Lahat ng Kabanata ng Friends with Benefits กฎรัก...เกินห้ามใจ: Kabanata 71 - Kabanata 78

ตลอดทาง สายลมยังคงพัดผ่านไม่ขาดสาย แต่หัวใจของเธอในวันนี้กลับไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว หากวันวานศูนย์กลางของชีวิตคือการดิ้นรนเพื่อความอยู่รอด เพื่อครอบครัว หรือแม้แต่เพื่อความรักที่ครั้งหนึ่งเคยสำคัญที่สุด วันนี้ทุกอย่างกลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เพราะมีอีกหนึ่งชีวิตเข้ามาเติมเต็ม จนกลายเป็นโลกทั้งใบของเธอ ชีวิตเล็กๆ ที่ทำให้ทุกลมหายใจมีความหมายไผ่หลิวยิ้มบางๆ โดยไม่รู้ตัว เมื่อนึกถึงมือเล็กๆ ของเด็กหญิงวัยสองขวบ รอยยิ้มใสซื่อบริสุทธิ์ และเสียงเรียก ‘แม่’ ที่ยังออกเสียงไม่ชัดนัก ภาพเหล่านั้นมักผุดขึ้นในความคิดของเธอทุกครั้งที่ขี่รถกลับบ้านหลังเลิกงานหัวใจของเธอในตอนนี้ ไม่ได้ต้องการสิ่งใดมากไปกว่านี้อีกแล้ว แค่ได้เห็นลูกสาวตัวน้อยวิ่งเตาะแตะออกมารอหน้าบ้าน แล้วโผเข้าสู่อ้อมกอดของเธอด้วยแขนเล็กๆ เท่านั้น ก็เพียงพอแล้วจริงๆไผ่หลิวชะลอรถ ก่อนเลี้ยวเข้าจอดหน้าบ้าน เมื่อดับเครื่องยนต์ลงยังไม่ทันได้ถอดหมวกกันน็อก เสียงเล็กๆ ก็ดังขึ้นก่อน“แม่มาแล้ววว!”ร่างน้อยวัยสองขวบวิ่งเตาะแตะออกมาจากในบ้าน ขาสั้นๆ ก้าวบ้างสะดุดบ้าง แต่เต็มไปด้วยความดีใจอย่างที่สุด วิไลยืนมองอยู่ไม่ไกล คอยระวังหลานด้วยควา

ในมือหนึ่งถือโทรศัพท์แนบหู ขณะฟังเสียงของแทนไทที่ดังมาจากปลายสาย“ทำไมต้องไปคุยถึงที่นั่นด้วยวะ” เขาถามกลับไปด้วยน้ำเสียงติดสงสัยอีกฝั่งหนึ่ง แทนไทที่นั่งอยู่ในห้องทำงานของบริษัทตัวเองแม้สีหน้าจะมีพิรุธเล็กน้อย แต่เสียงที่ตอบกลับมากลับฟังดูสบายๆราวกับไม่มีอะไรแอบแฝง“นอกจากคุยเรื่องงาน ที่กูจะชวนมึงมาลงทุนด้วย กูก็อยากชวนมึงไปพักผ่อนบ้างไง”วิคเตอร์ขมวดคิ้วทันที “กูไม่อยากเที่ยว”คำตอบสั้นๆ ถูกโยนกลับไปโดยแทบไม่ต้องคิด เพราะตลอดสองปีที่ผ่านมา ชีวิตของเขามีเพียงสถาบันดนตรีแห่งนี้ เป็นทั้งที่ทำงาน ที่พักใจ และโลกทั้งใบที่เขาซ่อนตัวอยู่จากความวุ่นวายภายนอกแต่แทนไทก็ยังไม่ยอมแพ้ง่ายๆ “ไปเถอะน่า มึงขลุกอยู่แต่ที่สถาบันจนแทบลืมแล้วมั้งว่าโลกข้างนอกมันเป็นยังไง”เขาพูดต่ออย่างไม่ลดละ ทั้งตื้อ ทั้งหว่านล้อมสารพัด จนคนฟังได้แต่ถอนหายใจออกมาเบาๆวิคเตอร์เงียบไปพักหนึ่ง คล้ายกำลังชั่งใจ ก่อนจะยอมตอบในที่สุด“เออๆ ก็ได้ แล้วเจอกัน”ทันทีที่ได้ยินคำตอบนั้น แทนไทถึงกับยิ้มออกมาอย่างโล่งใจ แผนที่วางไว้กับรันเหมือนจะสำเร็จไปอีกขั้นหลังวางสายจากเพื่อน ยังไม่ทันที่จะได้เก็บโทรศัพท์ ธีร์ก็เดินเข้าม

