Lahat ng Kabanata ng Friends with Benefits กฎรัก...เกินห้ามใจ: Kabanata 21 - Kabanata 30

“ครับคุณวิคเตอร์” ธีร์ตอบรับอย่างไม่ปิดบัง “ผมทราบมาว่าท่านให้คนคอยตามดูความเคลื่อนไหวของคุณ แล้วรายงานกลับไปครับ”“แม่ง!! โคตรน่าเบื่อเลย” วิคเตอร์ถึงกับสบถออกมา ด้วยความรู้สึกหงุดหงิดใจแบบสุดๆ เขารู้จักพ่อของตัวเองดี คนอย่างพ่อไม่มีทางลงมือทำอะไร โดยไร้สาเหตุแน่นอน“เรื่องของไผ่หลิว อย่าให้รู้ไปถึงหูพ่อเด็ดขาด” เขาสั่งกำชับ“ครับ คุณวิคเตอร์” ธีร์ตอบรับด้วยน้ำเสียงหนักแน่น แม้ตัวเขาเองจะไม่มั่นใจนัก ว่าจะทำได้หรือไม่ก็ตามวางสายจากธีร์แล้ว วิคเตอร์ก็โยนโทรศัพท์มือถือลงบนเบาะนั่งข้างๆด้วยอย่างเซ็งๆ เมื่อเห็นว่าสถานการณ์มันเป็นแบบนี้ เขาเลยคิดว่าตัวเองตัดสินใจถูกแล้ว ที่เลือกจะเก็บไผ่หลิวเอาไว้ ในโลกส่วนตัวของเขาเท่านั้น ทั้งนี้ เพราะพ่อต้องการให้เขาแต่งงานกับผู้หญิงที่ท่านเลือกไว้ไม่มีวันยอมรับผู้หญิงคนอื่น ที่เขาเป็นคนเลือกเองอย่างแน่นอน ดังนั้น การเก็บเธอเอาไว้ ให้ห่างไกลจากสายตาของทุกคน โดยเฉพาะพ่อของเขาเอง จึงเป็นวิธีเดียวในตอนนี้ ที่เขาจะปกป้องเธอได้ โดยที่ยังมีเธออยู่ข้างๆไม่นาน…ไผ่หลิวก็เดินกลับมาที่รถ พร้อมกับถุงข้าวของหลายใบในมือ เธอเปิดประตูขึ้นมานั่งด้วยสีหน้าที่ดูบึ้ง

วิคเตอร์หันมามองอย่างไม่อยากจะเชื่อ“นี่เธอจะดูจริงเหรอ”“จริงสิ เรื่องนี้น่าดูที่สุดแล้ว” เธอตอบอย่างมั่นใจ“แต่จากที่ดูตัวอย่าง ในเรื่องมันฆ่ากันโหดมากเลยนะ ฉันว่าอย่างเธอไม่น่าจะชอบอะไรแบบนี้หรอก”ไผ่หลิวยักคิ้วเล็กน้อยอย่างท้าทาย“ใครบอกล่ะ ยิ่งโหดๆ ฉันยิ่งชอบต่างหาก” พูดจบก็หันกลับไปตั้งใจดูหนังอย่างจริงจังทั้งสองนั่งดูหนังเรื่องนั้นด้วยกันไปเงียบๆ ผ่านฉากไล่ล่าสนุกสนาน ที่ทำให้หัวเราะไปด้วยกัน ฉากฆาตกรรมน่ากลัว ที่ทำให้เผลอสะดุ้งมากอดกัน และฉากต่อสู้อันดุเดือด ที่ทำให้ลุ้นไปด้วยกัน ตัวละครตำรวจสาวกับฆาตกรต่อเนื่องหนุ่มบนจอ ยังคงดำเนินเรื่องต่อไปจน ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ค่อยๆ เปลี่ยนจากความเกลียดชังเป็นความหลงใหล และสุดท้ายก็กลายเป็นความรักที่ทั้งอันตรายและร้อนแรงและเมื่อฉากรักอันแสนเร่าร้อน ของพระเอกนางเอกเริ่มต้นขึ้นอย่างช้าๆ บรรยากาศภายในห้องก็เปลี่ยนไปทันที ไผ่หลิวเริ่มนั่งเกร็งโดยไม่รู้ตัว ใบหน้าร้อนผ่าว หัวใจเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ เธอภาวนาให้ฉากนั้นผ่านไปเร็วๆ แต่ดูเหมือนหนังจะยิ่งเล่นฉากนั้นยืดยาวไม่ยอมเปลี่ยนไปฉากอื่นเสียที สุดท้ายไผ่หลิวก็ทนไม่ไหว เธอรีบคว้ารีโมตขึ้นมากดป

