Lahat ng Kabanata ng Friends with Benefits กฎรัก...เกินห้ามใจ: Kabanata 41 - Kabanata 50

เธออยากเอามันกลับคืนมาไม่ใช่เพราะมูลค่าของที่ดินแต่เพราะที่แห่งนั้น คือความทรงจำ คือบ้าน และคือรอยยิ้มของแม่ในวันที่ยังมีความสุข ดังนั้น ต่อให้ต้องเหนื่อยอีกแค่ไหน เธอก็จะทำให้ได้แสงไฟสีทองนวลจากโคมระย้า สะท้อนผ่านแก้วไวน์ใสบนโต๊ะอาหารยาว ในห้องไพรเวทของโรงแรมหรู บรรยากาศรอบตัวอบอวลไปด้วยความชื่นมื่น โรลันกับทรงพล นั่งสนทนากันอย่างออกรสตามประสาเพื่อนสนิทที่รู้จักกันมานาน ทั้งเรื่องธุรกิจ การเมือง เศรษฐกิจ และโครงการใหม่ๆ ที่เอื้อประโยชน์ให้ทั้งสองฝ่ายได้ต่อยอดร่วมกันเสียงหัวเราะของชายวัยหกสิบสองคน ดังสลับกับการชนแก้วเป็นระยะ ขณะที่บริกรคอยเดินเข้ามาเติมไวน์อย่างเงียบเชียบไม่ขาดสายข้างกายทรงพลมี ชลดา ภรรยาคนปัจจุบันนั่งอยู่ เธอเป็นผู้หญิงวัยสามสิบต้นๆ ที่ดูสวยสง่า รอยยิ้มอ่อนหวาน แต้มอยู่บนใบหน้าแทบตลอดเวลา มือคอยจัดการเสิร์ฟอาหาร และเติมความใส่ใจให้กับสามีอย่างพอเหมาะ ถึงท่าทางจะดูอ่อนโยนเรียบร้อย แต่ในแววตาคู่นั้นกลับซ่อนความทะเยอทะยานบางอย่างเอาไว้อย่างแนบเนียนชลดาเข้ามาในชีวิตทรงพลหลังการหย่าร้างกับภรรยาเก่าผู้หญิงคนแรก ซึ่งเป็นแม่ของมารียา ลูกสาวเพียงคนเดียวของเขา และถึงจะเ

ไบร์ทที่นั่นอยู่ไม่ไกล เหลือบมองมาที่ไผ่หลิวทันที เขาจำวิคเตอร์ได้และเห็นชัดว่ารอยยิ้มบนใบหน้าของเธอหายไปแล้ว ขณะเดียวกัน ทีมงานคนอื่นๆ ก็กำลังส่งเสียงฮือฮา ด้วยความตื่นเต้นเก๋ไก๋ชี้ภาพบนจอ พลางอธิบายอย่างออกรส“เจ้าบ่าวเป็นลูกชายมหาเศรษฐีนักธุรกิจต่างชาติ ส่วนเจ้าสาวก็ลูกสาวของท่านรัฐมนตรีทรงพล ตระกูลดัง มีอิทธิพล ทั้งวงการธุรกิจและการเมือง งานแต่งจะจัดที่โรงแรมหรูในกรุงเทพฯ ในอีกสามเดือนข้างหน้า” เขาเลื่อนสไลด์ต่อไป ก่อนหันมามองทีมงาน “เรามีเวลาประมาณสองสัปดาห์สำหรับทำงาน ถือเป็นโอกาสดีมากๆ สำหรับบริษัทเล้กๆอย่างเรา ถ้าทำออกมาดี ถูกใจลูกต้า รับรองมีงานต่อยอดอีกเพียบแน่”ทุกคนพยักหน้ารับด้วยความกระตือรือร้น ก่อนเก๋ไก๋จะหันมาทางไบร์ทกับไผ่หลิวโดยเฉพาะ“ไบร์ท หลิว งานนี้พี่ฝากสองคนเป็นหัวทีมเลยนะ ทำให้ลูกค้าประทับใจที่สุด”“ครับพี่” ไบร์ทตอบทันที ก่อนที่เขาจะหันไปมองไผ่หลิวเงียบๆ รู้ดีว่าภายใต้สีหน้าที่ดูเรียบเฉยนั้น มันมีความรู้สึกบางอย่างของเธอซ่อนอยู่มากมายหลังการประชุมจบลง ทุกคนทยอยแยกย้ายกลับ เพราะจริงๆ แล้ววันนี้เป็นวันหยุด เพียงแต่มีงานด่วนเข้ามา ทุกคนจึงถูกเรียกตัวมาประชุมที่

