Semua Bab พันธะเสน่หาอาจารย์เถื่อน: Bab 51 - Bab 60

หลายวันต่อมาด้านนาเดียร์หลังจากที่สัปดาห์นรกแห่งการสอบเสร็จสิ้นช่วงนี้ก็ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง เพราะไม่มีเรียนเป็นช่วงที่ปิดเทอมแล้ว ปกติปิดเทอมฉันต้องกลับบ้านที่เขาใหญ่ ทว่าตอนนี้กับเปลี่ยนไป ผู้ปกครองหน้าใหม่ไม่อนุญาตให้ฉันกลับ ส่วนเขานะเหรอ ก็ไปทำงานที่บริษัท เพียงแค่อาจารย์คาร์เรนบอกว่า ฉันสอบผ่านวิชาของเขา นั้นไม่มีอะไรให้ฉันมีเรื่องเครียดหนักเท่าคะแนนสอบวิชาของเขาแล้วละแต่พอเจ้าของวิชา บอกฉันว่าไม่ติดเอฟวิชาของเขา นี้ก็โล่งอกมากแล้ว แต่เขาก็ยังปิดปากเงียบได้คะแนนเท่าไหร่แต่ก็ไม่ยอมบอก เขารักษาจรรยาบรรณของอาจารย์ผู้สอนได้ดีมาก“หึ...” ร่างบางในชุดลำลอง นั่งเล่นบนโซฟาภายในห้องรับแขก เขาให้ฉันอยู่ที่บ้าน แต่เมื่อไหร่ที่ฉันเหงามากเขาอนุญาตให้ยัยอินนา ยัยปูเป้มาหาฉันที่บ้านเขาได้ทว่าขณะที่นาเดียร์นั่งๆนอนๆ ดูซีรีส์บนโซฟาในห้องรับแขกนั้น!! พรึ่บ !! ทว่ากับมีแขนของใครบางคน กอดฉันมาจากด้านหลัง คงไม่ต้องบอกว่าใคร น้ำหอมกลิ่นคุ้นเคยติดปลายจมูกนี้มีแค่เขาเพียงคนเดียวเท่านั้นแหละ“มากอด ทำไม” คนถูกสวมกอดถาม ขณะที่เธอยื่นใบหน้าสวยจมูกโด่งปลายเชิดสัมผัสพวงแก้มของคนเป็นสามีเบาๆ“ฉันกอดเมียฉั

“อ่าส์...อืม” นาเดียร์ที่ถูกสามีปรนเปรอด้วยลิ้นอันเร่าร้อน ร่างบางถึงกับทนกลั้นเสียงทรมานไม่ไหว คนตัวเล็กหลุดเสียงครางหวานๆออกมาอย่างเอาใจสามีมือเรียวขย้ำเข้าผมดกดำของคนตัวโต เด้งอกเด้งๆรับกับเรียวลิ้นอุ่น ขณะที่คาร์เรนลากลิ้นลงบ่าไหล่และไล่ต่ำลงจนกระทั่งมาถึงเนินอกอวบอึ๋มไร้บรา ซึ่งไม่บ่อยครั้งนักที่เขาจะเห็นนาเดียร์โนบรา ดีมากที่เขาไม่ต้องเสียเวลาถอดอยากมากก็ใส่เลย ลิ้นอุ่นตวัดและดูดหน้าอกอวบอึ๋มอย่างเร่าร้อน ร่างบางบนตักนาเดียร์ทนไม่ไหวส่ายเร่าริกๆ เธอนั่งไม่ติด มันทั้งจั๊กจี้และเสียวปะปนกัน อารมณ์ตอนนี้ฉันต้านมันไม่อยู่แล้ว“หือ...” ใบหน้าสวยกัดริมฝีปากด้วยความเสียวทรมาน มือเรียวจิกแขนกำยำสลับกับผมของคนเป็นสามี“แผล็บ แผล็บ” เขาลากลิ้นพร้อมทั้งดูดและกัดเม็ดยอดอกปทุมถันเบาๆ แต่สะท้านถึงส่วนล่างร่างบางรับรู้ได้ถึงอารมณ์บางอย่างที่เริ่มแฉะบริเวณส่วนล่างของฉัน“อืม...” คาร์เรนหลุดเสียงครางออกมา สลับกับแทะเล่นบริเวณหน้าอกภรรยา เขาไล่ลิ้นผ่านลงมาจนกระทั่งถึงสะดือนาเดียร์กัดปากเพิ่มความเซ็กซี่ มือหนาสอดนิ้วใต้ชุดนอนสายเดี่ยวจากนั้นเขาก็สะกิดกางเกงในตัวน้อยให้ออกจากเรือนร่างสวย ไม่นาน

