Share

บทที่ 4

Author: แมวกวัก
ฉันกุมบาดแผล มองเธออย่างไม่อยากเชื่อ “ฉันไม่ได้ผลักเขา เขาเป็นคน…”

“หุบปาก” แววตาของเธอเย็นชา ราวกับกำลังมองคนบาปที่ชั่วร้ายที่สุด “นายกลายเป็นคนใจร้ายและขี้หึงขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไร นายทำให้ฉันผิดหวังมาก”

“ทำแบบนี้ นายไม่รู้สึกผิดต่อพ่อที่ตายไปแล้วของนายบ้างหรือ ถ้าพ่อของนายรู้ว่าเขาสั่งสอนลูกชายอย่างนายออกมา…”

“เพียะ”

ฉันใช้แรงทั้งหมดที่มีฝืนลุกขึ้น แล้วตบหน้าลู่เหยี่ยถังอย่างแรง

เธอชะงักไป มือยกขึ้นตามสัญชาตญาณ ราวกับคิดจะตบฉันกลับ แต่สุดท้ายก็หยุดค้างอยู่กลางอากาศ

ฉันจ้องเธอเขม็ง กัดฟันพูดทีละคำ “ไม่มีใครมีสิทธิ์พูดถึงพ่อของฉัน รวมถึงเธอ”

“ลู่เหยี่ยถัง จำไว้ให้ดี คนที่ไปเข้าคุกครั้งนี้คือฉัน ไม่ใช่ซูซินรุ่ย”

สิ้นเสียงนั้น ภาพตรงหน้าก็ดับวูบ ฉันหมดสติไปในที่สุด

ตอนฉันฟื้นขึ้นมา ก็อยู่ที่โรงพยาบาลแล้ว ท้ายทอยถูกพันแผลเรียบร้อย แต่ยังคงปวดตุบๆ

ลู่เหยี่ยถังเฝ้าอยู่หน้าห้องพักผู้ป่วย ฉันมองเห็นใบหน้าอิดโรยของเธอผ่านกระจก เธอดูเหมือนจะเฝ้าอยู่มานาน ใต้ตาดำคล้ำอย่างเห็นได้ชัด

พยาบาลบอกว่า เธอไม่ได้หลับมาสามวันแล้ว

แต่ฉันไม่อยากพบเธอ

ฉันให้พยาบาลไปบอกเธอ ให้กลับไปอยู่เป็นเพื่อนซูซินรุ่ย

เธอยืนอยู่หน้าประตูนิ่งไม่ไหวติง ราวกับรูปปั้น

จนถึงวันที่ฉันออกจากโรงพยาบาล เธอถึงได้มาดักรอฉัน

“อิ่งเฉิน” น้ำเสียงของเธอแหบพร่า ดวงตาเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยสีแดง

หลังจากเงียบไปนาน เธอถึงเอ่ยขึ้น “ขอโทษ”

ฉันมีสีหน้าสงบนิ่ง ไม่ได้ตอบอะไร

เธอพูดต่อ “เรื่องของตระกูลซู ฉันจะจัดการเอง นายไม่ต้องเข้าคุก”

“ฉันรับปากคุณอาไว้แล้วว่าจะดูแลนายไปตลอดชีวิต ฉันไม่ผิดคำพูดแน่”

ประโยคนี้อีกแล้ว เป็นเพราะคำสัญญาที่ให้ไว้กับพ่อของฉันอีกแล้ว

ฉันเงยหน้ามองเธอ “ถ้าจำเป็นต้องมีใครสักคนเข้าคุก คนนั้นคือฉัน แล้วเธอยังจะดูแลฉันไปตลอดชีวิตหรือ”

เธอชะงัก ดวงตาเผยให้เห็นความลังเล

ความเงียบงันราวกับความตาย

เธอตอบไม่ได้ เพราะในใจของเธอ ฉันไม่เคยสำคัญไปกว่าซูซินรุ่ย

ฉันผลักเธอออก แล้วเตรียมจะจากไป

จู่ๆ เธอก็คว้ามือฉันไว้ น้ำเสียงแฝงความวิงวอน “อิ่งเฉิน อย่าไปเลย คุณแม่ซูไม่ยอมให้นายไปหรอก นายเองก็จะไม่ไปใช่ไหม”

