All Chapters of The CEO's Nerdy Secretary: Chapter 51 - Chapter 60

"The world doesn't need the whole story to destroy someone. One photo is enough."******ELLEN'S POV :Hindi ko alam kung bakit sobrang gaan ng pakiramdam ko pauwi ng condo pagkatapos namin sa rooftop.Siguro dahil sa unang pagkakataon sa buhay ko, hindi na ako natatakot sa nararamdaman ko para kay Westley. Hindi na ako nagtatago sa likod ng salamin at braces.Hindi ko pa sinasagot si Westley nang pormal. Pero hindi na rin ako nagsisinungaling sa sarili ko ngayong gabi.Mahal ko na siya. Mahal ko na si Westley Vidal.Paulit-ulit kong hinawakan ang labi ko habang nakangiti na parang baliw sa loob ng taxi."Hay naku, Ellaine Valderama... mukha kang baliw na kinikilig mag-isa," bulong ko sa sarili ko habang nakatingin sa bintana.Tumunog ang cellphone ko nang malakas at nag-vibrate sa bag.GLENDA ang pangalan sa screen at tumatawag.Pagkasagot ko, hindi pa ako nakakapag-hello."Girl!!! Gising ka pa ba? Nasaan ka?" sigaw ni Glenda sa kabilang linya, parang humihingal.Napkunot-noo ako at

"Minsan, ang pinakamayamang tao sa mundo... siya rin yung may pinakamalaking pagsisisi na hindi kayang bilhin ng pera."****CHAIRMAN ANTONIO'S POV :Hindi ko na mabilang kung ilang beses kong tinitigan yung dalawang litrato na nasa harap ko ngayon sa mesa.Sa kaliwa, si Ellaine. Baby girl ko. Labing-walo pa lang siya dito, suot yung puti niyang gown na pinatahi pa namin sa Paris para sa charity gala ng foundation. Nakangiti siya, yung ngiti na parang walang problema sa mundo. Yung ngiti na akala mo habang-buhay kong makikita sa bahay.Sa kanan, si Ellen Cruz. Secretary sa Vidal Holdings. Kuha to kahapon lang sa labas ng building nila, naka-white blouse na gusot na, black skirt, at malaking salamin. Simple lang. Walang bakas ng pagiging Valderama. Pero pag tinitigan mo nang matagal...Iisang mukha lang. Iisang mata na mana sa mama niyang si Beatriz. Iisang nunal sa ilalim ng kaliwang mata na kahit anong concealer, hindi mo maitatago. Iisang ngiti na limang taon kong hindi nakita.Par

"You can bury your name, but you can never erase the blood that runs through your veins"******ELLEN'S POV :Hindi naging mapayapa yung umaga ko sa Vidal Holdings.Pagpasok ko pa lang sa lobby, ramdam ko na agad na kakaiba yung tingin ng lahat ng empleyado sa akin. Hindi na tulad dati na simpleng ngitian lang at "good morning" na parang wala lang. Ngayon, iba na.May respeto na parang takot. May pag-iingat na parang ayaw akong masagi. At may halong pag-uusisa na parang gusto nilang malaman kung totoo ba yung kumakalat."Good morning, Miss Ellen," bati nung isang guard na dati hindi man lang ako pinapansin."Good morning po, Miss Ellen," bati nung mga intern na sabay-sabay pang yumuko.Napangiti lang ako at binati ko sila isa-isa pabalik. Ayokong magbago yung pakikitungo ko sa kanila dahil lang sa nalalaman nilang malapit ako kay Westley. Secretary pa rin ako dito. Trabaho pa rin yung dahilan kung bakit ako nandito, hindi yung pagiging girlfriend kuno ng CEO."Miss Ellen," lumapit aga

"The greatest promise a man can make isn't 'I love you.' It's 'I'll protect you even when the whole world turns against you.'"*****ELLEN'S POV :Hindi ako mapakali buong hapon sa office.As in legit, hindi talaga ako mapakali. Ilang beses kong tinaype yung report na pinapagawa ni Westley pero paulit-ulit akong nagkakamali sa formula sa Excel. Yung kape ko kanina, lumamig na lang kaka-overthink.Hindi ko alam kung bakit pero pakiramdam ko may nangyari ngayong araw na may kinalaman sa akin. Yung kutob na parang may bumubulong na may malaking bagay na nagbago."Ellen."Napatingin ako sa pinto nang marinig ko yung boses ni Westley. Nakatayo siya dun sa may pinto ng office ko, nakatupi yung manggas ng white polo niya hanggang siko at may hawak na dalawang paper cup ng kape galing sa baba."Inom muna tayo, pahinga ka muna dyan sa kakaisip," sabi niya at pumasok.Napangiti ako kahit lutang pa rin. "Bakit parang ako pa yung inaasikaso ng CEO ngayon? Dapat ako yung nagtitimpla sayo ah.""May

"A father doesn't need a perfect man for his daughter. He only needs a man who will never make her cry on purpose."*****CHAIRMAN ANTONIO'S POV :Natigil yung masayang hapunan namin na kanina lang ay puno ng tawanan at kwento.Lahat kaming tatlo sa dining table napatingin sa head butler naming si Manong Jose na namumutla at halatang kinakabahan sa pinto."Nandito po sa labas ng gate sina Miss Tiffany Hernandez at Mr. Leo Garcia, Sir. Pinipilit po nilang pumasok," ulit ni Manong Jose, halos pabulong.Mahigpit na napakuyom yung kamao ko sa ilalim ng mesa. Limang taon kong pinrotektahan yung bahay na to mula sa gulo, at ngayong gabi lang ulit naging buo yung pamilya ko, may manggugulo na agad."Ano'ng kailangan nilang dalawa dito ng ganitong oras? Gabi na," tanong ko, malamig yung boses ko."Sinabi po nilang mahalaga raw po yung pag-uusapan at may kinalaman daw po kay Miss Ella," sagot ni Manong Jose at napatingin kay Ellen na namumutla na rin.Bago pa ako makapagsalita at makatayo, tum