Lahat ng Kabanata ng Friends with Benefits กฎรัก...เกินห้ามใจ: Kabanata 11 - Kabanata 20

ไผ่หลิวรู้ดีว่าตัวเองแอบชอบวิคเตอร์มาตั้งแต่วันแรกที่เขาย้ายเข้ามาเรียนที่โรงเรียนเดียวกันตอน ม.4 ตอนนั้นทั้งโรงเรียนต่างฮือฮากับเด็กใหม่ลูกครึ่งไทย–รัสเซียที่ทั้งหล่อ ทั้งรวย และมีพื้นเพไม่ธรรมดา หลายคนสงสัยว่าทำไมลูกชายของนักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพลถึงเลือกมาเรียนโรงเรียนไทยธรรมดา แทนที่จะเรียนโรงเรียนนานาชาติราคาแพงเหมือนคนในระดับเดียวกันวิคเตอร์กลายเป็นจุดสนใจทันทีที่เดินเข้ามาในห้องเรียน เขายิ้มง่าย พูดคุยกับคนอื่นได้อย่างเป็นธรรมชาติ เป็นกันเองกับทุกคนราวกับรู้จักกันมานาน ยกเว้นกับเธอ แม้จะเรียนห้องเดียวกันมาสามปี แต่เขาแทบไม่เคยเข้ามาพูดคุยกับเธอจริงๆเลยสักครั้ง รอยยิ้มที่เขามอบให้คนอื่น ไม่เคยส่งมาถึงเธอ ระยะห่างนั้นเหมือนเส้นบางๆ ที่ขีดกั้นโลกของเขากับเธอเอาไว้อย่างชัดเจน จนไผ่หลิวไม่เคยกล้าก้าวเข้าไปใกล้แต่วันนี้…ผู้ชายคนเดียวกันนั้น คนที่เคยเย็นชาและไม่เคยแสดงออกว่าอยากมีมิตรภาพใดๆกับเธอ กลับยื่นข้อเสนอที่ทำร้ายความรู้สึกของเธออย่างที่สุดออกมา ถ้าเขารู้สึกกับเธอบ้างสักนิด เขาคงไม่ขอให้เธอเป็นเพียง ‘คู่นอน’ แบบนี้หรอกไผ่หลิวค่อยๆหลับตาลงอย่างช้าๆ อยู่ในอ้อมแขนของวิคเตอร์น้ำตา

วันต่อมา…หลังเลิกงานพาร์ตไทม์ที่ร้านสะดวกซื้อ ไผ่หลิวก็เดินมานั่งรอรถเมล์เพื่อจะไปโรงพยาบาลเหมือนทุกวันแสงเย็นยามค่ำค่อยๆ ทอดยาวลงบนพื้นถนน ผู้คนเดินผ่านไปมาอย่างเร่งรีบ ขณะที่เธอนั่งนิ่งอยู่เพียงลำพัง ท่ามกลางเสียงรถและความวุ่นวายรอบตัว ไผ่หลิวหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา ก่อนสายตาจะหยุดอยู่ที่ชื่อหนึ่งบนหน้าจอ‘วิคเตอร์’ปลายนิ้วของเธอนิ่งค้างอยู่ครู่หนึ่ง ราวกับกำลังต่อสู้กับตัวเองเป็นครั้งสุดท้าย แล้วเธอก็สูดลมหายใจลึก ก่อนตัดสินใจกดโทรออกและทันทีที่เสียงสัญญาณดังขึ้น หัวใจของไผ่หลิวก็เริ่มเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ หนึ่งครั้ง…สองครั้ง…สามครั้ง…ก่อนที่ปลายสายจะกดรับ“ฮัลโหล” เสียงทุ้มเรียบของวิคเตอร์ดังผ่านสายเข้ามาไผ่หลิวเม้มริมฝีปากแน่น พยายามรวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีอยู่ ก่อนพูดออกไปด้วยน้ำเสียงที่นิ่งที่สุดเท่าที่จะทำได้“ฉันตกลงตามข้อเสนอของนาย” ประโยคนั้นหลุดออกมาด้วยน้ำเสียงหนักแน่น อย่างคนที่คิดทุกอย่างมาดีแล้วปลายสายเงียบไปชั่วขณะ แม้จะเป็นช่วงเวลาเพียงเสี้ยววินาทีเดียว แต่สำหรับไผ่หลิว มันกลับยาวนานจนทำให้แทบหายใจไม่ออก“แน่ใจนะ” วิคเตอร์ถามกลับมาด้วยน้ำเสียงที่จริงจังไผ่หลิ