เธอยังคงไม่เชื่อว่าฉันจะยอมเสียสละตัวเองเพื่อตระกูลซู เพื่อเธอ

หัวใจของฉันราวกับถูกแช่แข็ง เย็นชาจนเจ็บปวด

ฉันสะบัดมือเธอออก แล้วเดินจากไปโดยไม่หันกลับ

วันนี้คือวันที่ฉันต้องไปมอบตัว ฉันไม่ให้ใครไปส่ง เรียกเพียงคนขับรถมาคนเดียว

ฉันกำชับแม่เป็นพิเศษว่า วันนี้เป็นวันหมั้นหมายของลู่เหยี่ยถังกับซูซินรุ่ยด้วย ให้พวกเขาฉลองกันให้เต็มที่

รถเพิ่งขับออกจากเขตคฤหาสน์ ก็ถูกเมอร์เซเดส มายบัคสีดำคันหนึ่งขวางเอาไว้

เป็นรถของลู่เหยี่ยถัง

กระจกรถปิดอยู่ ฉันมองสีหน้าเธอไม่เห็น แต่เธอลงจากรถ เดินมาที่หน้าต่างรถของฉัน แล้วเคาะกระจกสองครั้ง

ฉันไม่เปิดกระจก

เธอคิดว่าคนที่นั่งอยู่ในรถคือซูซินรุ่ย เพราะปกติรถคันนี้เป็นรถที่ซูซินรุ่ยใช้

“ซินรุ่ย…” เสียงของเธอดังผ่านกระจกเข้ามา แฝงด้วยเสียงสะอื้น

หัวใจของฉันกระตุกวูบ ในที่สุดเธอก็ยังตัดใจจากคนที่เธอรักสุดหัวใจไม่ได้

“ขอโทษนะ ซินรุ่ย” น้ำเสียงของเธอแหบพร่า “ฉันรู้ว่านายเกลียดฉัน เกลียดที่ฉันไม่มีความสามารถพอจะปกป้องนาย”

“แต่เชื่อฉันนะ ฉันจะต้องหาทางช่วยนายออกมาให้ได้”

“รอฉันนะ อย่างมากก็หนึ่งปี ฉันจะไปรับนายกลับบ้านให้ได้”

ฉันนั่งอยู่ในรถ ฟังคำสัญญาที่เธอมีให้กับผู้ชายอีกคน หัวใจเจ็บปวดราวกับถูกมีดกรีด ต่อหน้าฉัน เธอมีแต่คำตำหนิและความรังเกียจ แต่ต่อหน้าซูซินรุ่ย เธอกลับอ่อนโยนถึงเพียงนี้ ถึงขั้นสัญญาว่าจะช่วยเขาออกจากคุก

“ซินรุ่ย ฉันรู้ว่านายยังโกรธฉัน ไม่อยากสนใจฉัน”

“แต่จำไว้นะ ฉันรักนาย จะรักนายตลอดไป”

ฉันทนฟังต่อไม่ไหว จึงส่งสัญญาณให้คนขับออกรถ

ทันทีที่รถเคลื่อนตัว ฉันก็ได้ยินเสียงตะโกนครั้งสุดท้ายของเธอ “ซินรุ่ย รอฉันนะ ฉันจะไปรับนายกลับมาให้ได้”

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • มอบทั้งชีวิตให้เขาแล้ว ชาตินี้คงไม่มีวาสนาได้คู่กัน   บทที่ 9

