All Chapters of MAID TO QUEEN OF BILLIONAIRE: Chapter 461 - Chapter 470

Kinabukasan pagkatapos ng kasal, nagising ako nang maaga.Tahimik ang bahay.Wala nang mga bisita.Wala nang mga dekorasyon na kailangang ayusin.Wala nang musika.Wala nang seremonya.May mga bulaklak pa sa hardin, pero unti-unti nang tinatanggal ang mga upuan.Tumayo ako sa bintana.Tinitigan ko ang singsing sa daliri ko.Hindi ko pa rin sanay tawagin ang sarili kong asawa.Napangiti ako.“Mira?”Lumingon ako.Nasa pintuan si Adrian.“Good morning, Mrs. Valdez.”“Wag.”Tumawa siya.“Bakit?”“Parang ibang tao.”Lumapit siya at niyakap ako mula sa likod.“Then Mira.”“Better.”Tahimik kaming nakatingin sa hardin.“Happy?”“Oo.”“Regret?”“Wala.”“Good.”---Pagkatapos ng almusal, nagsimula kaming magligpit.May mga bulaklak na ipinadala sa iba't ibang pamilya.May pagkain na ipinamahagi sa staff at neighbors.May ilang dekorasyong itatago.At may ilang bagay na ibibigay namin.Hindi ko gustong gawing museum ang kasal namin.Gusto kong bumalik sa normal.Habang nag-aayos ako ng isang k

Isang ordinaryong Lunes ang araw na iyon.Maaga akong pumasok sa opisina.May kape sa kaliwang kamay ko at isang folder sa kanan.Pagbukas ko ng pinto, nakita ko ang team na abala na agad.“Good morning.”“Good morning, Ma'am Mira.”Umupo ako sa mesa.May tatlong bagong reports.Isang training proposal.Dalawang community assessments.At isang liham na walang pangalan ng sender.Napahinto ako.“Kanino galing ’yan?” tanong ko.Umiling ang assistant ko.“Courier po. Sabi, personal.”Binuksan ko ang envelope.Isang papel lang.Walang logo.Walang legal heading.Walang demand.Walang banta.Isang simpleng sulat.Mira,Kung nababasa mo ito, ibig sabihin natutunan mo nang hindi kailangang ikaw ang sumagot sa lahat.Napakunot-noo ako.Nagpatuloy ako.Noong una, ang pinakamalaking takot mo ay mawalan ng kontrol.Pagkatapos, natutunan mong ang kontrol ay hindi kalayaan.Ang tunay na kalayaan ay ang kakayahang umalis sa isang bagay nang hindi ito winawasak.Huminto ako.Hindi ko alam kung sino

Lumipas ang mga taon nang mas tahimik kaysa sa inaasahan ko.Hindi ibig sabihin na naging boring ang buhay.Mas marami lang itong ordinaryong sandali.At iyon ang natutunan kong pahalagahan.Isang umaga, nagising ako dahil sa amoy ng pandesal.Pagbaba ko sa kusina, nakita ko si Adrian na nakaupo habang nagbabasa ng balita.“Good morning.”Tumingin siya sa akin.“Good morning.”“May kape?”“Sa harap mo.”Kinuha ko ang tasa.“Salamat.”Tahimik kaming kumain.Walang urgent call.Walang emergency.Walang problemang naghihintay.At habang nakatingin ako sa kanya, bigla kong naisip kung gaano kalayo ang buhay ko mula sa dati.Dati, ang katahimikan ay nakakatakot.Ngayon, ito ang gusto kong marinig.---Pagkatapos ng almusal, pumunta ako sa maliit na opisina sa bahay.May meeting ako sa Mira Santos Advisory.Hindi na ako ang gumagawa ng lahat ng desisyon.May bagong managing director.May department heads.May sariling review process.At ang pinakagusto ko—kapag may problema, hindi na agad

Pagkalipas ng ilang araw, bumalik ako sa maliit na opisina ko.Hindi dahil kailangan.Kundi dahil gusto ko.Nasa mesa pa rin ang mga lumang gamit ko.Ang unang business card.Ang lumang notebook.Ang larawan ng unang community house.At ang maliit na kahoy na frame na ibinigay sa amin.Tahimik kong tinitigan ang lahat.Dati, kapag nakakakita ako ng mga bagay na iyon, naiisip ko ang susunod na proyekto.Ngayon, naisip ko lang kung gaano karaming buhay ang nagbago.Hindi dahil sa akin lamang.Kundi dahil pinili nilang gawin iyon para sa sarili nila.Binuksan ko ang notebook.Sa unang pahina, may lumang sulat.“Gusto kong magkaroon ng sariling buhay.”Napangiti ako.Simple lang ang pangungusap.Pero iyon pala ang pinakamahirap kong hilingin noon.---May kumatok sa pinto.“Pasok.”Pumasok ang managing director ng kumpanya.“Ma'am Mira, may report po.”Umupo siya sa harap ko.“Okay.”Iniabot niya ang folder.“Lahat ng projects ay may sariling leadership team na ngayon.”Binasa ko ang unan

Kinabukasan, walang kakaibang nangyari.At marahil iyon ang pinakamagandang bagay na maaari kong hilingin.Nagising ako sa liwanag na dumadaan sa kurtina.Walang tawag.Walang mensaheng may emergency.Walang meeting na kailangang habulin.Sa tabi ko, mahimbing pa rin si Adrian.Napangiti ako.Dahan-dahan akong bumangon at bumaba sa kusina.Nagsimula akong maghanda ng almusal.Habang niluluto ko ang itlog, narinig ko ang yabag niya.“Anong oras na?”“Alas-siyete.”“Bakit gising ka na?”“Gutom ako.”“Fair.”Umupo siya sa mesa.Inilapag ko ang pagkain sa harap niya.“Chef Mira.”“Don't exaggerate.”“I'm not.”Umupo ako sa tapat niya.Kumain kami nang walang kailangang pag-usapan.---Pagkatapos ng almusal, naglakad kami sa hardin.May ilang bagong usbong na halaman.May mga dahong nahulog sa damuhan.May maliit na ibon na tumalon sa tabi ng puno.Tumigil ako.“Ang tahimik.”“Gusto mo?”“Oo.”“Then let's keep it.”Ngumiti ako.---Makalipas ang ilang linggo, dumating ang isang malaking ka