Tous les chapitres de : Chapitre 61 - Chapitre 70

เธอหันมามองเขา สีหน้าดูตกใจเล็กน้อย“เดี๋ยวนะ แฟนนายชื่อหลิวเหรอ”วิคเตอร์ขมวดคิ้ว “ใช่”“หลิวเฉยๆ หรือมีชื่อเต็ม”“ไผ่หลิว… ทำไม มีอะไรหรือเปล่า”ทันทีที่ได้ยินชื่อเต็ม สีหน้าของมารียาก็ค่อยๆ ซีดลง ราวกับบางอย่างเชื่อมโยงเข้าหากันทันที“เมื่อคืนก่อน ฉันไปกินข้าวที่บ้านนายกับพ่อ”วิคเตอร์เริ่มรู้สึกถึงลางไม่ดี “แล้ว?”เธอสูดลมหายใจลึก ก่อนพูดออกมาช้าๆ “ฉันได้ยินลูกน้องพ่อนายคุยกันถึงคนชื่อไผ่หลิว”บรรยากาศรอบตัวเหมือนหยุดนิ่งในทันทีวิคเตอร์นั่งตัวตรง ดวงตาแข็งกร้าวขึ้น “พวกมันพูดว่าอะไร”มารียากลืนน้ำลาย ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด“ฉันคิดว่า… มีคนจับตัวเธอไป”“อะไรนะ!” วิคเตอร์ลุกพรวดขึ้นยืนทันที สีหน้าถอดสี ความหวาดหวั่นแล่นวาบเข้ามาในอกจนแทบหยุดหายใจมารียารีบพูดต่อ “ตอนนั้นฉันไม่ได้คิดอะไร เพราะนึกว่าเป็นเรื่องงาน แต่จำได้ว่าพวกมันพูดว่า ให้พาไผ่หลิวไปที่โกดังแถวบางละมุง”เพียงได้ยินคำว่า ‘โกดังบางละมุง’ สีหน้าของวิคเตอร์ก็เปลี่ยนไปทันที เขารู้จักสถานที่นั้นดี มันคือโกดังสินค้าร้างของพ่อ ที่เลิกใช้งานมาหลายปีแล้ว“ฉันเพิ่งนึกออกตอนนายพูดชื่อเธอ” มารียาพูดต่อด้วยสีหน้ากังวล “ถ้า

ทุกฝีก้าวหนักแน่นและเร่งรีบ ราวกับหัวใจของเขากำลังถูกแขวนไว้กับทุกวินาทีที่ผ่านไป เขารู้เพียงอย่างเดียว ถ้าไผ่หลิวอยู่ในนั้นจริงเขาจะไม่ยอมให้ใครแตะต้องเธอแม้แต่นิดเดียวมารียารีบเปิดประตูรถลงตาม ก่อนวิ่งตามวิคเตอร์เข้าไปติดๆเสียงฝีเท้าของทั้งสองดังก้องสะท้อนอยู่ในความเงียบของพื้นที่รกร้าง ขณะที่ลมกลางคืนพัดผ่านอาคารเก่า จนบรรยากาศยิ่งดูวังเวงขึ้นทุกขณะมารียามองแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มที่เดินนำอยู่เบื้องหน้าเขาก้าวเร็วราวกับไม่มีอะไรหยุดได้อีกแล้ว สีหน้าตึงเครียดจนแทบแผ่ความเย็นเยียบออกมารอบตัว และเธอก็รู้ทันทีว่า…ถ้าคืนนี้เกิดอะไรขึ้นกับไผ่หลิวจริง คงไม่มีใครหยุดผู้ชายคนนี้ได้แน่ประตูเหล็กบานใหญ่ของโกดังค่อยๆ เลื่อนเปิดออก พร้อมเสียงเอี๊ยดอ๊าดแหลมยาว ก้องสะท้อนท่ามกลางความเงียบอันน่าอึดอัด ทันทีที่ช่องเปิดกว้างพอให้ผ่าน วิคเตอร์ก็พุ่งเข้าไปด้านในอย่างไม่รอช้าภายในโกดังร้างมีเพียงแสงไฟไม่กี่ดวงที่แขวนอยู่สูงเหนือศีรษะ สาดส่องลงมาเป็นวงจางๆ ท่ามกลางพื้นที่กว้างใหญ่ที่ว่างเปล่า กลิ่นฝุ่นเก่า ความอับชื้น และกลิ่นสนิมเหล็กจางๆ อบอวลอยู่ในอากาศหัวใจของวิคเตอร์เต้นรัวแรงจนแทบทะลุอก ด