“ฉันขอให้เธออยู่กับฉันนานๆยังไงละ” คาร์เรนเอ่ย พร้อมกับยกยิ้มร้าย“แค่นี้เหรอคะ”“อืม ในเมื่อชีวิตฉันมีหมดทุกอย่างแล้ว เธอเรียนจบเมื่อไหร่ เรามาสร้างครอบครัวไปด้วยกัน” นาเดียร์เพียงแค่คำพูดสั้นๆไม่กี่สิบคำของเขา ทว่ากับทำคนบ่อน้ำตาตื้นอย่างเธอน้ำตาคลอเบ้าอย่างไม่รู้ตัว รู้ตัวอีกทีก็ถูกมือของเขาซับน้ำตาออกจากแก้มของฉันเสียแล้ว“เดียร์ไม่ได้ ฝันไปใช่ไหมคะ ที่คุณอยากสร้างครอบครัวไปกับเดียร์”“ที่คุณพูดแบบนี้ คุณเองยังไม่เบื่อเดียร์ใช่ไหม”“ฉันรู้ว่าระหว่างเรา เริ่มต้นมันไม่ได้สวยงามอย่างที่กับคู่รักคนอื่นๆทั่วๆไปเขาทำกัน คนอื่นเขานับ 1 2 3 ทว่าแต่ฉันและเธอ 213 ก็ได้ นั้นหมายความว่า 1 รัก 2 แต่งงาน 3 สร้างครอบครัวไปด้วยกัน แต่ของเรามันไม่ใช่”“ค่ะ เดียร์ รู้”“จากนี้ไปเธอพอจะให้อภัยฉันได้ไหมนาเดียร์ อะไรที่ฉันเคยทำให้เธอไม่พอใจ ลืมมันไปเสียเถอะ”“ค่ะ เดียร์จะลืมทุกอย่าง”“ขอบคุณ ที่เธอไม่ถือโทษโกรธฉัน” นาเดียร์ โกรธเขาเรื่องอะไร นี้ฉันลืมมันไปหมดแล้ว เขาคงหมายถึงเรื่องสาวๆในสต๊อกของเขาสินะ“จากนี้ไป ขอแค่เธอเชื่อใจฉันได้เปล่า”“ค่ะ เดียร์จะเชื่อคุณ แต่ขอได้ไหมคะ เดียร์ขอให้คุณให้เกียรติเด