    สองปีต่อมา เพราะฉันประพฤติตัวดีในเรือนจำ ประกอบกับลู่เหยี่ยถังคอยดำเนินการช่วยเหลืออยู่ข้างนอก ฉันจึงได้รับการลดโทษและได้รับการปล่อยตัวก่อนกำหนดในวันที่ออกจากคุก ท้องฟ้าแจ่มใส แสงแดดส่องสว่างฉันเดินออกจากประตูเรือนจำ สูดอากาศแห่งอิสรภาพเข้าไปเต็มปอดลู่เหยี่ยถังยืนอยู่ไม่ไกล ในมือถือช่อดอกไม้เธอผอมลงยิ่งกว่าเมื่อสองปีก่อน แววตาเต็มไปด้วยร่องรอยของชีวิตที่ผ่านความผันผวนเมื่อเห็นฉัน เธอก็เดินเข้ามาอย่างตื่นเต้น “อิ่งเฉิน คุณออกมาแล้ว”ฉันมองเธออย่างสงบนิ่ง “คุณลู่ มีธุระอะไรหรือ”เธอชะงักไป แสงในดวงตาหม่นลงทันที“อิ่งเฉิน ฉันมารับคุณกลับบ้าน”“บ้านงั้นเหรอ” ฉันยิ้มเล็กน้อย “ฉันไม่มีบ้าน”“คุณมี บ้านของฉันก็คือบ้านของคุณ” เธอพูดอย่างร้อนรนฉันส่ายหน้า “ลู่เหยี่ยถัง ระหว่างเราจบลงแล้ว”ฉันเดินผ่านเธอไปข้างหน้า“อิ่งเฉิน” เธอตะโกนเรียกจากด้านหลัง “คุณจะไปไหน”“ไปในที่ที่ไม่มีคุณ”ฉันเดินทางตามที่อยู่บนหน้าบัตร ไปหาเฮียเตาเขาเปิดร้านปิ้งย่างแห่งหนึ่ง กิจการกำลังไปได้สวย“มาแล้วเหรอ” เมื่อเห็นฉัน เขาก็ยิ้ม“มาแล้ว” ฉันยิ้มตอบฉันอยู่ทำงานที่ร้านปิ้งย่าง โดยเริ่มจากตำแห

  • มอบทั้งชีวิตให้เขาแล้ว ชาตินี้คงไม่มีวาสนาได้คู่กัน   บทที่ 8

    “ก่อนที่ฉันจะตาย คุณบอกฉันว่า ชาติหน้าอย่าได้พบกันอีก”รูม่านตาของลู่เหยี่ยถังหดตัวลงอย่างรวดเร็ว ราวกับนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้“ฉัน...ฉันฝันเรื่องหนึ่ง...” เสียงของเธอสั่นเครือ “ฉันฝันว่าคุณป่วย แล้วฉันเฝ้าอยู่ข้างเตียงคุณ...”“นั่นไม่ใช่ความฝัน” ฉันขัดเธอ “นั่นคือเรื่องราวในชาติที่แล้วของเรา”ลู่เหยี่ยถังพังทลายลงอย่างสิ้นเชิง เธอยกมือปิดหน้า ร้องไห้จนแทบขาดใจ“อิ่งเฉิน ขอโทษ...ขอโทษ...”“ฉันไม่รู้...ฉันไม่รู้จริง ๆ...”ฉันมองเธอร้องไห้อย่างสงบนิ่ง แต่ในใจกลับไม่มีความรู้สึกใด ๆ หลงเหลือ“ลู่เหยี่ยถัง มันสายเกินไปแล้ว”ฉันลุกขึ้น เตรียมจะเดินจากไป“อิ่งเฉิน” เธอตะโกนขึ้นมา “อย่าไปนะ ขอร้องล่ะ อย่าไป”เธอทุบกระจกอย่างแรง ราวกับต้องการทุบมันให้แตก“ฉันจะใช้ทุกอย่างที่ฉันมีชดใช้ให้คุณ ขอร้องล่ะ ให้โอกาสฉันอีกครั้ง”ฉันหยุดฝีเท้า ก่อนหันกลับไปมองเธอ“ลู่เหยี่ยถัง คุณยังจำสิ่งที่คุณเคยพูดกับ ‘ซูซินรุ่ย’ ได้ไหม”“คุณบอกว่าคุณรักเขา และจะรักเขาตลอดไป”เธอชะงักไป“วันนั้น คนที่อยู่ในรถคือฉัน”ลู่เหยี่ยถังเหมือนถูกฟ้าผ่า ใบหน้าซีดเผือดลงในพริบตา“ไม่...เป็นไปไม่ได้...”“ล

