Alle Kapitel von MAID TO QUEEN OF BILLIONAIRE: Kapitel 481 – Kapitel 490

Pagkalipas ng ilang araw, tahimik na naman ang bahay.Nasa mesa pa rin ang larawan na ibinigay ni Lia.Araw-araw ko iyong nakikita.At araw-araw, may kakaibang saya akong nararamdaman.Hindi dahil nasa larawan ako.Kundi dahil nakikita kong nagpapatuloy ang mga taong minsan kong nakasama.---Isang umaga, nagluto ako ng almusal.Nasa kusina si Adrian.“Anong occasion?” tanong niya.“Wala.”“Bakit may maraming pagkain?”“Gusto ko lang.”Tumingin siya sa mesa.“Pancakes?”“Oo.”“Bacon?”“Oo.”“Eggs?”“Oo.”“Fruit?”“Oo.”Napangiti siya.“Something happened.”“Wala nga.”“Sure?”“Oo.”“Then I'm worried.”Tumawa ako.“Hindi ba puwedeng masaya lang ako?”“Puwede.”Umupo siya.“At gusto ko 'yan.”---Habang kumakain kami, tumunog ang cellphone ko.Mensahe mula kay Lia.“Mira, thank you for yesterday.”Sumagot ako.“You're welcome.”Maya-maya, may kasunod.“I think I finally understand what you meant.”Napangiti ako.Hindi ko na tinanong kung ano.Kung naiintindihan na niya, hindi ko na kail

Dumating ang araw ng conference nang mas mabilis kaysa sa inaasahan ko.Hindi ako sanay na dumalo sa mga ganitong pagtitipon nang walang malinaw na problemang kailangang lutasin.Sa pagkakataong ito, wala akong dala kundi isang maliit na bag, notebook, at pangalan ko sa isang simpleng ID.MIRA SANTOS — COMMUNITY DEVELOPMENT ADVISERWala nang Founder.Wala nang Chairperson.Wala ring anumang espesyal na titulo.At nakakatuwa pala iyon.“Ready?” tanong ni Adrian habang nasa lobby kami.“Hindi.”Napangiti siya.“Honest.”“Pero pupunta pa rin ako.”“That's enough.”---Pagpasok namin sa conference hall, agad kong nakita ang napakaraming tao.May mga architect.May community organizers.May engineers.May representatives mula sa iba't ibang lugar.Pero ang pinaka-interesante sa akin ay ang maliit na grupo ng mga kabataang nakaupo sa harapan.May dala silang sariling mga proyekto.May isang batang lalaki na may modelong gawa sa karton.May isang babae na may makapal na folder.At may isa na

Tatlong buwan ang lumipas.Mas naging abala si Lia sa unang independent project niya. Mas naging abala rin ang team ko sa bagong international partnership.Pero sa pagkakataong ito, hindi na ako ang nasa gitna ng lahat.May malinaw nang mga taong gumagawa.May mga taong nagdedesisyon.May mga taong umaako ng pagkakamali.At ako?Natutunan kong hindi kailangang maging bahagi ng bawat meeting.Isang Biyernes ng umaga, habang nag-aayos ako ng mga papeles, dumating si Adrian.“Pack a bag.”Napatingin ako.“Bakit?”“Weekend.”“May pupuntahan tayo?”“Oo.”“Saan?”“Secret.”“Adrian.”“Don't ask.”“Hindi ako sanay sa secret.”“Then practice.”Napailing ako habang tumatawa.“Gaano katagal?”“Dalawang araw.”“May work?”“Wala.”“Sure?”“Sinabi ko na sa team mo.”Napatingin ako sa kanya.“Pinakiusapan mo sila?”“Hindi. Pinayagan ko silang magdesisyon.”Napangiti ako.“Mas magandang sagot.”---Pagkalipas ng ilang oras, nasa sasakyan na kami.Hindi niya sinabi kung saan.Hanggang sa makarating ka

Kinabukasan, maaga akong nagising.Hindi dahil may meeting.Hindi dahil may emergency.Kundi dahil may narinig akong katok sa pinto.Pagbukas ko, wala akong nakita.May maliit na kahon lang sa sahig.Walang pangalan.Walang address.Kinuha ko iyon at dinala sa loob.Nang dumating si Adrian, nasa mesa pa rin ang kahon.“Ano 'yan?”“Hindi ko alam.”“Binuksan mo na?”“Hindi.”“Then open it.”Maingat kong binuksan.Sa loob ay may isang lumang larawan.Larawan ko iyon.Hindi bagong larawan.Kuha ito noong unang taon ng Horizon Home.Nakatayo ako sa harap ng House 01 kasama ang unang pamilya.Sa likod ng larawan, may sulat.“Para kay Mira, kapag dumating ang araw na hindi mo na alam kung kailangan ka pa.”Napahinto ako.Tiningnan ko si Adrian.“Kanino galing?”“Walang pangalan.”Binasa ko ang kasunod.“Kung dumating ang araw na ito, huwag kang matakot. Hindi ibig sabihin na nawala ang halaga mo. Ibig sabihin, natutunan nilang tumayo.”Tahimik ang buong bahay.“Parang may nakakakilala sa'yo

Dumating ang araw ng pag-alis ni Lia nang mas tahimik kaysa inaasahan ko.Walang malaking farewell party.Walang maraming bisita.Isang maleta lang, isang backpack, at isang tube na puno ng architectural drawings.Nasa driveway kami ni Adrian nang lumabas siya ng bahay.“Ready?” tanong ko.“Hindi.”Napatawa ako.“Honest.”“Pero excited.”“That's better.”Inilagay niya ang maleta sa kotse.Pagkatapos, bigla siyang tumigil.“Ma.”“O?”“May iiwan ako.”“Ano?”Inabot niya sa akin ang isang maliit na folder.Binuksan ko.Mga drawing niya mula sa unang taon ng architecture school.May mga bahay.Community center.Mga parke.Mga gusali.At sa pinakahuli, isang sketch ng unang Horizon Home.“Bakit mo ibinigay sa akin?”“Because I don't want to forget where I started.”Tinitigan ko ang mga papel.“Hindi mo kailangang kalimutan.”“Hindi ko rin gustong doon lang ako manatili.”Napangiti ako.“Good.”---Bago siya sumakay, niyakap niya ako.Mahigpit.Matagal.“Ma, salamat.”“Para saan?”“Sa hindi