All Chapters of มอบทั้งชีวิตให้เขาแล้ว ชาตินี้คงไม่มีวาสนาได้คู่กัน: Chapter 1 - Chapter 9

หลังจากฉันตาย เธอกลับอมกระบอกปืนฆ่าตัวตายที่หน้าหลุมศพของฉันเมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง ฉันก็ย้อนกลับมาในช่วงเวลาสำคัญที่ตระกูลซูกำลังล้มละลาย และต้องมีใครสักคนรับผิดแทนจนต้องติดคุกชาติก่อน น้องชายที่ร่างกายอ่อนแอของฉัน ซูซินรุ่ย เป็นคนรับโทษแทนแม่และเข้าเรือนจำ สุดท้ายก็ตายอย่างน่าอนาถในคุก ลู่เหยี่ยถังจึงเกลียดฉันไปทั้งชีวิตชาตินี้ ฉันเป็นฝ่ายก้าวออกมาเอง “แม่ ผมจะเข้าคุก ลู่เหยี่ยถัง ให้เธอแต่งงานกับซินรุ่ยเถอะ”ฉันรับผิดทั้งหมดไว้เอง ยอมให้เธอกับคนที่เธอรักได้ครองคู่กันในที่สุด“เมื่อกี้พูดว่าอะไร พูดอีกครั้งสิ” แม่ ซูเจิ้งฮุ่ย ลุกพรวดจากเก้าอี้หนังแท้ มองฉันด้วยสายตาไม่อยากเชื่อสายการเงินของบริษัทซูขาดสภาพคล่อง แถมยังถูกกล่าวหาว่าปลอมแปลงข้อมูลทางการเงินจำนวนมหาศาล เมื่อเรื่องแดงขึ้นมา จะต้องมีใครสักคนออกมารับผิดแทน ไม่อย่างนั้นทั้งครอบครัวจะต้องติดคุกกันหมด คนคนนั้นไม่ฉันก็ซูซินรุ่ยน้ำเสียงของฉันสงบนิ่ง แต่หนักแน่นอย่างที่สุด “แม่ ผมจะไปมอบตัว ผมจะเข้าคุก”ซูซินรุ่ยเป็นน้องชายต่างพ่อของฉัน และยังเป็นคนที่ลู่เหยี่ยถังรักสุดหัวใจชาติก่อน แม่เลือกเสียสละซูซินรุ่ย เขาถูกกลั

มือของลู่เหยี่ยถังชะงัก เธอเหลือบมองฉันอย่างเย็นชา“ถ้าเขาเป็นห่วงนายจริง ก็คงไม่ปล่อยให้นายไปรับผิดแทนหรอก”ฉันยืนนิ่งอยู่ที่เดิม รู้สึกหนาวเหน็บไปทั้งตัว แม่คงบอกซูซินรุ่ยไปแล้วว่าคนที่จะเข้าคุกคือฉัน แต่เห็นได้ชัดว่าเขายังไม่ได้บอกลู่เหยี่ยถังเขาจงใจทำให้ลู่เหยี่ยถังเข้าใจฉันผิด และเกลียดฉันฉันจำบาดแผลนี้ได้ ชาติก่อน ซูซินรุ่ยกรีดข้อมือตัวเองเพื่อไม่ต้องเข้าคุก แม้แผลจะไม่ลึก แต่ก็ทำให้ลู่เหยี่ยถังตกใจแทบสิ้นสติ และยิ่งทำให้เธอตัดสินใจแน่วแน่ที่จะปกป้องเขามากขึ้นชาตินี้ เขากลับใช้วิธีเดิมอีกครั้ง“พี่สาวเหยี่ยถัง อย่าพูดกับพี่ชายแบบนั้นเลย” ซูซินรุ่ยดึงแขนเสื้อของลู่เหยี่ยถัง น้ำเสียงสะอื้นราวกับได้รับความไม่เป็นธรรมอย่างใหญ่หลวง “ทั้งหมดเป็นความผิดของผมเอง ผมมันไร้ประโยชน์ ช่วยแม่แบ่งเบาภาระไม่ได้”“ซินรุ่ย อย่าคิดมาก” ลู่เหยี่ยถังดึงเขาเข้ามากอด “เรื่องของตระกูลซูไม่เกี่ยวอะไรกับนาย คนที่ต้องรับผิดคือซูอิ่งเฉิน”เธอหันมามองฉัน สายตาคมกริบราวกับมีด “ซูอิ่งเฉิน นายพอใจแล้วใช่ไหม บีบให้ซินรุ่ยต้องฆ่าตัวตาย นายสะใจมากเลยหรือ”ฉันมองภาพที่พวกเขากอดกัน แล้วได้แต่รู้สึกขบขันอ