  • มอบทั้งชีวิตให้เขาแล้ว ชาตินี้คงไม่มีวาสนาได้คู่กัน   บทที่ 7

    ฉันตอบสนองได้อย่างรวดเร็ว รีบเบี่ยงตัวหลบ แต่แปรงสีฟันก็ยังเฉี่ยวแก้มของฉันจนเป็นแผล ทิ้งรอยเลือดยาวเอาไว้“ซูอิ่งเฉิน ไอ้สารเลว แกทำให้ฉันต้องติดคุก” นักโทษคนนั้นคำรามเสียงดังฉันจำเขาได้แล้ว เขาคือผู้อำนวยการฝ่ายการเงินของเครือซู และเป็นหนึ่งในแพะรับผิดแทนในคดีตกแต่งบัญชีครั้งนี้เขาจะต้องถูกซูซินรุ่ยซื้อตัวมาแน่ฉันไม่ถอยหนี แต่พุ่งเข้าไปปล้ำกับเขาทันที ฉันจะไม่ยอมรอความตายอยู่เฉย ๆ ฉันเคยตายมาแล้วครั้งหนึ่ง และจะไม่หวาดกลัวอีกฉันใช้แรงทั้งหมดที่มี กดเขาลงกับพื้น แล้วแย่งแปรงสีฟันจากมือของเขามา“ใครเป็นคนสั่งนาย” ฉันถามเสียงเย็นแววตาของเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว แต่กลับไม่กล้าพูดอะไรผู้คุมรีบเข้ามาและแยกพวกเราออกจากกันเพราะก่อเหตุทะเลาะวิวาท ฉันจึงถูกส่งเข้าห้องขังเดี่ยวอีกครั้งครั้งนี้เป็นเวลาสิบห้าวันเมื่อออกจากห้องขังเดี่ยว ฉันแทบหมดเรี่ยวแรงฉันมีไข้สูงจนหมดสติไม่รู้สึกตัวฉันขดตัวนอนอยู่บนเตียงข้างห้องน้ำ บางครั้งก็รู้สึกตัว บางครั้งก็สะลึมสะลือไม่มีใครดูแลฉัน ในสถานที่แห่งนี้ หากล้มลงก็หมายถึงถูกคัดออกฉันอาศัยความเจ็บปวดจากความทรงจำในชาติก่อน และสัญชาตญาณ

  • มอบทั้งชีวิตให้เขาแล้ว ชาตินี้คงไม่มีวาสนาได้คู่กัน   บทที่ 6

    ตกกลางคืน ทุกคนหลับกันหมดแล้วฉันนอนอยู่บนพื้นเย็นเฉียบ สูดกลิ่นเหม็นฉุนจนแสบจมูก ลืมตาอยู่จนฟ้าสางฉันบอกตัวเองว่า ซูอิ่งเฉิน นายตายมาแล้วครั้งหนึ่ง ยังจะกลัวอะไรอีกช่วงหลายวันต่อมา เฮียเตายังคงหาวิธีทรมานฉันสารพัดให้ฉันอาบน้ำเย็น เทอาหารของฉันทิ้ง และให้ฉันทำความสะอาดห้องขังทั้งห้องเพียงคนเดียวแต่ฉันไม่เคยต่อต้านและไม่เคยขอร้อง เพียงชินชาจำยอมรับทุกอย่างปฏิกิริยาของฉันเหมือนชกใส่ก้อนนุ่น ไม่ได้รับการตอบสนองแม้แต่น้อยเมื่อเวลาผ่านไป เฮียเตาก็ดูเหมือนจะรู้สึกหมดสนุกการรังแกคนที่ไม่ร้องไห้ ไม่อ้อนวอน แม้แต่สายตาก็ไม่หลบหนี ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกสะใจสักเท่าไรเขามาหาเรื่องฉันน้อยลงเรื่อยๆ สุดท้ายก็ทำเหมือนฉันเป็นเพียงอากาศธาตุเมื่อคนอื่นๆ ในห้องขังเห็นดังนั้น พวกเขาก็ไม่เข้ามาหาเรื่องฉันอีก ฉันไม่ได้รับความช่วยเหลือจากใคร เพียงอาศัยความเงียบและความอดทนของตัวเอง แลกกับมุมหนึ่งที่สงบและไม่มีใครมารบกวนได้ชั่วคราวลู่เหยี่ยถังมาเยี่ยมฉันอยู่หลายครั้ง แต่ฉันปฏิเสธทั้งหมด ฉันไม่อยากพบเธอ และยิ่งไม่อยากให้เธอเห็นสภาพของฉันในตอนนี้วันเวลาในสถานกักกันค่อยๆ สงบลง แต่ฉันรู้ดีว่านี

