Lahat ng Kabanata ng Friends with Benefits กฎรัก...เกินห้ามใจ: Kabanata 31 - Kabanata 40

“แล้วผมต้องอยู่ที่นั่นนานแค่ไหน”“หนึ่งเดือน…แกต้องเรียนรู้งานทั้งหมดอยู่ที่นั่นด้วยตัวเองทุกขั้นตอน เพราะฉันจะให้แกรับช่วงต่ออย่างเต็มตัว”คำตอบนั้นทำให้หัวใจของวิคเตอร์ถึงกับดิ่งวูบลงทันที หนึ่งเดือนที่เขาต้องไป มันคือหนึ่งเดือน ที่เขาตั้งใจจะไปตามหาหัวใจของเขาคืน เขาอยากจะไปง้อเธอ ขอร้องเธอ และพยายามแก้ไขทุกอย่าง ก่อนที่มันจะสายเกินไป แต่ในตอนนี้ เหมือนเขาถูกตัดโอกาสเหล่านั้นหมดแล้วทุกทางวิคเตอร์นั่งนิ่งอยู่ตรงนั้น เหมือนเป็นหุ่นปั้น แม้หัวใจของเขาจะอยากวิ่งไปหาเธอให้เร็วที่สุดมากแค่ไหน แต่ในฐานะลูกชายเพียงคนเดียวของพ่อ และภาระหน้าที่ที่แบกไว้ ก็เป็นสิ่งที่เขาปฏิเสธไม่ได้เช่นกันแดดบ่ายของพัทยา สาดกระทบผืนน้ำทะเล จนเกิดเป็นประกายระยิบระยับ ไผ่หลิวมองภาพนั้นจากหน้าต่างห้องนอน ธรรมชาติยังคงงดงามเหมือนเดิมเช่นทุกวัน รวมถึงไปความรู้สึกในหัวใจของเธอเองที่ก็ยังคงเป็นเหมือนเดิม ไม่เปลี่ยนแปลงไปเลยเช่นกันผ่านมาสามเดือนแล้ว นับตั้งแต่วันที่เธอเลือกเดินออกมาจากชีวิตของผู้ชายคนนั้น การได้มาเริ่มต้นชีวิตใหม่ ที่เมืองแห่งนี้เพียงลำพังสร้างความแข็งแกร่ง ให้กับจิตใจของเธอ ขึ้นมาได้มากเลยทีเด

ธีร์ที่นั่งอยู่เบาะหน้ารีบตอบทันที “ชื่อไบร์ท หรือนายบุรินทร์ ครับ เป็นเพื่อนสมัยมหาวิทยาลัยของคุณหลิว แล้วตอนนี้ก็ทำงานอยู่ที่เดียวกัน” ข้อมูลกระชับ แต่เพียงพอจะทำให้สีหน้าของวิคเตอร์นิ่งเย็นลงกว่าเดิมเขาพยักหน้ารับรู้ แต่ไม่ได้พูดอะไรต่อ สายตายังคงจับอยู่ที่คนทั้งสองอย่างไม่วางตา รอยยิ้มของไผ่หลิว ที่เขาเคยคิดว่ามันเป็นของเขาคนเดียวมาตลอด แต่ตอนนี้มันกลับกำลังถูกมอบให้ผู้ชายอีกคนอย่างง่ายดาย แค่เพื่อนงั้นเหรอ? ต่อให้เป็นเพื่อนที่รู้จักกันมานาน เขาก็ไม่ชอบอยู่ดีสองเดือนที่เธอหายไปจากชีวิตเขา เขากลัวว่ามันอาจจะทำให้อะไรๆหลายอย่างเปลี่ยนแปลงไป ยิ่งเมื่อเห็นผู้ชายคนนั้น โน้มตัวเข้าไปพูดอะไรบางอย่าง แล้วไผ่หลิวหัวเราะขำออกมาอย่างมีความสุขดวงตาของวิคเตอร์ก็พลันเย็นลงอย่างน่ากลัว กระวนกระวายใจจนแทบนั่งไม่ติดไม่นาน…ไผ่หลิวกับไบร์ทก็ลุกออกจากร้านก๋วยเตี๋ยว ทั้งสองเดินเคียงกันไปตามฟุตปาธริมถนน คุยกันเรื่อยเปื่อย พร้อมเสียงหัวเราะเบาๆ ที่ดังเป็นระยะ ราวกับโลกทั้งใบในตอนนั้น มีเพียงพวกเขาสองคนวิคเตอร์รู้สึกแน่นอึ้งอยู่ในอกจนแทบหายใจไม่ออก เขานั่งนิ่งอยู่ในรถ สายตาตามมองทุกอิริยาบถของหญิงสา