น้ำตาของไผ่หลิวเอ่อล้นขึ้นมาทันที ทั้งที่พยายามกลั้นเอาไว้แล้วสุดกำลัง เธอรอคำนี้มานานเหลือเกิน นานจนคิดว่าจะไม่มีวันได้ยินมันอีกแล้ววิคเตอร์ดึงเธอเข้าไปกอดแน่น อ้อมแขนนั้นอบอุ่นและมั่นคง“เราเป็นแฟนกันแล้วนะหลิว” เขาพึมพำข้างหู น้ำเสียงอ่อนโยนเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด “ขอโทษ...ที่ให้สถานะนี้ช้าเกินไป”ไผ่หลิวซุกใบหน้าลงกับอกกว้างของเขา ปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาเงียบๆ แต่มันไม่ใช่น้ำตาแห่งความเสียใจอีกต่อไป หากเป็นน้ำตาของคนที่เฝ้ารอ และในที่สุด ก็ได้ในสิ่งที่หัวใจเรียกร้องมาตลอดหลายปีเสียทีวิคเตอร์สั่งให้ธีร์ขับพากลับไปที่บ้านพักริมทะเล เพื่อเปลี่ยนรถสำหรับออกไปข้างนอกกันสองคน ระหว่างนั่งรอ ไผ่หลิวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาเฟย บอกน้องว่าเธอคงไม่ได้ไปเที่ยวด้วยตามแผน เพราะมีธุระต้องจัดการกะทันหัน ฝากให้พาพ่อแม่เที่ยวตามที่วางไว้ให้เต็มที่แล้วตอนเย็นค่อยเจอกันที่บ้านพัก คืนนี้เธอจะไปค้างที่นั่นด้วยไม่นานนัก…วิคเตอร์ก็ขับรถสปอร์ตคันหรูของตัวเองออกจากบ้านพัก ไผ่หลิวนั่งเงียบอยู่ข้างเขา ดวงตาคอยลอบมองใบหน้าด้านข้างของชายหนุ่มเป็นระยะ สันกรามคมชัด ดวงตาที่มองตรงไปข้างหน้าและท่าทางสุขุมขณะจับพว

“แล้วคบกันมานานหรือยัง ไม่เคยได้ยินหลิวพูดถึงเลย” เจียงหันไปถามลูกสาวอย่างข้องใจไผ่หลิวอ้าปากจะตอบ แต่ยังไม่ทันได้พูด วิคเตอร์กลับรีบเป็นฝ่ายตอบแทนเสียเอง “ผมรู้จักหลิวตั้งแต่สมัยเรียนครับ ตอนมัธยมเราเรียนห้องเดียวกัน พอเข้ามหาวิทยาลัย ก็ยังติดต่อกันอยู่เสมอ ไม่เคยห่างหายจากกันเลย” เขายิ้มบางๆ ก่อนพูดต่อ “ถ้านับทั้งหมด ก็รู้จักกันมาเจ็ดปีแล้วครับ แต่เราเพิ่งตกลงเป็นแฟนกันเมื่อวานนี้เอง”คำตอบนั้นทำเอาเจียง วิไล รวมถึง เฟย ถึงกับชะงัก มองหน้ากันด้วยความตกใจและประหลาดใจในเวลาเดียวกันเฟยที่แอบมองวิคเตอร์อยู่เงียบๆมานานเพราะรู้สึกคุ้นหน้าคุ้นตาเหมือนเคยเห็นเขาที่ไหน จู่ๆก็นึกอะไรขึ้นได้ ดวงตาของเด็กหนุ่มเบิกกว้างทันที“อ๋อ! จำได้แล้ว!” เขาพูดขึ้นเสียงดัง “พี่กับเจ้ต้องแอบกิ๊กกันตั้งแต่สมัยมัธยมแน่เลย เพราะผมเคยเห็นเจ้มีรูปพี่เก็บไว้ในห้องด้วย”ไผ่หลิวแทบสำลัก รีบหันไปดุน้องชายทันที “เฟย! หุบปากไปเลย!” ใบหน้าเธอแดงจัดด้วยความอาย เฟยสะดุ้งเล็กน้อย ไม่เข้าใจว่าตัวเองพูดอะไรผิด แต่ก็รีบก้มหน้ากินข้าวต่อเงียบๆวิคเตอร์ได้ยินแล้วก็แอบยิ้มมุมปากอย่างกลั้นไม่อยู่ แค่เรื่องเล็กๆ นั้น ก็ทำให้เขาร

หลังจากครอบครัวของไผ่หลิวกลับกรุงเทพฯไปแล้ว ตลอดสองสัปดาห์ที่ผ่านมา หญิงสาวก็แทบไม่ได้กลับไปนอนที่หอพักของตัวเองอีกเลย เธอไปอยู่กับวิคเตอร์ที่บ้านพักตากอากาศริมทะเลของเขาทั้งสองคนกลับไปใช้ชีวตด้วยกันอีกครั้ง เหมือนหลายปีที่ผ่านมา แต่ครั้งนี้ แตกต่างจากครั้งก่อน ตรงสถานะที่เรียกกันว่า ‘แฟน’ ได้อย่างเต็มปากในทุกๆวัน เมื่อเสร็จจากการทำงานในฐานะผู้บริหาร ไม่ว่าจะเป็นการประชุมงาน การพบปะลูกค้า หรือการเจรจาธุรกิจต่างๆ ไม่ว่างานจะเลิกดึก หรือกินเวลายืดเยื้อเพียงใด แต่วิคเตอร์ก็จะขับรถจากกรุงเทพฯ มาใช้เวลาอยู่กับไผ่หลิวที่พัทยาเสมอ อย่างคืนนี้ก็เช่นเดียวกัน ทั้งที่งานลากยาวจนดึก แต่เขาก็ยังเลือกขับรถกลับมาที่นี่ไผ่หลิวนอนอยู่ในอ้อมแขนของเขา ใต้ผ้าหมผืนหน้าที่ห่อหุ่มร่างกายของทั้งคู่ไว้“จริงๆ คืนนี้ไม่น่าขับรถมาเลย นอนที่โน้นก็ได้ เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็ต้องรีบขับรถกลับไปทำงานอีก” เธอบ่นด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงวิคเตอร์ขยับกายกอดหญิงสาวแน่นขึ้นกว่าเดิม พรางซุกปลายจมูกลงที่ซอกคอขาวของเธอ อย่างคนที่ติดกลิ่นหอม อันแสนคุ้นเคยนั้นอย่างถอนตัวไม่ขึ้น“ก็ไม่อยากนอนคนเดียวนี่ อยากนอนกอดเธอทุกคืน แล้วเธอล่ะ คิ