Alle Kapitel von MAID TO QUEEN OF BILLIONAIRE: Kapitel 471 – Kapitel 480

Lumipas ang panahon nang hindi namin namamalayan.Hindi na namin binibilang ang mga taon.Mas binibilang namin ang mga simpleng bagay.Ilang beses kaming nagtawanan.Ilang bagong halaman ang tumubo.Ilang beses kaming nakapaglakbay.Ilang beses naming nakita ang mga taong minsang tinulungan namin na nakatayo na sa sarili nilang mga paa.At marahil iyon ang pinakamagandang sukatan ng buhay.---Isang umaga, dumating si Lia sa bahay.May dala siyang maliit na kahon.“Para sa iyo.”“Anong laman?”“Buksan mo.”Binuksan ko.May maliit na larawan.Nandoon ang unang community house.Sa likod nito, may bagong gusali.Mas moderno.Mas malaki.At sa harap nito, may mga batang naglalaro.May sulat sa ibaba:“Para sa babaeng unang nagturo sa amin na hindi kailangang may isang taong nasa gitna.”Napahawak ako sa larawan.“Lia…”“Hindi ako ang sumulat.”“Hindi?”“Community members.”Ngumiti ako.“Salamat.”“May isa pa.”May inilabas siyang maliit na papel.“Mira Santos — Adviser Emeritus.”Napakuno

May isang bagay akong hindi inaasahang mangyari.Matapos ang lahat ng taon ng pagtatrabaho, pagpaplano, pakikipag-usap at pagtulong sa iba, bigla kong naisip na baka may isang pangarap pa akong hindi ko nabigyan ng pagkakataon.Hindi ito tungkol sa negosyo.Hindi tungkol sa komunidad.Hindi tungkol sa bahay.Tungkol ito sa akin.---Isang umaga, habang umiinom ako ng kape, tinanong ko si Adrian.“Kung puwede tayong pumunta kahit saan, saan mo gustong pumunta?”Tumingin siya sa akin.“Vacation?”“Oo.”“Ngayon?”“Oo.”“Walang work?”“Walang work.”Napangiti siya.“Then anywhere.”“That's not an answer.”“Japan?”“Bakit Japan?”“Gusto kong makita ang mga lumang lugar.”Napaisip ako.“Okay.”“Okay?”“Oo.”“Kailan?”“Next month.”Napangiti siya.“Done.”---Isang buwan pagkatapos, nasa eroplano kami.Wala akong dalang business files.Walang laptop na puno ng project reports.May maliit akong notebook.At ilang damit.Habang umaandar ang eroplano sa runway, tumingin ako sa bintana.Hindi ak

Kinabukasan, maaga akong nagising.Wala akong meeting.Wala ring kailangang puntahan.Pero hindi na ako sanay sa ganoong umaga.Dati, kapag ganitong oras, nasa isip ko na agad ang mga gagawin. Mga tawag. Mga dokumento. Mga problema. Mga desisyong kailangang gawin bago pa man makapag-almusal.Ngayon, ang naririnig ko lang ay ang mahinang tunog ng ulan sa bubong.Bumangon ako at pumunta sa kusina.Nandoon si Adrian.“Good morning.”“Good morning.”“Coffee?”“Oo.”Inabot niya sa akin ang tasa.Umupo ako sa tabi niya.“Anong plano natin ngayon?”Tumingin siya sa akin.“Wala.”Napangiti ako.“Magaling.”---Pagkatapos ng almusal, nagpasya kaming ayusin ang maliit na storage room.Matagal na iyong puno ng mga kahon.Mga lumang papeles.Mga regalo.Mga larawan.Mga gamit na hindi na ginagamit.Binuksan ko ang unang kahon.May lumang folder.HORIZON HOME — 1998Napahawak ako rito.“Remember this?”Tumango si Adrian.“Of course.”Binuksan ko.Nandoon pa rin ang mga lumang blueprint.Ang unang

Minsan, akala ko ang isang kuwento ay nagtatapos kapag isinara mo ang huling pahina.Pero hindi pala.May mga kuwento na natatapos sa papel, ngunit nagpapatuloy sa buhay ng mga taong naiwan.Ilang taon na ang lumipas mula noong huli kong isinulat sa notebook ang salitang “Salamat.”Hindi na ako nagbibilang ng taon.Hindi na rin ako naghihintay ng malaking pagbabago.Simple na ang buhay namin ni Adrian.At iyon ang gusto ko.---Isang Sabado ng umaga, nagising ako sa ingay sa labas.“Mira!”Napangiti ako nang marinig ang boses ni Lia.Lumabas ako.Nandoon siya kasama ang ilang kabataan.May hawak silang mga drawing.“Ano 'to?” tanong ko.“Community workshop.”“Dito?”“Oo.”“Bakit hindi mo sinabi?”“Alam kong sasabihin mong huwag kayong gumawa ng project nang walang plano.”Napatawa ako.“Hindi na ako ganoon.”“Sure?”“Sure.”---Umupo kami sa hardin.Isa-isang ipinakita ng mga bata ang kanilang mga disenyo.May bahay na may malaking bintana.May maliit na library.May community kitchen

Maaga akong nagising.Tahimik ang bahay.Sa tabi ko, mahimbing pa si Adrian.Hindi ko siya ginising.Dahan-dahan akong bumangon at pumunta sa kusina.Nagsindi ako ng maliit na ilaw at naghanda ng kape.Habang hinihintay kong kumulo ang tubig, tumingin ako sa bintana.Nandoon ang hardin.At sa gitna nito, namumulaklak ang sampaguita.Napangiti ako.Dati, ang ganitong umaga ay simula ng panibagong listahan ng mga gagawin.Ngayon, wala.At nakakagulat kung gaano kasarap ang walang kailangang habulin.---“Gising ka na pala.”Napalingon ako.Nakatayo si Adrian sa pintuan.“Good morning.”“Good morning.”Lumapit siya at kinuha ang isang tasa.“Walang meeting?”“Wala.”“Walang call?”“Wala.”“Walang problema?”Napatingin ako sa kanya.“Bakit parang gusto mong magkaroon?”Tumawa siya.“Checking lang.”Umupo kami sa mesa.Tahimik kaming nag-almusal.Walang nagmamadali.Walang nakatingin sa orasan.---Bandang alas-diyes, tumunog ang cellphone ko.Isang mensahe mula sa managing director.“Mira