ไบร์ทนิ่งไปเล็กน้อย ดวงตาเต็มไปด้วยความสงสัย เขามองหน้าวิคเตอร์สลับกับไผ่หลิว พยายามเชื่อมโยงความสัมพันธ์ที่ไม่เคยรู้มาก่อนไผ่หลิวเม้มริมฝีปากแน่น ความอึดอัดแล่นขึ้นมาจุกที่อก เธอไม่อยากให้เรื่องบานปลายไปมากกว่านี้“พอเถอะ” เสียงของเธอดังแทรกขึ้นระหว่างสงครามเย็นของผู้ชายสองคน ก่อนหันไปหาวิคเตอร์ มองเขาด้วยสายตาเหลืออด“ฉันไม่ได้เป็นของใครทั้งนั้น”คำพูดนั้น ทำให้วิคเตอร์ถึงกับชะงัก แววตาที่แข็งกร้าวกลับเปลี่ยนเป็นสั่นไหวในทันทีจากนั้นไผ่หลิวก็หันไปหาไบร์ท บอกเขาด้วยน้ำเสียงปกติ“เขาเป็นแค่เจ้านายเก่าฉัน เดี๋ยวฉันคุยกับเขาเอง นายกลับไปก่อนเถอะ”ไบร์ทยังลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่เมื่อเห็นแววตาจริงจังของไผ่หลิวก็พอเข้าใจได้ว่าตัวเองไม่ควรอยู่ตรงนี้ต่อ“ถ้ามีอะไร โทรหาฉันทันทีนะ” เขาพูดทิ้งท้ายด้วยความเป็นห่วงไผ่หลิวยิ้มบางๆ รับคำ ก่อนมองตามไบร์ทขี่มอเตอร์ไซค์จากไปทิ้งไว้เพียงความเงียบ และความอึดอัดที่ถาโถมเข้ามาแทนเมื่อเหลือกันเพียงสองคน ไผ่หลิวก็หันกลับมามองหน้าวิคเตอร์ด้วยสีหน้าที่ดูเย็นชา“นายมาที่นี่ทำไม”วิคเตอร์มองเธอนิ่ง พยายามสะกดอารมณ์ทั้งหมดเอาไว้ภายใต้ใบหน้าที่ดูสงบนั้น“ขึ

