเป็นถังๆ แต่นั้นเขาก็คงไม่ทราบอยู่ดี” นาเดียร์ตั้งสติ“ไม่เอาสิยัยเดียร์ ถือเสียว่าเขาไม่ใช่ของฉัน ไม่ใช่ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว” เราแต่งงานกันเพราะสาเหตุอะไรนั้น เราต่างรู้กันดี เขาแต่งเพื่อประชดอัญญา ส่วนเธอแต่งเพื่อลบคำนินทา นั้นสิคือสิ่งที่เราต้องการเมื่อถูกตามจากสองสาวเพื่อนสนิทนั่น นาเดียร์ปรับสีหน้าเช็ดคราบน้ำตา แต่งแต้มเครื่องสำอางให้ดูเ