ด้านนาเดียร์หลังจากที่เพื่อนๆ ในคลาส รุ่นพี่ร่วมคณะ รวมกระทั้งรุ่นนอกหลายคนต่างมาแสดงความยินดีกับเธอ“พี่นาเดียร์ เก่งมาก” เรนิสถึงกับยกนิ้วให้กับรุ่นพี่ร่วมคณะ“ไอดอลหนูเลยค่ะ พี่นาเดียร์ แบบนี้ต้องฉลอง”“พี่ไม่ได้เก่งขนาดนั้นหรอก”“เก่งสิ ถ้าไม่เก่ง พี่นาเดียร์จะได้ทุนเหรอ พี่ก็รู้ทุนนี้ มีแต่หัวกะทิ ทั้งนั้น การแข่งขันกันสูงมากด้วย” ขนาดนานฉันจบโรงเรียนอินเตอร์มายังสอบไม่ได้เลย เรนิสกล่าว“ถึงแก่จะไม่เก่งคำนวณแต่วิชาเอกแกก็ท็อปไง เดียร์” อินนาว่ามา“ฉันฟุกมากกว่า” ทว่าในจังหวะนั้น“แก ใช้เส้นสายผัวแกป่าว” ทว่าพอคอยหลังคนอื่นไปแล้วนั้น ปูเป้ถาม“บ้าน่า มึงเขาไม่รู้ด้วยซ้ำ ว่ากูได้ทุน”“ว้าว ยังงี้ก็แย่ดิ” ด้านนาเดียร์ ใช่สิ เธอลืมนึกไป ถึงตอนนี้ฉันได้ทุนก็จริงแต่ก็เหลืออีกห้าสิบเปอร์เซ็นไง ยังมีคัดเลือกคุณสมบัติกันต่อไง ทุนนี้ฉันสมัครสอบไว้ตั้งแต่ตอนปี 1 เทอม 2 ซึ่งตอนนั้นฉันยังโสดไงเมื่อเป็นเช่นนั้น ใบหน้าอันหล่อเหลาของคนที่บ้านกับลอยเข้ามาในหัว!! ตึก ตึก !! นาเดียร์ใจเต้นตุบๆ ตับๆ“แกเรื่องน่ายินดีแบบนี้ แกต้องรีบกลับไปบอกคนที่บ้านแก่สิ อาจารย์คาร์เรนเขาอาจจะรอฟังข่าวดี จากปากแก

หลายวันต่อมา นาเดียร์หลังจากคืนวันนั้น อาจารย์คาร์เรนเขาก็ไม่กลับมานอนที่บ้านอีกเลย นี้ผ่านไปจะ 2 สัปดาห์แล้ว ที่มหาลัยก็ไร้เงาของเขา ซึ่งอีกไม่กี่วันฉันต้องไปยืนยันสิทธิ์ทุน ร่างบางในชุดนักศึกษาใบหน้าสวยปนเศร้า นั่งเหม่อลอยที่ม้านั่งหน้าคณะที่ประจำของฉัน ทว่าขณะที่ฉันนั่งรอเข้าเรียนนั้น เสียงสมาร์ตโฟนกับดังขึ้นมา เป็นสายเรียกเข้าจากอาจารย์ที่ปรึกษาของฉันนั้นเองRrrrrrrrrrr อาจารย์ริมา[ค่ะ อาจารย์][เดียร์ลดา มาพบอาจารย์ที่คณะหน่อยลูก][ค่ะ] เมื่อวางสาย จากอาจารย์แล้วนั้น“มีอะไรหรือเปล่า มึง” อินนาถาม“อาจารย์ริมา เรียกกูไปพบน่ะ” นาเดียร์ตอบด้วยสีหน้างงงวย ภายในใจได้แต่คิดมีเรื่องอะไรหรือเปล่า“กูไปก่อนนะ เจอกันที่ห้อง 589 เลย” เอ่ยจบร่างบางก็ลุกออกจากโต๊ะ ไปยังห้องพักอาจารย์~ 1 ชั่วโมงต่อมา ~นาเดียร์หลังจากกลับจากเจออาจารย์ที่ปรึกษา จากที่เครียดอยู่แล้วดูเหมือนว่าฉันจะมีเรื่องหนักใจเข้าไปอีก“เอาไงดี ฉัน” ทว่าขณะที่ร่างบางนั่งเรียน ร่วมกับเพื่อนๆในคลาสเรียนนั้นLine คาร์เรน พรุ่งนี้ 9 โมงเจอกันที่สำนักงานเขตนาเดียร์ที่เห็นเมสเสจในไลน์ที่เขาส่งมาให้เธอนั้น ร่างบางถึงกับมือไม้สั่