Lahat ng Kabanata ng Friends with Benefits กฎรัก...เกินห้ามใจ: Kabanata 51 - Kabanata 60

ริมหาดในยามสาย…แสงแดดอ่อนทอดลงบนผืนน้ำระยิบระยับ วิคเตอร์กับมารียาแต่งกายในชุดลำลองเรียบหรู ยืนถ่ายภาพพรีเวดดิ้งเคียงข้างกัน ท่ามกลางฉากทะเลกว้างสุดสายตาไบร์ทยกกล้องขึ้นเก็บภาพอย่างตั้งใจ ขณะที่ทีมงานอีกสองสามคนช่วยกันจัดแสง จัดมุม และเตรียมอุปกรณ์ให้พร้อมสำหรับแต่ละช็อต การทำงานทุกอย่างดูเป็นมืออาชีพ และดำเนินไปอย่างราบรื่นส่วนไผ่หลิวยืนอยู่เงียบๆ ในอีกมุมหนึ่งของกองถ่าย ท่ามกลางทีมงาน ที่คอยประสานงานกันอย่างวุ่นวาย มีเก๋ไก๋ที่คอยดูแลภาพรวมทั้งหมดของงานด้วยตัวเอง ข้างๆ ยังมีช่างแต่งหน้า ช่างทำผมและสไตลิสต์ ที่ช่วยดูแลเสื้อผ้า ให้เข้ากับคอนเซ็ปของงานในวันนี้เจ้าบ่าวหล่อสง่า เจ้าสาวสวยโดดเด่น ทุกอย่างดูสมบูรณ์แบบ คู่ควร เหมาะสม ลงตัวไปหมดทุกอย่าง แต่สำหรับไผ่หลิว ภาพตรงหน้ากลับทำให้เธอรู้สึกหงุดหงิด จนไม่อยากหันไปมอง ถึงจะบอกตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า ว่าทุกอย่างเป็นเพียงการแสดง เป็นแค่ภาพถ่ายที่ทำตามหน้าที่ให้จบๆไป แต่เมื่อต้องเห็นภาพแบบนี้กับตาตัวเอง ความรู้สึกเจ็บจี๊ดๆก็แล่นวาบขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ตลอดทั้งวัน ไผ่หลิวพยายามหลบเลี่ยงไม่ให้ตัวเองต้องเผชิญหน้ากับวิคเตอร์แบบตรงๆ เธออยากให

ภายนอกบ้านพัก เสียงคลื่นทะเลยังคงซัดเข้าหาฝั่งเป็นจังหวะแผ่วเบาอยู่ไม่ไกล ราวกับบทเพลงธรรมชาติที่ขับกล่อมค่ำคืนอันเงียบสงบ ส่วนภายในบ้าน อากาศเย็นสบายจากเครื่องปรับอากาศยิ่งทำให้ร่างสองร่างที่กอดกันแนบชิด รู้สึกผ่อนคลายและอบอุ่นไปพร้อมกันไผ่หลิวอาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว ร่างบางอยู่ในชุดนอนเนื้อผ้าบางเบาสีอ่อน ดูนุ่มละมุน ส่วนวิคเตอร์เพิ่งอาบน้ำเสร็จเขายังคงสวมเพียงเสื้อคลุมอาบน้ำสีขาวหลวมๆ เส้นผมสีทองเข้มเปียกหมาด มีหยดน้ำเล็กๆ เกาะพราวอยู่ตามปลายผมและลำคอเขากระชับกอดเธอ พรางซุกใบหน้าลงกับเรือนผมนุ่มสลวยสูดกลิ่นหอมสะอาดอ่อนๆ ของแชมพูที่เพิ่งสระมา แล้วเอ่ยเสียงต่ำแผ่วชิดข้างหู“หอมจัง...”ไผ่หลิวหลุดยิ้มเขินๆ ก่อนขยับตัวเล็กน้อย พยายามดันไหล่กว้างของเขาออกเบาๆ“ปล่อยฉันก่อนสิ แล้วก็รีบไปแต่งตัวด้วย”วิคเตอร์ยิ้มกริ่ม พลางกระชับวงแขนที่โอบรอบเอวเธอให้แน่นขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย“จะแต่งไปทำไม...เดี๋ยวสุดท้ายก็ต้องถอดอยู่ดี”คำตอบหน้าตายของเขา ทำเอาไผ่หลิวหน้าแดงขึ้นมาทันทีเธอรีบหันกลับไปค้อนเขาแรงๆ ทั้งเขินทั้งหมั่นไส้“วิค!น้ำเสียงดุนั้นกลับยิ่งทำให้ชายหนุ่มหัวเราะออกมาอย

