มอบทั้งชีวิตให้เขาแล้ว ชาตินี้คงไม่มีวาสนาได้คู่กัน

หลังจากฉันตาย เธอกลับอมกระบอกปืนฆ่าตัวตายที่หน้าหลุมศพของฉัน

เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง ฉันก็ย้อนกลับมาในช่วงเวลาสำคัญที่ตระกูลซูกำลังล้มละลาย และต้องมีใครสักคนรับผิดแทนจนต้องติดคุก

ชาติก่อน น้องชายที่ร่างกายอ่อนแอของฉัน ซูซินรุ่ย เป็นคนรับโทษแทนแม่และเข้าเรือนจำ สุดท้ายก็ตายอย่างน่าอนาถในคุก ลู่เหยี่ยถังจึงเกลียดฉันไปทั้งชีวิต

ชาตินี้ ฉันเป็นฝ่ายก้าวออกมาเอง “แม่ ผมจะเข้าคุก ลู่เหยี่ยถัง ให้เธอแต่งงานกับซินรุ่ยเถอะ”

ฉันรับผิดทั้งหมดไว้เอง ยอมให้เธอกับคนที่เธอรักได้ครองคู่กันในที่สุด

“เมื่อกี้พูดว่าอะไร พูดอีกครั้งสิ” แม่ ซูเจิ้งฮุ่ย ลุกพรวดจากเก้าอี้หนังแท้ มองฉันด้วยสายตาไม่อยากเชื่อ

สายการเงินของบริษัทซูขาดสภาพคล่อง แถมยังถูกกล่าวหาว่าปลอมแปลงข้อมูลทางการเงินจำนวนมหาศาล เมื่อเรื่องแดงขึ้นมา จะต้องมีใครสักคนออกมารับผิดแทน ไม่อย่างนั้นทั้งครอบครัวจะต้องติดคุกกันหมด คนคนนั้นไม่ฉันก็ซูซินรุ่ย

น้ำเสียงของฉันสงบนิ่ง แต่หนักแน่นอย่างที่สุด “แม่ ผมจะไปมอบตัว ผมจะเข้าคุก”

ซูซินรุ่ยเป็นน้องชายต่างพ่อของฉัน และยังเป็นคนที่ลู่เหยี่ยถังรักสุดหัวใจ

ชาติก่อน แม่เลือกเสียสละซูซินรุ่ย เขาถูกกลั่นแกล้งสารพัดในเรือนจำ และไม่ถึงหนึ่งปีก็จบชีวิตลงด้วยภาวะซึมเศร้า

เพราะเรื่องนี้ ลู่เหยี่ยถังจึงเกลียดฉันไปทั้งชีวิต เธอเกลียดที่ฉันเป็นพี่ชาย แต่กลับมองดูน้องชายที่ร่างกายอ่อนแอเจ็บป่วยต้องรับโทษแทนคนทั้งครอบครัว

ตลอดสิบปีที่เราแต่งงานกัน เธอมีให้ฉันเพียงความเย็นชาและความเกลียดชัง จนกระทั่งฉันป่วยเป็นโรคกล้ามเนื้ออ่อนแรง ร่างกายแข็งเกร็งไปทั้งตัว แม้แต่การกลืนยังเป็นเรื่องยาก เธอถึงได้แสดงความสงสารออกมาเพียงเล็กน้อย

หลังจากฉันตาย เธอกลับอมกระบอกปืนฆ่าตัวตายที่หน้าหลุมศพของฉัน

ลู่เหยี่ยถัง ในเมื่อเธอตัดใจจากฉันไม่ได้ถึงขนาดนี้ แล้วตอนนั้นเธอจะทำกับฉันแบบนั้นไปทำไม

เมื่อได้กลับมาใช้ชีวิตอีกครั้ง ฉันเหนื่อยแล้ว ฉันไม่อยากพันพัวกันอีกต่อไป

“อิ่งเฉิน รู้ไหมว่าความผิดครั้งนี้หนักหนาแค่ไหน อย่างน้อยก็สิบปี แกบ้าไปแล้วหรือ” ซูเจิ้งฮุ่ยขมวดคิ้วแน่น

