Share

บทที่ 3

Author: แมวกวัก
มือของลู่เหยี่ยถังชะงัก เธอเหลือบมองฉันอย่างเย็นชา

“ถ้าเขาเป็นห่วงนายจริง ก็คงไม่ปล่อยให้นายไปรับผิดแทนหรอก”

ฉันยืนนิ่งอยู่ที่เดิม รู้สึกหนาวเหน็บไปทั้งตัว แม่คงบอกซูซินรุ่ยไปแล้วว่าคนที่จะเข้าคุกคือฉัน แต่เห็นได้ชัดว่าเขายังไม่ได้บอกลู่เหยี่ยถัง

เขาจงใจทำให้ลู่เหยี่ยถังเข้าใจฉันผิด และเกลียดฉัน

ฉันจำบาดแผลนี้ได้ ชาติก่อน ซูซินรุ่ยกรีดข้อมือตัวเองเพื่อไม่ต้องเข้าคุก แม้แผลจะไม่ลึก แต่ก็ทำให้ลู่เหยี่ยถังตกใจแทบสิ้นสติ และยิ่งทำให้เธอตัดสินใจแน่วแน่ที่จะปกป้องเขามากขึ้น

ชาตินี้ เขากลับใช้วิธีเดิมอีกครั้ง

“พี่สาวเหยี่ยถัง อย่าพูดกับพี่ชายแบบนั้นเลย” ซูซินรุ่ยดึงแขนเสื้อของลู่เหยี่ยถัง น้ำเสียงสะอื้นราวกับได้รับความไม่เป็นธรรมอย่างใหญ่หลวง “ทั้งหมดเป็นความผิดของผมเอง ผมมันไร้ประโยชน์ ช่วยแม่แบ่งเบาภาระไม่ได้”

“ซินรุ่ย อย่าคิดมาก” ลู่เหยี่ยถังดึงเขาเข้ามากอด “เรื่องของตระกูลซูไม่เกี่ยวอะไรกับนาย คนที่ต้องรับผิดคือซูอิ่งเฉิน”

เธอหันมามองฉัน สายตาคมกริบราวกับมีด “ซูอิ่งเฉิน นายพอใจแล้วใช่ไหม บีบให้ซินรุ่ยต้องฆ่าตัวตาย นายสะใจมากเลยหรือ”

ฉันมองภาพที่พวกเขากอดกัน แล้วได้แต่รู้สึกขบขันอย่างเจ็บปวด คนที่กำลังจะเข้าคุกคือฉัน แต่เธอกลับไม่มีแม้แต่คำถามไถ่ด้วยความเป็นห่วง

ฉันไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับพวกเขาอีก จึงหันหลังเดินขึ้นชั้นบน

เช้าวันรุ่งขึ้น ฉันเตรียมตัวไปมอบตัว พอเปิดประตูห้อง ก็เห็นกล่องยาสวยประณีตวางอยู่หน้าประตู ด้านบนแปะกระดาษโน้ตไว้หนึ่งใบ

“อย่าลืมทายา”

เป็นลายมือของลู่เหยี่ยถัง ฉันชะงักไปครู่หนึ่ง นี่เป็นธรรมเนียมระหว่างเรามาตั้งแต่เด็ก ทุกครั้งที่เธอทำให้ฉันโกรธ เธอจะซื้อของที่ฉันชอบมาเป็นการขอโทษ เมื่อคืนเธอบีบคอฉัน วันนี้จึงส่งกล่องยามา นี่คงเป็นวิธีขอโทษของเธอ

แต่ตอนนี้ คำขอโทษนี้ไม่มีความหมายอีกแล้ว

ฉันไม่ได้แตะต้องกล่องยา เพียงเดินลงชั้นล่างไป

ตอนกำลังลงบันได ซูซินรุ่ยก็วิ่งตามมาจากด้านหลัง

“พี่ชาย จะออกไปแต่เช้าเลยหรือ” น้ำเสียงของเขาแฝงความประจบ

ฉันหยุดฝีเท้าแล้วหันไปมองเขา

เขาเดินเข้ามาตรงหน้าฉัน ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มสะใจ “พี่ชายไปครั้งนี้ คงสิบปีแปดปีก็ไม่ได้กลับมาแล้ว เรือนจำเป็นสถานที่แบบนั้น คงไม่สบายเหมือนอยู่บ้านหรอก”

เขาโน้มตัวเข้ามาใกล้หูฉัน แล้วพูดด้วยเสียงที่ได้ยินกันเพียงสองคน “บางทีนายอาจได้ไปอยู่พร้อมหน้ากับพ่ออายุสั้นของนายเร็วๆ นี้”