เสียงเครื่องยนต์ดังแผ่วต่ำท่ามกลางความเงียบของราตรี จากนั้นรถคันดังกล่าวก็ค่อยๆ เคลื่อนตัวออกจากริมทาง ขับตามรถของวิคเตอร์ไปบนถนนสายเลียบชายหาดที่ทอดยาวเข้าสู่ความมืดเงียบงันของค่ำคืนรถยนต์ติดฟิล์มดำยังคงขับตามรถสปอร์ตของวิคเตอร์มาอย่างเงียบเชียบ ทิ้งระยะห่างไว้พอสมควร จนชายหนุ่มไม่ทันสังเกตเห็นความผิดปกติ กระทั่งรถเลี้ยวเข้าสู่ถนนสายที่จะมุ่งหน้าไปยังคอนโด วิคเตอร์จึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ตั้งใจโทรบอกไผ่หลิวว่าเขาใกล้ถึงแล้วทันทีที่ปลายสายกดรับ เสียงร้อนรนของหญิงสาวก็ดังขึ้นทันควัน“ถึงคอนโดแล้วเหรอ”วิคเตอร์ยิ้มบางๆ กับน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วงนั้น“ใกล้แล้ว” เขาตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ก่อนพูดต่ออย่างอารมณ์ดี “ทีนี้เธอก็นอนได้แล้วนะ”“รู้แล้วค่ะ...คุณแฟน”คำตอบสั้นๆ ที่ปนรอยยิ้ม ทำให้ทั้งสองเผลอยิ้มตามกันโดยไม่รู้ตัววิคเตอร์ลดโทรศัพท์ลงโดยไม่ได้กดวางสาย คิดว่าไผ่หลิวคงตัดสายไปแล้ว แต่ในจังหวะนั้นเอง สายตาคมกลับเหลือบเห็นรถยนต์คันเดิมสะท้อนอยู่ในกระจกมองหลัง รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาค่อยๆ เลือนหาย“ถูกตามงั้นเหรอ...”เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย ยังไม่แน่ใจว่าคนในรถคือใคร และต้องการอะไร แต

ไผ่หลิวนอนแน่นิ่งอยู่บนเบาะหลัง สติของเธอเริ่มเลือนรางเต็มที ท่ามกลางเสียงพูดคุยที่ดังลอดเข้ามาเป็นระยะ“เอาไงต่อลูกพี่”อีกเสียงตอบกลับมาเรียบเย็น“นายสั่งไว้แล้ว จะทำอะไรกับผู้หญิงคนนี้ก็ได้” เสียงนั้นหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยต่ออย่างไม่แยแส “แค่อย่าให้ตายก็พอ”คำนั้น กลายเป็นสิ่งสุดท้ายที่ไผ่หลิวได้ยิน ก่อนสติของเธอจะดับวูบลงสู่ความมืดสนิท…ตึกสำนักงานใหญ่ของบริษัทอาร์เคจำกัด รวมถึงเครือธุรกิจทั้งหมดของตระกูลแครนสตัน ตั้งตระหง่านโดดเด่นอยู่กลางมหานคร ด้วยอาคารกระจกสูงห้าสิบชั้นที่สะท้อนแสงแดดยามสายอย่างโอ่อ่าสง่างาม สมฐานะกลุ่มทุนยักษ์ใหญ่ระดับประเทศภายในห้องประชุมใหญ่ชั้นยี่สิบ บรรยากาศยังคงตึงเครียดจากการเจรจาทางธุรกิจที่ดำเนินมายาวนาน วิคเตอร์นั่งอยู่หัวโต๊ะประชุม ร่วมพูดคุยกับกลุ่มพาร์ตเนอร์และนักลงทุนข้ามชาติ เกี่ยวกับโครงการร่วมทุนมูลค่ามหาศาลแต่ท้ายที่สุด การเจรจาในวันนี้ก็ยังไม่ได้ข้อสรุป ฝ่ายคู่ค้าขอเวลาอีกหนึ่งเดือน เพื่อพิจารณาและตัดสินใจขั้นสุดท้าย ก่อนตอบรับเรื่องการเซ็นสัญญาทันทีที่การประชุมสิ้นสุดลง วิคเตอร์ก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้ เดินออกจากห้องประชุมด้วยสีหน้าสงบนิ่ง

ไผ่หลิวค่อยๆ กระพริบตาช้าๆ ราวกับเพิ่งหลุดพ้นจากฝันร้ายอันเลือนราง แต่ทันทีที่ภาพตรงหน้าค่อยๆ ชัดเจนขึ้น หัวใจของเธอก็เย็นวาบลงในทันที เพราะมันไม่ใช่ความฝัน หากคือความจริงที่น่าสะพรึงกลัวกลิ่นอับชื้นของโกดังเก่าโชยเข้าจมูก พื้นปูนเย็นเฉียบแนบชิดแผ่นหลังจนร่างกายสั่นสะท้าน มือทั้งสองข้างถูกมัดไพล่ไว้ด้านหลังแน่นจนข้อมือเจ็บระบม ข้อเท้าก็ถูกรัดด้วยเชือกหยาบจนแทบขยับไม่ได้หัวใจของเธอหล่นวูบ ความหวาดกลัวค่อยๆ แผ่ซ่านขึ้นมาทีละน้อย ขณะที่สายตากวาดมองไปรอบตัวอย่างตื่นตระหนก“นี่มันที่ไหน” เสียงสั่นเครือ เธอรีบมองไปรอบๆภายในโกดังมืดสลัว มีเพียงแสงไฟสีเหลืองซีดจากหลอดไฟเก่าๆ ที่กะพริบติดๆ ดับๆ อยู่เหนือศีรษะ เสียงหยดน้ำดังเป็นจังหวะอยู่ไกลๆ ยิ่งทำให้บรรยากาศรอบด้านดูวังเวงและน่ากลัวยิ่งกว่าเดิม“ช่วยด้วย! มีใครอยู่มั้ย! ช่วยด้วย!” เสียงตะโกนสะท้อนกลับมาเป็นเสียงของตัวเองไผ่หลิวพยายามขยับตัวดิ้นหนีตามสัญชาตญาณ แต่ยิ่งขยับ เชือกก็ยิ่งบาดผิวจนเจ็บแสบ เธอเม้มริมฝีปากแน่น พยายามตั้งสติอย่างสุดความสามารถ“ขาดสิ ขาดสิ ” น้ำตาเริ่มไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่“ตื่นแล้วเหรอ”เสียงทุ้มของผู้ชายดังขึ้นจ