ลู่เหยี่ยถังยืนอยู่ตรงนั้นเป็นเวลานาน จนกระทั่งรถเบนท์ลีย์สีดำคันนั้นหายลับไปจากสายตาเธอกลับไปที่คฤหาสน์ตระกูลลู่ด้วยสภาพใจลอยวันนี้ซินรุ่ยดูผิดปกติมาก เขาไม่เพียงปฏิเสธไม่ให้เธอไปส่ง แม้แต่คำพูดสักคำก็ยังไม่ยอมพูดกับเธอเธอชกพวงมาลัยอย่างแรง ใบหน้าเต็มไปด้วยความเสียใจ เขาคงกำลังโทษตัวเองที่ไร้ความสามารถ ปกป้องเขาไว้ไม่ได้หากเธอแข็งแกร่งกว่านี้อีกสักหน่อย เขาก็คงไม่ต้องเผชิญกับโทษจำคุกแต่ เธอจะทำอะไรได้อีกเธอรับปากคุณย่าไว้แล้วว่าจะต้องแต่งงานกับซูอิ่งเฉิน เธอผิดคำสัญญาไม่ได้เธอติดหนี้บุญคุณพ่อของซูอิ่งเฉิน และต้องชดใช้ด้วยทั้งชีวิตเมื่อมอบทั้งชีวิตให้ซูอิ่งเฉินแล้ว ชาตินี้ก็คงไม่มีวาสนาได้ครองคู่กันจนแก่เฒ่าเธอหลับตาลงอย่างเจ็บปวดเมื่อกลับถึงคฤหาสน์ เธอเตรียมไปคุยกับซูอิ่งเฉิน อย่างน้อยก็ต้องปลอบเขาให้ได้ก่อน จึงจะหาทางช่วยซินรุ่ยได้แต่เมื่อผลักประตูเข้าไป ภาพในห้องรับแขกกลับทำให้เธอตกตะลึงซูซินรุ่ยสวมสูทอย่างประณีต นั่งอยู่บนโซฟาพูดคุยหัวเราะกับซูเจิ้งฮุ่ยอย่างสนิทสนม“พี่สาวเหยี่ยถัง” เมื่อซูซินรุ่ยเห็นเธอ เขาก็รีบวิ่งเข้ามาสวมกอดด้วยความดีใจ“ซินรุ่ย ทำไมถึ

ฉันตอบสนองได้อย่างรวดเร็ว รีบเบี่ยงตัวหลบ แต่แปรงสีฟันก็ยังเฉี่ยวแก้มของฉันจนเป็นแผล ทิ้งรอยเลือดยาวเอาไว้“ซูอิ่งเฉิน ไอ้สารเลว แกทำให้ฉันต้องติดคุก” นักโทษคนนั้นคำรามเสียงดังฉันจำเขาได้แล้ว เขาคือผู้อำนวยการฝ่ายการเงินของเครือซู และเป็นหนึ่งในแพะรับผิดแทนในคดีตกแต่งบัญชีครั้งนี้เขาจะต้องถูกซูซินรุ่ยซื้อตัวมาแน่ฉันไม่ถอยหนี แต่พุ่งเข้าไปปล้ำกับเขาทันที ฉันจะไม่ยอมรอความตายอยู่เฉย ๆ ฉันเคยตายมาแล้วครั้งหนึ่ง และจะไม่หวาดกลัวอีกฉันใช้แรงทั้งหมดที่มี กดเขาลงกับพื้น แล้วแย่งแปรงสีฟันจากมือของเขามา“ใครเป็นคนสั่งนาย” ฉันถามเสียงเย็นแววตาของเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว แต่กลับไม่กล้าพูดอะไรผู้คุมรีบเข้ามาและแยกพวกเราออกจากกันเพราะก่อเหตุทะเลาะวิวาท ฉันจึงถูกส่งเข้าห้องขังเดี่ยวอีกครั้งครั้งนี้เป็นเวลาสิบห้าวันเมื่อออกจากห้องขังเดี่ยว ฉันแทบหมดเรี่ยวแรงฉันมีไข้สูงจนหมดสติไม่รู้สึกตัวฉันขดตัวนอนอยู่บนเตียงข้างห้องน้ำ บางครั้งก็รู้สึกตัว บางครั้งก็สะลึมสะลือไม่มีใครดูแลฉัน ในสถานที่แห่งนี้ หากล้มลงก็หมายถึงถูกคัดออกฉันอาศัยความเจ็บปวดจากความทรงจำในชาติก่อน และสัญชาตญาณ

สองปีต่อมา เพราะฉันประพฤติตัวดีในเรือนจำ ประกอบกับลู่เหยี่ยถังคอยดำเนินการช่วยเหลืออยู่ข้างนอก ฉันจึงได้รับการลดโทษและได้รับการปล่อยตัวก่อนกำหนดในวันที่ออกจากคุก ท้องฟ้าแจ่มใส แสงแดดส่องสว่างฉันเดินออกจากประตูเรือนจำ สูดอากาศแห่งอิสรภาพเข้าไปเต็มปอดลู่เหยี่ยถังยืนอยู่ไม่ไกล ในมือถือช่อดอกไม้เธอผอมลงยิ่งกว่าเมื่อสองปีก่อน แววตาเต็มไปด้วยร่องรอยของชีวิตที่ผ่านความผันผวนเมื่อเห็นฉัน เธอก็เดินเข้ามาอย่างตื่นเต้น “อิ่งเฉิน คุณออกมาแล้ว”ฉันมองเธออย่างสงบนิ่ง “คุณลู่ มีธุระอะไรหรือ”เธอชะงักไป แสงในดวงตาหม่นลงทันที“อิ่งเฉิน ฉันมารับคุณกลับบ้าน”“บ้านงั้นเหรอ” ฉันยิ้มเล็กน้อย “ฉันไม่มีบ้าน”“คุณมี บ้านของฉันก็คือบ้านของคุณ” เธอพูดอย่างร้อนรนฉันส่ายหน้า “ลู่เหยี่ยถัง ระหว่างเราจบลงแล้ว”ฉันเดินผ่านเธอไปข้างหน้า“อิ่งเฉิน” เธอตะโกนเรียกจากด้านหลัง “คุณจะไปไหน”“ไปในที่ที่ไม่มีคุณ”ฉันเดินทางตามที่อยู่บนหน้าบัตร ไปหาเฮียเตาเขาเปิดร้านปิ้งย่างแห่งหนึ่ง กิจการกำลังไปได้สวย“มาแล้วเหรอ” เมื่อเห็นฉัน เขาก็ยิ้ม“มาแล้ว” ฉันยิ้มตอบฉันอยู่ทำงานที่ร้านปิ้งย่าง โดยเริ่มจากตำแห