สมองของฉันอื้ออึง เลือดพลุ่งขึ้นศีรษะในทันที

“ซูซินรุ่ย พูดอีกครั้งสิ” ฉันคว้าคอเสื้อเขา

เขาหัวเราะอย่างได้ใจยิ่งกว่าเดิม “เป็นอะไรไป โดนจี้ใจดำเข้าหรือ พ่อนายก็ตายเร็ว นายเองก็เหมือนกัน”

ฉันโกรธจนตัวสั่น ยกมือขึ้นหมายจะตบหน้าเขา

ในจังหวะนั้นเอง ซูซินรุ่ยเหลือบเห็นร่างที่อยู่ด้านล่าง มุมปากเผยรอยยิ้มเย็นชา เขาคว้ามือฉันไว้แน่น ก่อนจะร้องเสียงดังแล้วดึงฉันให้ล้มตกลงไปพร้อมกัน

“อ๊าก พี่ อย่าผลักผม”

ทุกอย่างหมุนคว้างไปหมด ตอนกระแทกพื้น ซูซินรุ่ยทับอยู่บนตัวฉัน ส่วนฉันกลายเป็นเบาะรองให้เขา

ท้ายทอยของฉันกระแทกพื้นอย่างแรง ความเจ็บปวดแล่นพล่านขึ้นมา ของเหลวอุ่นๆ ไหลมาตามลำคอ

ภาพตรงหน้าเริ่มมืดลง สายตาพร่ามัว รองเท้าส้นสูงคู่หนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้า

คือลู่เหยี่ยถัง

ฉันใช้แรงทั้งหมดที่มี ยื่นมือออกไป พร้อมเปล่งเสียงอย่างอ่อนแรง “ลู่เหยี่ยถัง ช่วย...ช่วยฉันด้วย”

แต่เธอกลับไม่แม้แต่จะมองฉัน เพียงเดินผ่านฉันไป แล้วก้มลงอุ้มซูซินรุ่ยที่ทับอยู่บนตัวฉันขึ้นมา

“ซินรุ่ย เป็นยังไงบ้าง” น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความร้อนใจ

ซูซินรุ่ยร้องไห้อยู่ในอ้อมแขนของเธอจนไหล่สั่นไม่หยุด “พี่สาวเหยี่ยถัง ผมกลัวมาก พี่ชายเขาจะฆ่าผม” ลู่เหยี่ยถังวางเขาลงบนโซฟา หลังตรวจดูจนแน่ใจว่าเขาเพียงตกใจและไม่ได้รับบาดเจ็บร้ายแรง เธอถึงได้หันกลับมามองฉัน

สีหน้าของเธอมืดครึ้มจนน่ากลัว

ฉันฝืนตัวลุกขึ้นนั่ง เลือดจากท้ายทอยยังคงไหลเปื้อนปกเสื้อจนแดงฉาน

“ลู่เหยี่ยถัง เขา…” ฉันพยายามอธิบาย

“พอได้แล้ว” ลู่เหยี่ยถังตวาดตัดบท “ซูอิ่งเฉิน นายต้องบีบให้ซินรุ่ยตายถึงจะพอใจใช่ไหม”

“เขากำลังจะเข้าคุกแทนนายอยู่แล้ว นายยังทนให้เขาอยู่ต่ออีกไม่กี่วันไม่ได้หรือ ถึงขั้นผลักเขาตกบันได”

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • มอบทั้งชีวิตให้เขาแล้ว ชาตินี้คงไม่มีวาสนาได้คู่กัน   บทที่ 9