ไผ่หลิวหลุบตาลง “ค่ะ” คำขอโทษนั้นเบาหวิวเสียจนไม่มีน้ำหนักมากพอจะเยียวยาหัวใจที่แตกสลายของเธอได้เลยโรลันประสานมือบนโต๊ะ สายตายังคงเย็นชาและหนักแน่นเช่นเดิม“หวังว่าเธอจะเข้าใจ ว่าทำไมฉันถึงต้องทำแบบนี้” เขาเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนเน้นเสียงชัดทีละคำ “วิคเตอร์มีหน้าที่ มีอนาคต และมีคนที่เขาต้องแต่งงานด้วยอยู่แล้ว” ดวงตาคมของชายชราจับจ้องมาที่เธอโดยไม่หลบ “ตำแหน่งนั้น…ไม่ใช่ที่ของเธอ”ถ้อยคำเหล่านั้นเหมือนคมมีดที่ค่อยๆ กรีดลึกลงกลางหัวใจไผ่หลิวยิ้มจางๆ เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความปวดร้าว เธอเข้าใจดีว่าคำว่า ‘ตำแหน่งนั้น’ หมายถึงอะไร…ตำแหน่งสะใภ้ของตระกูลแครนสตัน“เข้าใจค่ะ” เสียงของเธอสั่นเพียงเล็กน้อย ก่อนพยายามฝืนให้กลับมานิ่งอีกครั้ง “เข้าใจทุกอย่างแล้ว”เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนพูดต่อด้วยเสียงแผ่วเบา “หลังจากนี้…เขาจะไม่ได้เจอหนูอีก” ประโยคนั้นหลุดออกมาพร้อมกับบางสิ่งในหัวใจที่พังทลายลงอย่างเงียบงันโรลันชะงักไปเล็กน้อย แววตาของเขาอ่อนลงเพียงเสี้ยววินาที เมื่อเห็นความเจ็บปวดที่เด่นชัดอยู่ในดวงตาของหญิงสาวตรงหน้า แต่ท้ายที่สุด เขาก็ยังเลือกจะใจแข็งต่อไป“ฉันจะให้เงินเธอก้อนห

เจียงถอนหายใจยาว พยายามกดความกังวลของตัวเองเอาไว้ ก่อนเอื้อมมือไปแตะไหล่ภรรยาเบาๆ เพื่อปลอบใจ“ใจเย็นๆ ก่อนนะ หลิวเป็นเด็กเข้มแข็ง ลูกต้องดูแลตัวเองได้แน่”แม้คำพูดจะฟังดูหนักแน่น แต่แววตาของเขากลับเต็มไปด้วยความไม่สบายใจไม่ต่างกัน ก่อนหันไปถามลูกชาย“แล้วแฟนหลิวล่ะ เฟย แกติดต่อเขาได้ไหม เผื่อหลิวอยู่กับเขา หรือเขาอาจรู้เรื่องอะไรบ้าง”ไบร์ทชะงักไปเล็กน้อย หัวใจเหมือนสะดุดวูบ เมื่อได้ยินว่าคนในบ้านรับรู้เรื่องความสัมพันธ์ระหว่างไผ่หลิวกับผู้ชายคนนั้น“ผมไม่มีเบอร์พี่วิคเตอร์อะป๊า”ไบร์ทที่นั่งเงียบมานานเอ่ยขึ้นทันที“ผมพอรู้ที่อยู่บริษัทของเขา เดี๋ยวผมไปตามหาเขาเองครับ”ตั้งแต่แรก เขาตั้งใจไว้แล้วว่า หากไม่เจอไผ่หลิวที่บ้าน ก็จะไปตามหาเธอจากผู้ชายคนนั้นให้ได้เฟยรีบลุกขึ้นทันที “ผมไปด้วยพี่!”แต่ในจังหวะนั้นเอง ประตูบ้านกลับเปิดออกเสียก่อน แล้วเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากหน้าประตู ทำให้ทุกคนหันไปพร้อมกัน“พ่อ... แม่...”เพียงได้ยินเสียงนั้น ทั้งห้องก็เงียบงันราวกับเวลาหยุดเดินไผ่หลิวยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าซีดเซียวเล็กน้อย เสื้อผ้ายับย่น ผมเผ้าดูยุ่งเหยิงราวกับผ่านคืนอันยาวนานและหนักหน่วงมาอย

การแต่งงานครั้งนั้นเป็นเพียงหน้าที่ที่ทั้งคู่จำต้องทำตามความต้องการของครอบครัว และหน้าที่นั้นก็สิ้นสุดลงทันทีตั้งแต่วันพิธีแต่งงานจบลงตลอดสองปีที่ผ่านมา ทั้งวิคเตอร์และมารียาต่างใช้ชีวิตของตนเอง ราวกับไม่เคยมีสถานะสามีภรรยาร่วมกันมาก่อน วิคเตอร์ยังคงอาศัยอยู่ที่คอนโด ใช้ชีวิตกับงานและความเงียบในใจของตน ส่วนมารียาก็ใช้ชีวิตของเธอกับคนรักอย่างเปิดเผยในพื้นที่ของตัวเองบ้านหลังใหญ่หรูหรา ซึ่งเคยถูกสร้างขึ้นเพื่อเป็นเรือนหอของทั้งคู่ จึงเหลือเพียงความว่างเปล่าไร้ชีวิตชีวาหลังเหตุการณ์ที่หน้าคฤหาสน์ในวันนั้น วิคเตอร์ไม่เคยพูดคุยกับrผู้เป็นพ่ออีกเลย ความโกรธและความเจ็บปวดจากการถูกพรากคนรักทำให้เขาไม่อาจให้อภัยได้แม้เพียงเศษเสี้ยวตลอดสองปี เขาทุ่มเททำงานอย่างเต็มกำลัง ปิดดีลโครงการใหญ่ที่เคยเริ่มไว้จนสำเร็จ สร้างผลกำไรมหาศาลให้บริษัท นับเป็นผลงานสุดท้ายในฐานะลูกชายที่ต้องตอบแทนทุกอย่าง ก่อนจะค่อยๆ ถอนตัวออกจากทุกตำแหน่งภายในช่วงสองเดือนที่ผ่านมาสำหรับเขา นั่นคือการชดใช้ทั้งหมดที่ควรจบลง จากนี้ไปเขาเลือกจะไม่ใช้ชีวิตภายใต้อำนาจหรือการควบคุมของพ่ออีกต่อไปเขาเริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยตัวเอง เ