“ไม่ต้องเกร็ง…” เขากระซิบปลอบ พลางลูบหลังเธอเบาๆ“ปล่อยตัวตามสบายก็พอ”ไผ่หลิวเม้มริมฝีปากด้วยความเขินอาย ก่อนพึมพำเสียงเบา“ก็…ไม่เคยนี่นา…”วิคเตอร์หัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนมองเธอด้วยสายตาอ่อนโยนปนเอ็นดู “ไม่ต้องบอกก็รู้…” เขากระซิบชิดริมฝีปากเธอ “ตัวสั่นไปหมดแล้ว”ไผ่หลิวแทบไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำ ว่าชุดนอนของเธอถูกเขาค่อยๆ ถอดออกไปตั้งแต่เมื่อไร เธอรับรู้เพียงว่า…ในห้วงเวลานี้ ทั้งหัวใจและร่างกายของเธอกำลังถูกโอบล้อมไว้ด้วยตัวตนของเขาไม่ว่าจะเป็นริมฝีปากอุ่น จมูกโด่งที่คลอเคลียแผ่วเบา หรือปลายนิ้วที่ค่อยๆ ลูบไล้อย่างทะนุถนอมไปทั่วเรือนร่าง ทุกสัมผัสจากวิคเตอร์ทำให้ร่างกายของเธอสั่นไหวด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบายออกมาเป็นคำพูด“อื้อ…” เสียงครางแผ่วหวานหลุดลอดผ่านลำคอของเธอออกมาเป็นระยะ ราวกับไม่อาจต้านทานความรู้สึกวาบไหวที่กำลังแผ่ซ่านไปทั่วทั้งกายและใจได้อีกต่อไปแล้วสองแขนเรียวค่อยๆ ยกขึ้นโอบรอบลำคอของเขาเอาไว้แน่นราวกับต้องการที่จะยึดเขาไว้ใกล้ตัวมากกว่านี้ ขณะที่ร่างกายและลมหายใจของทั้งสองค่อยๆ แนบชิดกันมากขึ้น ท่ามกลางบรรยากาศอ่อนหวานและเร่าร้อน ที่หลอมรวมพวกเขาเข้าไว้ด้วยกันอย่างช

ไผ่หลิวนิ่งอึ้งไปทันที หัวใจหล่นวูบอย่างตกใจ “พูดบ้าอะไรของนาย” เธอรีบถามเสียงเบา แต่เต็มไปด้วยความร้อนรน “ตอนนี้นายอยู่ไหน”“หน้าบ้านเธอ”คำตอบนั้นทำให้เธอรีบเดินไปที่หน้าต่างของห้องทันที มือบางแหวกผ้าม่านออกเล็กน้อย แล้วก็เห็นรถสปอร์ตคุ้นตาจอดอยู่ริมถนนหน้าบ้านจริงๆ แสงไฟจากหน้ารถสะท้อนเข้ามาในความมืดยามค่ำคืน ราวกับเจ้าของรถ ตั้งใจประกาศชัด ว่าเขาจะไม่ยอมถอยไปไหนง่ายๆ“หยุดเลยนะ อย่าทำอะไรบ้าๆ ทั้งนั้น” ไผ่หลิวรีบพูดอย่างหัวเสีย “ฉันจะออกไปหานายเดี๋ยวนี้” เธอกดวางสายอย่างหงุดหงิดใจก่อนถอนหายใจออกมายาวๆไผ่หลิวเปิดประตูรถแล้วก้าวเข้าไปนั่ง ก่อนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา“มีอะไรก็รีบพูดมา” น้ำเสียงนั้นฟังดูเรียบเฉย ไม่เหลือเยื่อใยใดๆ จนวิคเตอร์รู้สึกเหมือนมีบางอย่างบีบรัดอยู่กลางอกของเขา“หลิว…อย่าไปได้มั้ย” เขาพูดด้วยน้ำเสียงอ้อนวอน “ลองคิดทบทวนอีกทีนะ” มันไม่ใช่น้ำเสียงของคนเอาแต่ใจอีกต่อไป แต่เป็นเสียงของคนที่กำลังหวาดกลัว…ว่าตัวเองจะสูญเสียสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตไปจริงๆไผ่หลิวหลับตาลงช้าๆ ก่อนหันกลับมามองเขา “อย่าทำแบบนี้ได้มั้ยวิค” คำพูดเรียบๆ นั้นกลับหนักแน่นยิ่งกว่าครั้งไหนว

เริ่มต้นจากการเป็นเพียงลูกน้องปลายแถวของแก๊งมาเฟียรัสเซียในพัทยา ใช้ชีวิตท่ามกลางความเสี่ยง ความรุนแรง และความเป็นความตายที่เฉียดผ่านมานับครั้งไม่ถ้วน กว่าจะไต่เต้าขึ้นมาเป็นคนมีอำนาจ กว่าจะเปลี่ยนตัวเองจากโลกสีเทา สู่นักธุรกิจผู้ได้รับการยอมรับในสังคมอย่างทุกวันนี้ พ่อของเขาต้องแลกมาด้วยทุกอย่าง ทั้งเลือด เหงื่อ และชีวิตแม่เล่าเรื่องนั้นให้เขาฟังเสมอ จนเขาซึมซับว่าพ่อคือคนที่เสียสละทุกอย่างเพื่อครอบครัว และก่อนที่แม่จะจากไปด้วยโรคมะเร็งกระดูกหลังต่อสู้กับมันมาหลายปี ตอนเขาอายุแปดขวบ…ในคืนสุดท้ายนั้น แม่จับมือเขาไว้แน่น แล้วพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง“สัญญากับแม่นะวิค ว่าจะเชื่อฟังพ่อ อย่าทำให้พ่อผิดหวัง”วันนั้น เขาพยักหน้ารับทั้งน้ำตา สัญญาด้วยหัวใจทั้งหมดของเด็กคนหนึ่งที่เพิ่งจะเสียแม่ไป และเพราะสัญญานั้น…ต่อให้วันนี้พ่อบังคับให้เขาแต่งงานกับผู้หญิงที่ไม่ได้รัก เขาก็ต้องทำตามวิคเตอร์ยอมเปิดปากเล่าเรื่องทั้งหมดให้แทนไทฟัง ทั้งที่เป็นเรื่องที่เขาไม่เคยอยากพูดถึงมาตลอด เขาเลือกที่จะเก็บมันไว้เงียบๆ คนเดียว เพราะรู้แก่ใจดีว่า ต่อให้พูดออกไป…มันก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงได้อีกเขาหลุบสายตามอง