ถึงจะรู้สึกหงุดหงิดอยู่ไม่น้อย แต่สุดท้าย ไผ่หลิวก็ยอมเดินตามเกมของเขาอย่างเสียไม่ได้ เธอลุกขึ้นเดินไปทางห้องครัว ก่อนเปิดตู้เย็นขนาดใหญ่เพื่อมองหาวัตถุดิบทำอาหาร แต่สิ่งที่อยู่ด้านในกลับทำให้เธอถึงกับถอนหายใจออกมาเบาๆในตู้เย็นกว้างขวางนั้น แทบไม่มีอะไรเลย นอกจากน้ำเปล่าและน้ำอัดลมที่เรียงเต็มอยู่ด้านในอย่างเป็นระเบียบ“อยู่ยังไงของเขานะ” ไผ่หลิวพึมพำกับตัวเอง ก่อนปิดตู้เย็นลงอย่างหมดหวังเธอกวาดสายตามองไปรอบครัวอีกครั้ง บนชั้นวางข้างเตามีเพียงเครื่องปรุงไม่กี่อย่างวางอยู่ เธอจึงลองเปิดตู้เก็บของทีละชั้นอย่างไม่ค่อยมีความหวังนัก กระทั่งสายตาไปสะดุดเข้ากับบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปหนึ่งห่อที่วางอยู่มุมในสุด ดวงตาของเธอเป็นประกายขึ้นมาทันทีราวกับเจอขุมทรัพย์“เจอแล้ว!” เธอรีบหยิบมันออกมา ก่อนฉีกซองและตั้งหม้อเตรียมต้มน้ำอย่างคล่องแคล่วทันทีหลังเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ วิคเตอร์อยู่ในชุดนอนสบายๆ สีเข้มเขากำลังจะเดินออกไปด้านนอก แต่โทรศัพท์มือถือกลับดังขึ้นเสียก่อนเมื่อเห็นชื่อบนหน้าจอ สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย“ครับพ่อ…ทราบแล้วครับ” น้ำเสียงที่ตอบกลับเรียบนิ่ง แต่แฝงความเหนื่อยหน่ายเอาไว้อย

ร่างบางของไผ่หลิว ถูกช้อนอุ้มขึ้นอย่างง่ายดาย ก่อนจะถูกวางลงบนโซฟาตัวยาวนุ่มนิ่ม โดยมีร่างสูงของวิคเตอร์ ตามลงมาคร่อมไว้ทันที แบบแทบไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ตั้งตัวเขาค่อยๆ โน้มใบหน้าลงมาซุกไซ้ และประทับจูบแผ่วเบาไปทั่ว ตั้งแต่พวงแก้ม ปลายคาง ไล่ต่ำลงมาจนถึงลำคอขาวผ่องอย่างเชื่องช้าขณะที่สองมือของเขา ก็เริ่มลูบไล้ไปตามเรือนร่างของเธออย่างแผ่วเบา ราวกับว่ากำลังสำรวจความรู้สึกทุกอย่าง ที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความสั่นไหวของหญิงสาวยิ่งสัมผัสของเขา เคลื่อนไหวใกล้ชิดมากเท่าไร หัวใจของไผ่หลิวก็ยิ่งเต้นแรงขึ้นเท่านั้น จนเธอแทบไม่รู้แล้วว่า ความร้อนผ่าวที่กำลังแผ่ซ่านอยู่ทั่วร่างกายในเวลานี้ เกิดจากความตื่นกลัว หรือความหวั่นไหวกันแน่“วิค…พอแล้ว…อย่า…” เธอรีบร้องห้ามทันที เมื่อปลายนิ้วของเขาลูบไล้เข้าไปใกล้จุดอ่อนไหวในร่างกายวิคเตอร์ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆ ถอนมือออกมาจากทรวงอกนุ่มนั้นอย่างยอมจำนน เขาเงยหน้าขึ้นมองเธอ ดวงตาสีเทาอมฟ้าที่เคยเต็มไปด้วยความต้องการเมื่อครู่ ค่อยๆ อ่อนลงช้าๆ เมื่อเห็นแววตาสั่นไหวและความหวาดกลัวที่เธอพยายามซ่อนไว้วิคเตอร์ไม่ได้ฝืนเธอต่อ เขาเพียงโน้มหน้าลงไปจูบหน้าผากของเ

เธอมองแววตาของเขา แล้วพูดออกมาเบาๆ “งั้นต่อจากนี้ เดี๋ยวฉันช่วยดูแลนายเอง”คำพูดนั้นทำให้วิคเตอร์ชะงัก ก่อนรอยยิ้มบางๆของเขาจะค่อยๆปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา “บอกเองนะว่าจะดูแลฉัน” เขาพูดเสียงกลั้วหัวเราะ “แต่ไม่ต้องดูแลแบบแม่นะ” เขาโน้มหน้าเข้ามาใกล้นิดๆก่อนกระซิบเสียงต่ำ “ฉันอยากให้ดูแลแบบเมียมากกว่า”“วิคเตอร์!” ไผ่หลิวหน้าแดงจัด รีบยกหมัดขึ้นทุบแขนเขาไปหนึ่งทีอย่างเขินอาย จนเขาถึงกับหัวเราะออกมาด้วยความชอบใจระหว่างที่ทั้งคู่กำลังหยอกล้อกันอยู่นั้น เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง“วิคเตอร์? หลิว?”ทั้งสองหันไปมองพร้อมกัน ก่อนจะเห็นหญิงสาวคนหนึ่งกำลังเข็นรถเข็นมองมาที่พวกเขาด้วยสีหน้าตกใจ“แพรวา!”ไผ่หลิวถึงกับชะงักตกใจ เพราะอีกฝ่ายคือเพื่อนร่วมห้องสมัยเรียนมัธยมสายตาของแพรวาสลับมองทั้งคู่ไปมาอย่างจับผิด“สองคนมาด้วยกันเหรอ”ไผ่หลิวรีบฝืนยิ้มกลบเกลื่อนทันที“เปล่านะ พอดีฉันมาซื้อของ แล้วบังเอิญเจอวิคเตอร์พอดีน่ะ”แพรวาเลิกคิ้วอย่างไม่ค่อยอยากจะเชื่อ อมยิ้มเบาๆอย่างจับผิด“จริงเหรอ คิดว่ามาด้วยกัน เพราะกำลังแอบคบกันอยู่ซะอีก”ยังไม่ทันที่ไผ่หลิวจะตอบอะไรต่อ วิคเตอร์กลับเป็นฝ่ายตอบขึ้