  • มอบทั้งชีวิตให้เขาแล้ว ชาตินี้คงไม่มีวาสนาได้คู่กัน   บทที่ 5

    ลู่เหยี่ยถังยืนอยู่ตรงนั้นเป็นเวลานาน จนกระทั่งรถเบนท์ลีย์สีดำคันนั้นหายลับไปจากสายตาเธอกลับไปที่คฤหาสน์ตระกูลลู่ด้วยสภาพใจลอยวันนี้ซินรุ่ยดูผิดปกติมาก เขาไม่เพียงปฏิเสธไม่ให้เธอไปส่ง แม้แต่คำพูดสักคำก็ยังไม่ยอมพูดกับเธอเธอชกพวงมาลัยอย่างแรง ใบหน้าเต็มไปด้วยความเสียใจ เขาคงกำลังโทษตัวเองที่ไร้ความสามารถ ปกป้องเขาไว้ไม่ได้หากเธอแข็งแกร่งกว่านี้อีกสักหน่อย เขาก็คงไม่ต้องเผชิญกับโทษจำคุกแต่ เธอจะทำอะไรได้อีกเธอรับปากคุณย่าไว้แล้วว่าจะต้องแต่งงานกับซูอิ่งเฉิน เธอผิดคำสัญญาไม่ได้เธอติดหนี้บุญคุณพ่อของซูอิ่งเฉิน และต้องชดใช้ด้วยทั้งชีวิตเมื่อมอบทั้งชีวิตให้ซูอิ่งเฉินแล้ว ชาตินี้ก็คงไม่มีวาสนาได้ครองคู่กันจนแก่เฒ่าเธอหลับตาลงอย่างเจ็บปวดเมื่อกลับถึงคฤหาสน์ เธอเตรียมไปคุยกับซูอิ่งเฉิน อย่างน้อยก็ต้องปลอบเขาให้ได้ก่อน จึงจะหาทางช่วยซินรุ่ยได้แต่เมื่อผลักประตูเข้าไป ภาพในห้องรับแขกกลับทำให้เธอตกตะลึงซูซินรุ่ยสวมสูทอย่างประณีต นั่งอยู่บนโซฟาพูดคุยหัวเราะกับซูเจิ้งฮุ่ยอย่างสนิทสนม“พี่สาวเหยี่ยถัง” เมื่อซูซินรุ่ยเห็นเธอ เขาก็รีบวิ่งเข้ามาสวมกอดด้วยความดีใจ“ซินรุ่ย ทำไมถึ

  • มอบทั้งชีวิตให้เขาแล้ว ชาตินี้คงไม่มีวาสนาได้คู่กัน   บทที่ 4

    ฉันกุมบาดแผล มองเธออย่างไม่อยากเชื่อ “ฉันไม่ได้ผลักเขา เขาเป็นคน…”“หุบปาก” แววตาของเธอเย็นชา ราวกับกำลังมองคนบาปที่ชั่วร้ายที่สุด “นายกลายเป็นคนใจร้ายและขี้หึงขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไร นายทำให้ฉันผิดหวังมาก”“ทำแบบนี้ นายไม่รู้สึกผิดต่อพ่อที่ตายไปแล้วของนายบ้างหรือ ถ้าพ่อของนายรู้ว่าเขาสั่งสอนลูกชายอย่างนายออกมา…”“เพียะ”ฉันใช้แรงทั้งหมดที่มีฝืนลุกขึ้น แล้วตบหน้าลู่เหยี่ยถังอย่างแรงเธอชะงักไป มือยกขึ้นตามสัญชาตญาณ ราวกับคิดจะตบฉันกลับ แต่สุดท้ายก็หยุดค้างอยู่กลางอากาศฉันจ้องเธอเขม็ง กัดฟันพูดทีละคำ “ไม่มีใครมีสิทธิ์พูดถึงพ่อของฉัน รวมถึงเธอ”“ลู่เหยี่ยถัง จำไว้ให้ดี คนที่ไปเข้าคุกครั้งนี้คือฉัน ไม่ใช่ซูซินรุ่ย”สิ้นเสียงนั้น ภาพตรงหน้าก็ดับวูบ ฉันหมดสติไปในที่สุดตอนฉันฟื้นขึ้นมา ก็อยู่ที่โรงพยาบาลแล้ว ท้ายทอยถูกพันแผลเรียบร้อย แต่ยังคงปวดตุบๆลู่เหยี่ยถังเฝ้าอยู่หน้าห้องพักผู้ป่วย ฉันมองเห็นใบหน้าอิดโรยของเธอผ่านกระจก เธอดูเหมือนจะเฝ้าอยู่มานาน ใต้ตาดำคล้ำอย่างเห็นได้ชัดพยาบาลบอกว่า เธอไม่ได้หลับมาสามวันแล้วแต่ฉันไม่อยากพบเธอฉันให้พยาบาลไปบอกเธอ ให้กลับไปอยู่เป็นเพื่อน

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status