Share

บทที่ 5

Author: แมวกวัก
ลู่เหยี่ยถังยืนอยู่ตรงนั้นเป็นเวลานาน จนกระทั่งรถเบนท์ลีย์สีดำคันนั้นหายลับไปจากสายตา

เธอกลับไปที่ค
Continue to read this book for free
Scan code to download App
Locked Chapter

Latest chapter

  • มอบทั้งชีวิตให้เขาแล้ว ชาตินี้คงไม่มีวาสนาได้คู่กัน   บทที่ 9

    สองปีต่อมา เพราะฉันประพฤติตัวดีในเรือนจำ ประกอบกับลู่เหยี่ยถังคอยดำเนินการช่วยเหลืออยู่ข้างนอก ฉันจึงได้รับการลดโทษและได้รับการปล่อยตัวก่อนกำหนดในวันที่ออกจากคุก ท้องฟ้าแจ่มใส แสงแดดส่องสว่างฉันเดินออกจากประตูเรือนจำ สูดอากาศแห่งอิสรภาพเข้าไปเต็มปอดลู่เหยี่ยถังยืนอยู่ไม่ไกล ในมือถือช่อดอกไม้เธอผอมลงยิ่งกว่าเมื่อสองปีก่อน แววตาเต็มไปด้วยร่องรอยของชีวิตที่ผ่านความผันผวนเมื่อเห็นฉัน เธอก็เดินเข้ามาอย่างตื่นเต้น “อิ่งเฉิน คุณออกมาแล้ว”ฉันมองเธออย่างสงบนิ่ง “คุณลู่ มีธุระอะไรหรือ”เธอชะงักไป แสงในดวงตาหม่นลงทันที“อิ่งเฉิน ฉันมารับคุณกลับบ้าน”“บ้านงั้นเหรอ” ฉันยิ้มเล็กน้อย “ฉันไม่มีบ้าน”“คุณมี บ้านของฉันก็คือบ้านของคุณ” เธอพูดอย่างร้อนรนฉันส่ายหน้า “ลู่เหยี่ยถัง ระหว่างเราจบลงแล้ว”ฉันเดินผ่านเธอไปข้างหน้า“อิ่งเฉิน” เธอตะโกนเรียกจากด้านหลัง “คุณจะไปไหน”“ไปในที่ที่ไม่มีคุณ”ฉันเดินทางตามที่อยู่บนหน้าบัตร ไปหาเฮียเตาเขาเปิดร้านปิ้งย่างแห่งหนึ่ง กิจการกำลังไปได้สวย“มาแล้วเหรอ” เมื่อเห็นฉัน เขาก็ยิ้ม“มาแล้ว” ฉันยิ้มตอบฉันอยู่ทำงานที่ร้านปิ้งย่าง โดยเริ่มจากตำแห

  • มอบทั้งชีวิตให้เขาแล้ว ชาตินี้คงไม่มีวาสนาได้คู่กัน   บทที่ 8

    “ก่อนที่ฉันจะตาย คุณบอกฉันว่า ชาติหน้าอย่าได้พบกันอีก”รูม่านตาของลู่เหยี่ยถังหดตัวลงอย่างรวดเร็ว ราวกับนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้“ฉัน...ฉันฝันเรื่องหนึ่ง...” เสียงของเธอสั่นเครือ “ฉันฝันว่าคุณป่วย แล้วฉันเฝ้าอยู่ข้างเตียงคุณ...”“นั่นไม่ใช่ความฝัน” ฉันขัดเธอ “นั่นคือเรื่องราวในชาติที่แล้วของเรา”ลู่เหยี่ยถังพังทลายลงอย่างสิ้นเชิง เธอยกมือปิดหน้า ร้องไห้จนแทบขาดใจ“อิ่งเฉิน ขอโทษ...ขอโทษ...”“ฉันไม่รู้...ฉันไม่รู้จริง ๆ...”ฉันมองเธอร้องไห้อย่างสงบนิ่ง แต่ในใจกลับไม่มีความรู้สึกใด ๆ หลงเหลือ“ลู่เหยี่ยถัง มันสายเกินไปแล้ว”ฉันลุกขึ้น เตรียมจะเดินจากไป“อิ่งเฉิน” เธอตะโกนขึ้นมา “อย่าไปนะ ขอร้องล่ะ อย่าไป”เธอทุบกระจกอย่างแรง ราวกับต้องการทุบมันให้แตก“ฉันจะใช้ทุกอย่างที่ฉันมีชดใช้ให้คุณ ขอร้องล่ะ ให้โอกาสฉันอีกครั้ง”ฉันหยุดฝีเท้า ก่อนหันกลับไปมองเธอ“ลู่เหยี่ยถัง คุณยังจำสิ่งที่คุณเคยพูดกับ ‘ซูซินรุ่ย’ ได้ไหม”“คุณบอกว่าคุณรักเขา และจะรักเขาตลอดไป”เธอชะงักไป“วันนั้น คนที่อยู่ในรถคือฉัน”ลู่เหยี่ยถังเหมือนถูกฟ้าผ่า ใบหน้าซีดเผือดลงในพริบตา“ไม่...เป็นไปไม่ได้...”“ล