แสงอาทิตย์ยามเย็นทอดตัวเป็นประกายสีทองเหนือผืนน้ำ เสียงคลื่นซัดเข้าหาฝั่งเบาๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมอ วิคเตอร์ยังคงนั่งอยู่ที่เดิม ทอดสายตามองเส้นขอบฟ้าไกลสุดสายตา ปล่อยให้ความเงียบและกลิ่นไอทะเลช่วยปลอบโยนหัวใจที่ว่างเปล่ามาตลอดสองปีแล้วในตอนนั้น สายตาของเขาก็สะดุดเข้ากับเด็กผู้หญิงตัวเล็กคนหนึ่งที่กำลังนั่งเล่นทรายอยู่ไม่ไกล เด็กน้อยมีเรือนผมสีทองนุ่มสลวย ปลิวไหวตามแรงลมทะเล เสียงหัวเราะใสแจ๋วดังกังวานอย่างไร้เดียงสา มือเล็กๆ ตักทรายใส่ถังของเล่นอย่างตั้งอกตั้งใจ ภาพนั้นทำให้วิคเตอร์เผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว“น่ารักเหลือเกิน เหมือนตุ๊กตามีชีวิต”และที่แปลกคือเขารู้สึกผูกพันกับเด็กคนนี้ตั้งแต่แรกเห็นในจังหวะนั้นเอง เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลังเด็กน้อย“หลิงหลิง มาหาแม่ได้แล้วลูก เดี๋ยวเราต้องไปหาน้ารันกันนะ”วิคเตอร์ชะงักทั้งร่าง หัวใจเหมือนถูกบางอย่างกระชากจนเจ็บวาบ เขาหันไปตามเสียงนั้นช้าๆ และในวินาทีถัดมา โลกทั้งใบของเขาก็หยุดหมุนไผ่หลิว!!!เธอกำลังเดินเข้าไปหาเด็กน้อย แล้วก้มลงอุ้มขึ้นจากกองทรายอย่างคุ้นเคย เด็กตัวเล็กดิ้นงอแงเล็กน้อยเพราะยังอยากเล่นต่อ“อย่าดื้อสิคะ

“ตอนนี้ ชีวิตของผมเป็นของผมจริงๆ แล้ว” เขาพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นจริงจัง “ต่อจากนี้ ผมอยากทำหน้าที่พ่อของลูกและเป็นสามีของหลิวให้ดีที่สุด”คำพูดนั้นทำให้ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบอีกครั้งเจียงมองชายหนุ่มตรงหน้าอย่างพิจารณา ก่อนถามช้าๆ“พูดแบบนี้…หมายความว่าอะไร”วิคเตอร์สูดลมหายใจลึก ราวกับตัดสินใจแน่วแน่แล้ว จากนั้นเขาก้มศีรษะลงอีกครั้ง ก่อนเอ่ยออกมาอย่างชัดถ้อยชัดคำ“ผมขออนุญาต ขอหลิวแต่งงานครับ”ทั้งห้องนิ่งสนิทเขายิ้มบางๆ ก่อนเสริมด้วยน้ำเสียงจริงจัง แต่แฝงความทะเล้นเล็กๆที่เป็นตัวเขา “ถ้าได้แต่งพรุ่งนี้เลย ยิ่งดีครับ”“วิคเตอร์!”ไผ่หลิวถึงกับร้องเรียกชื่อเขาออกมา ดวงตาเบิกกว้าง ใบหน้าร้อนผ่าวจนแดงลามถึงใบหู ไม่อยากเชื่อว่าเขาจะพูดออกมาตรงๆแบบนั้นต่อหน้าทุกคนแม้แต่เจียง วิไล และ เฟย ก็ยังอึ้งไม่ต่างกัน ทั้งสามคนถึงกับหันมองหน้ากันไปมา ไม่มีใครคาดคิดว่าผู้ชายที่เพิ่งได้กลับมาพบลูกเมียอีกครั้ง จะรีบขอแต่งงานทันที โดยไม่ให้ยอมเสียเวลาแม้แต่น้อยท่ามกลางความเงียบที่ทุกคนยังตั้งรับไม่ทัน เด็กหญิงหลิงหลิงตัวน้อยที่อยู่ในอ้อมแขนแม่ ก็หัวเราะคิกคักออกมาอย่างชอบใจ พร้อมตบมือเล็