สายตาที่เธอมองฉันซับซ้อนเหลือเกิน ฉันรู้ว่าเธอกำลังคิดอะไร ตั้งแต่เด็กฉันถูกตามใจจนเคยตัว ทนความลำบากไม่ไหว ส่วนซูซินรุ่ยทั้งอ่อนแอและว่าง่าย จึงเป็นที่รักของเธอมากกว่า แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็รู้สึกผิดต่อพ่อของฉัน หากให้ฉันเข้าคุก เธอย่อมรู้สึกผิดในใจ

แต่ถ้าฉันไม่ไป คนที่ต้องไปก็จะเป็นซูซินรุ่ย

“ผมรู้” ฉันสบตาเธอตรงๆ “ผมยินดีรับผลที่ตามมาทั้งหมด ขอแค่แม่พยักหน้า”

ซูเจิ้งฮุ่ยเงียบไปนาน สุดท้ายก็ถอนหายใจยาว “นี่...คิดดีแล้วหรือ”

“คิดดีแล้ว”

ฉันหันหลังออกจากห้องหนังสือ จากนี้ฉันต้องไปบ้านตระกูลลู่

สัญญาหมั้นระหว่างฉันกับลู่เหยี่ยถังเป็นสิ่งที่คุณย่าลู่กำหนดไว้ ตอนนี้ฉันกำลังจะเข้าคุก สัญญาหมั้นย่อมเป็นอันยกเลิก ฉันต้องไปพูดให้ชัดเจนด้วยตัวเอง

ทันทีที่เดินเข้าไปในบ้านเก่าของตระกูลลู่ ฉันก็ได้ยินเสียงทะเลาะกันอย่างรุนแรงจากห้องรับแขก

“คุกเข่าลง” ไม้เท้าของคุณย่าลู่กระแทกพื้นเสียงดัง

ลู่เหยี่ยถังยืนตัวตรงอยู่ตรงกลาง ท่วงท่าตั้งตรงราวกับต้นสน

“คุณย่า หนูไม่แต่งงานกับซูอิ่งเฉิน หนูรักซินรุ่ย”

คุณย่าลู่โกรธจนตัวสั่น “สารเลว ซินรุ่ยกำลังจะเข้าคุกแทนตระกูลซูอยู่แล้ว ยังจะเอาอะไรอีก ซูอิ่งเฉินต่างหากที่เป็นคู่หมั้นของแก”

ชาติก่อนก็เป็นฉากแบบนี้เช่นกัน เพื่อซูซินรุ่ยแล้ว ลู่เหยี่ยถังยอมสละสิทธิ์สืบทอดตระกูลลู่ และยืนกรานจะถอนหมั้น ตอนนั้นฉันรักเธอยิ่งกว่าชีวิต จึงรีบเข้าไปขวางตรงหน้าลู่เหยี่ยถัง ขอร้องแทนเธอ และถึงขั้นเอาชีวิตเข้าแลก กว่าจะรักษาสัญญาหมั้นของเราเอาไว้ได้

แต่การแต่งงานที่ฝืนบังคับให้ได้มาครั้งนั้น สุดท้ายกลับกลายเป็นโซ่ตรวนที่ผูกมัดฉันกับเธอไว้ด้วยกัน

ลู่เหยี่ยถังเองก็เห็นฉัน แววรังเกียจวาบผ่านดวงตาของเธอ

“ซูอิ่งเฉิน นายมาพอดี” น้ำเสียงของเธอเย็นชา “ฉันไม่เคยมองนายเป็นอะไรนอกจากพี่ชาย นายจะยื้อฉันไว้ทำไม”

“ต่อให้ฉันแต่งงานกับซินรุ่ยไม่ได้ ฉันก็ไม่มีวันแต่งงานกับนาย”

ทุกคำทิ่มแทงหัวใจ ฉันสูดหายใจเข้าลึกๆ ข่มความเจ็บหน่วงในอกเอาไว้

ฉันไม่ได้มองเธอ เพียงเดินตรงไปหยุดตรงหน้าคุณย่าลู่ “คุณย่า ที่ผมมา เพราะอยากปรึกษาเรื่องถอนหมั้นกับคุณย่า”