  • มอบทั้งชีวิตให้เขาแล้ว ชาตินี้คงไม่มีวาสนาได้คู่กัน   บทที่ 7

    ฉันตอบสนองได้อย่างรวดเร็ว รีบเบี่ยงตัวหลบ แต่แปรงสีฟันก็ยังเฉี่ยวแก้มของฉันจนเป็นแผล ทิ้งรอยเลือดยาวเอาไว้“ซูอิ่งเฉิน ไอ้สารเลว แกทำให้ฉันต้องติดคุก” นักโทษคนนั้นคำรามเสียงดังฉันจำเขาได้แล้ว เขาคือผู้อำนวยการฝ่ายการเงินของเครือซู และเป็นหนึ่งในแพะรับผิดแทนในคดีตกแต่งบัญชีครั้งนี้เขาจะต้องถูกซูซินรุ่ยซื้อตัวมาแน่ฉันไม่ถอยหนี แต่พุ่งเข้าไปปล้ำกับเขาทันที ฉันจะไม่ยอมรอความตายอยู่เฉย ๆ ฉันเคยตายมาแล้วครั้งหนึ่ง และจะไม่หวาดกลัวอีกฉันใช้แรงทั้งหมดที่มี กดเขาลงกับพื้น แล้วแย่งแปรงสีฟันจากมือของเขามา“ใครเป็นคนสั่งนาย” ฉันถามเสียงเย็นแววตาของเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว แต่กลับไม่กล้าพูดอะไรผู้คุมรีบเข้ามาและแยกพวกเราออกจากกันเพราะก่อเหตุทะเลาะวิวาท ฉันจึงถูกส่งเข้าห้องขังเดี่ยวอีกครั้งครั้งนี้เป็นเวลาสิบห้าวันเมื่อออกจากห้องขังเดี่ยว ฉันแทบหมดเรี่ยวแรงฉันมีไข้สูงจนหมดสติไม่รู้สึกตัวฉันขดตัวนอนอยู่บนเตียงข้างห้องน้ำ บางครั้งก็รู้สึกตัว บางครั้งก็สะลึมสะลือไม่มีใครดูแลฉัน ในสถานที่แห่งนี้ หากล้มลงก็หมายถึงถูกคัดออกฉันอาศัยความเจ็บปวดจากความทรงจำในชาติก่อน และสัญชาตญาณ

  • มอบทั้งชีวิตให้เขาแล้ว ชาตินี้คงไม่มีวาสนาได้คู่กัน   บทที่ 6

    ตกกลางคืน ทุกคนหลับกันหมดแล้วฉันนอนอยู่บนพื้นเย็นเฉียบ สูดกลิ่นเหม็นฉุนจนแสบจมูก ลืมตาอยู่จนฟ้าสางฉันบอกตัวเองว่า ซูอิ่งเฉิน นายตายมาแล้วครั้งหนึ่ง ยังจะกลัวอะไรอีกช่วงหลายวันต่อมา เฮียเตายังคงหาวิธีทรมานฉันสารพัดให้ฉันอาบน้ำเย็น เทอาหารของฉันทิ้ง และให้ฉันทำความสะอาดห้องขังทั้งห้องเพียงคนเดียวแต่ฉันไม่เคยต่อต้านและไม่เคยขอร้อง เพียงชินชาจำยอมรับทุกอย่างปฏิกิริยาของฉันเหมือนชกใส่ก้อนนุ่น ไม่ได้รับการตอบสนองแม้แต่น้อยเมื่อเวลาผ่านไป เฮียเตาก็ดูเหมือนจะรู้สึกหมดสนุกการรังแกคนที่ไม่ร้องไห้ ไม่อ้อนวอน แม้แต่สายตาก็ไม่หลบหนี ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกสะใจสักเท่าไรเขามาหาเรื่องฉันน้อยลงเรื่อยๆ สุดท้ายก็ทำเหมือนฉันเป็นเพียงอากาศธาตุเมื่อคนอื่นๆ ในห้องขังเห็นดังนั้น พวกเขาก็ไม่เข้ามาหาเรื่องฉันอีก ฉันไม่ได้รับความช่วยเหลือจากใคร เพียงอาศัยความเงียบและความอดทนของตัวเอง แลกกับมุมหนึ่งที่สงบและไม่มีใครมารบกวนได้ชั่วคราวลู่เหยี่ยถังมาเยี่ยมฉันอยู่หลายครั้ง แต่ฉันปฏิเสธทั้งหมด ฉันไม่อยากพบเธอ และยิ่งไม่อยากให้เธอเห็นสภาพของฉันในตอนนี้วันเวลาในสถานกักกันค่อยๆ สงบลง แต่ฉันรู้ดีว่านี