คำพูดนั้นทำให้เธอถึงกับหันมามองเขาทันทีวิคเตอร์สบตาเธอตรงๆ ไม่มีการหลบเลี่ยง “เขาทำได้จริง ถ้าไม่พอใจ เขาสามารถทำให้เธอหายไปจากชีวิตฉันได้” น้ำเสียงเรียบ แต่ทุกคำหนักอึ้ง “ฉันคิดว่าการเก็บเธอเอาไว้ในโลกของฉัน เป็นวิธีเดียวที่จะปกป้องเธอ โดยที่ยังมีเธออยู่ข้างๆฉันต่อไปได้”ไผ่หลิวชะงักไปทั้งใจ เธอเคยคิดมาตลอดว่าเขาซ่อนเธอไว้เพราะไม่กล้ายอมรับ ไม่เห็นค่า หรือไม่จริงจังพอ แต่ตอนนี้เธอเพิ่งรู้ว่าแท้จริงแล้วเหตุผลกลับตรงกันข้ามตลอดเวลาที่ผ่านมา เขาแบกทุกอย่างเอาไว้คนเดียว ทั้งแรงกดดันจากพ่อ เรื่องแต่งงาน และความสัมพันธ์ที่ต้องปิดบังระหว่างเขากับเธอ เขาไม่ได้ซ่อนเธอไว้ เพราะไม่อยากให้เธอมีตัวตนในชีวิตเขาแต่เพราะอยากมีเธอต่อไป เลยเลือกปกป้องเธอด้วยวิธีนั้น“วิค...” เสียงเรียกชื่อเขาที่หลุดออกมาจากปากเธอ เบาจนแทบขาดหายวิคเตอร์ยิ้มบางๆ แต่แววตากลับหม่นลง “ฉันดึงเธอเข้ามาในชีวิต…เพราะฉันรักเธอ”คำพูดนั้นทำให้หัวใจของไผ่หลิวสะเทือนจนแทบหยุดเต้นเสียงคลื่นยังคงซัดเข้าหาฝั่ง แต่เธอกลับไม่ได้ยินอะไรอีก ได้ยินเพียงคำว่า ‘รัก’ จากปากผู้ชายคนนี้ ในวันที่เธอเกือบยอมแพ้ไปแล้ว “ฉันคิดมาตลอดว่าสักวัน

ถ้อยคำหวานนั้นหลุดออกมาจากริมฝีปากเขาครั้งแล้วครั้งเล่า ขณะที่ไผ่หลิวขยับกายเหนือร่างเขาอย่างแผ่วลึก สองมือของวิคเตอร์ประคองเอวบางเอาไว้แน่น แต่เต็มไปด้วยความทะนุถนอม ทุกจังหวะที่แนบชิดกัน คือความคิดถึงที่พรั่งพรูออกมาโดยไม่จำเป็นต้องเอ่ยคำใด“อ๊ะ…” ไผ่หลิวครางแผ่ว ลมหายใจสะดุดเมื่อความรู้สึกพาเธอและเขาไปถึงปลายทางเดียวกันเมื่อแรงทั้งหมดค่อยๆ จางลง เธอเอนกายซบลงบนอกกว้างอย่างหมดเรี่ยวแรง หัวใจยังเต้นถี่อยู่ใต้ความเงียบงันของค่ำคืนวิคเตอร์พลิกกายเธอให้นอนแนบชิด แล้วโอบกอดเอาไว้แน่น จุมพิตแผ่วเบาตามหน้าผากและแก้มใสอย่างไม่รู้จักพอ ราวกับจะชดเชยเวลาที่ห่างหายกันไปทั้งหมด“แค่นี้เองเหรอ” เขากระซิบข้างหู น้ำเสียงปนรอยยิ้มอย่างหยอกล้อ “ไหนบอกว่าจะเอาคืนฉันไง”ไผ่หลิวเงยหน้ามองเขาอย่างหมั่นไส้ แก้มแดงระเรื่อไม่จาง “ใครจะเก่งเหมือนนายกันเล่า”คำตอบนั้นทำให้วิคเตอร์หัวเราะเบาๆ ดวงตาเป็นประกายอย่างพึงใจ เขาใช้นิ้วแตะปลายคางของเธอเบาๆ ก่อนเอ่ยเสียงนุ่ม“ถ้างั้น…คนไม่เก่งก็นอนนิ่งๆ ไป รอบนี้ให้คนเก่งจัดการเอง”“คนบ้า…” ไผ่หลิวแหวใส่เบาๆ พลางเบือนหน้าหนี ทั้งเขินทั้งขัดใจในเวลาเดียวกันเธอขยับจ