  • มอบทั้งชีวิตให้เขาแล้ว ชาตินี้คงไม่มีวาสนาได้คู่กัน   บทที่ 5

    ลู่เหยี่ยถังยืนอยู่ตรงนั้นเป็นเวลานาน จนกระทั่งรถเบนท์ลีย์สีดำคันนั้นหายลับไปจากสายตาเธอกลับไปที่คฤหาสน์ตระกูลลู่ด้วยสภาพใจลอยวันนี้ซินรุ่ยดูผิดปกติมาก เขาไม่เพียงปฏิเสธไม่ให้เธอไปส่ง แม้แต่คำพูดสักคำก็ยังไม่ยอมพูดกับเธอเธอชกพวงมาลัยอย่างแรง ใบหน้าเต็มไปด้วยความเสียใจ เขาคงกำลังโทษตัวเองที่ไร้ความสามารถ ปกป้องเขาไว้ไม่ได้หากเธอแข็งแกร่งกว่านี้อีกสักหน่อย เขาก็คงไม่ต้องเผชิญกับโทษจำคุกแต่ เธอจะทำอะไรได้อีกเธอรับปากคุณย่าไว้แล้วว่าจะต้องแต่งงานกับซูอิ่งเฉิน เธอผิดคำสัญญาไม่ได้เธอติดหนี้บุญคุณพ่อของซูอิ่งเฉิน และต้องชดใช้ด้วยทั้งชีวิตเมื่อมอบทั้งชีวิตให้ซูอิ่งเฉินแล้ว ชาตินี้ก็คงไม่มีวาสนาได้ครองคู่กันจนแก่เฒ่าเธอหลับตาลงอย่างเจ็บปวดเมื่อกลับถึงคฤหาสน์ เธอเตรียมไปคุยกับซูอิ่งเฉิน อย่างน้อยก็ต้องปลอบเขาให้ได้ก่อน จึงจะหาทางช่วยซินรุ่ยได้แต่เมื่อผลักประตูเข้าไป ภาพในห้องรับแขกกลับทำให้เธอตกตะลึงซูซินรุ่ยสวมสูทอย่างประณีต นั่งอยู่บนโซฟาพูดคุยหัวเราะกับซูเจิ้งฮุ่ยอย่างสนิทสนม“พี่สาวเหยี่ยถัง” เมื่อซูซินรุ่ยเห็นเธอ เขาก็รีบวิ่งเข้ามาสวมกอดด้วยความดีใจ“ซินรุ่ย ทำไมถึ

  • มอบทั้งชีวิตให้เขาแล้ว ชาตินี้คงไม่มีวาสนาได้คู่กัน   บทที่ 4

    ฉันกุมบาดแผล มองเธออย่างไม่อยากเชื่อ “ฉันไม่ได้ผลักเขา เขาเป็นคน…”“หุบปาก” แววตาของเธอเย็นชา ราวกับกำลังมองคนบาปที่ชั่วร้ายที่สุด “นายกลายเป็นคนใจร้ายและขี้หึงขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไร นายทำให้ฉันผิดหวังมาก”“ทำแบบนี้ นายไม่รู้สึกผิดต่อพ่อที่ตายไปแล้วของนายบ้างหรือ ถ้าพ่อของนายรู้ว่าเขาสั่งสอนลูกชายอย่างนายออกมา…”“เพียะ”ฉันใช้แรงทั้งหมดที่มีฝืนลุกขึ้น แล้วตบหน้าลู่เหยี่ยถังอย่างแรงเธอชะงักไป มือยกขึ้นตามสัญชาตญาณ ราวกับคิดจะตบฉันกลับ แต่สุดท้ายก็หยุดค้างอยู่กลางอากาศฉันจ้องเธอเขม็ง กัดฟันพูดทีละคำ “ไม่มีใครมีสิทธิ์พูดถึงพ่อของฉัน รวมถึงเธอ”“ลู่เหยี่ยถัง จำไว้ให้ดี คนที่ไปเข้าคุกครั้งนี้คือฉัน ไม่ใช่ซูซินรุ่ย”สิ้นเสียงนั้น ภาพตรงหน้าก็ดับวูบ ฉันหมดสติไปในที่สุดตอนฉันฟื้นขึ้นมา ก็อยู่ที่โรงพยาบาลแล้ว ท้ายทอยถูกพันแผลเรียบร้อย แต่ยังคงปวดตุบๆลู่เหยี่ยถังเฝ้าอยู่หน้าห้องพักผู้ป่วย ฉันมองเห็นใบหน้าอิดโรยของเธอผ่านกระจก เธอดูเหมือนจะเฝ้าอยู่มานาน ใต้ตาดำคล้ำอย่างเห็นได้ชัดพยาบาลบอกว่า เธอไม่ได้หลับมาสามวันแล้วแต่ฉันไม่อยากพบเธอฉันให้พยาบาลไปบอกเธอ ให้กลับไปอยู่เป็นเพื่อน

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status