    สองปีต่อมา เพราะฉันประพฤติตัวดีในเรือนจำ ประกอบกับลู่เหยี่ยถังคอยดำเนินการช่วยเหลืออยู่ข้างนอก ฉันจึงได้รับการลดโทษและได้รับการปล่อยตัวก่อนกำหนดในวันที่ออกจากคุก ท้องฟ้าแจ่มใส แสงแดดส่องสว่างฉันเดินออกจากประตูเรือนจำ สูดอากาศแห่งอิสรภาพเข้าไปเต็มปอดลู่เหยี่ยถังยืนอยู่ไม่ไกล ในมือถือช่อดอกไม้เธอผอมลงยิ่งกว่าเมื่อสองปีก่อน แววตาเต็มไปด้วยร่องรอยของชีวิตที่ผ่านความผันผวนเมื่อเห็นฉัน เธอก็เดินเข้ามาอย่างตื่นเต้น “อิ่งเฉิน คุณออกมาแล้ว”ฉันมองเธออย่างสงบนิ่ง “คุณลู่ มีธุระอะไรหรือ”เธอชะงักไป แสงในดวงตาหม่นลงทันที“อิ่งเฉิน ฉันมารับคุณกลับบ้าน”“บ้านงั้นเหรอ” ฉันยิ้มเล็กน้อย “ฉันไม่มีบ้าน”“คุณมี บ้านของฉันก็คือบ้านของคุณ” เธอพูดอย่างร้อนรนฉันส่ายหน้า “ลู่เหยี่ยถัง ระหว่างเราจบลงแล้ว”ฉันเดินผ่านเธอไปข้างหน้า“อิ่งเฉิน” เธอตะโกนเรียกจากด้านหลัง “คุณจะไปไหน”“ไปในที่ที่ไม่มีคุณ”ฉันเดินทางตามที่อยู่บนหน้าบัตร ไปหาเฮียเตาเขาเปิดร้านปิ้งย่างแห่งหนึ่ง กิจการกำลังไปได้สวย“มาแล้วเหรอ” เมื่อเห็นฉัน เขาก็ยิ้ม“มาแล้ว” ฉันยิ้มตอบฉันอยู่ทำงานที่ร้านปิ้งย่าง โดยเริ่มจากตำแห

  • มอบทั้งชีวิตให้เขาแล้ว ชาตินี้คงไม่มีวาสนาได้คู่กัน   บทที่ 8

    “ก่อนที่ฉันจะตาย คุณบอกฉันว่า ชาติหน้าอย่าได้พบกันอีก”รูม่านตาของลู่เหยี่ยถังหดตัวลงอย่างรวดเร็ว ราวกับนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้“ฉัน...ฉันฝันเรื่องหนึ่ง...” เสียงของเธอสั่นเครือ “ฉันฝันว่าคุณป่วย แล้วฉันเฝ้าอยู่ข้างเตียงคุณ...”“นั่นไม่ใช่ความฝัน” ฉันขัดเธอ “นั่นคือเรื่องราวในชาติที่แล้วของเรา”ลู่เหยี่ยถังพังทลายลงอย่างสิ้นเชิง เธอยกมือปิดหน้า ร้องไห้จนแทบขาดใจ“อิ่งเฉิน ขอโทษ...ขอโทษ...”“ฉันไม่รู้...ฉันไม่รู้จริง ๆ...”ฉันมองเธอร้องไห้อย่างสงบนิ่ง แต่ในใจกลับไม่มีความรู้สึกใด ๆ หลงเหลือ“ลู่เหยี่ยถัง มันสายเกินไปแล้ว”ฉันลุกขึ้น เตรียมจะเดินจากไป“อิ่งเฉิน” เธอตะโกนขึ้นมา “อย่าไปนะ ขอร้องล่ะ อย่าไป”เธอทุบกระจกอย่างแรง ราวกับต้องการทุบมันให้แตก“ฉันจะใช้ทุกอย่างที่ฉันมีชดใช้ให้คุณ ขอร้องล่ะ ให้โอกาสฉันอีกครั้ง”ฉันหยุดฝีเท้า ก่อนหันกลับไปมองเธอ“ลู่เหยี่ยถัง คุณยังจำสิ่งที่คุณเคยพูดกับ ‘ซูซินรุ่ย’ ได้ไหม”“คุณบอกว่าคุณรักเขา และจะรักเขาตลอดไป”เธอชะงักไป“วันนั้น คนที่อยู่ในรถคือฉัน”ลู่เหยี่ยถังเหมือนถูกฟ้าผ่า ใบหน้าซีดเผือดลงในพริบตา“ไม่...เป็นไปไม่ได้...”“ล

  • มอบทั้งชีวิตให้เขาแล้ว ชาตินี้คงไม่มีวาสนาได้คู่กัน   บทที่ 7

    ฉันตอบสนองได้อย่างรวดเร็ว รีบเบี่ยงตัวหลบ แต่แปรงสีฟันก็ยังเฉี่ยวแก้มของฉันจนเป็นแผล ทิ้งรอยเลือดยาวเอาไว้“ซูอิ่งเฉิน ไอ้สารเลว แกทำให้ฉันต้องติดคุก” นักโทษคนนั้นคำรามเสียงดังฉันจำเขาได้แล้ว เขาคือผู้อำนวยการฝ่ายการเงินของเครือซู และเป็นหนึ่งในแพะรับผิดแทนในคดีตกแต่งบัญชีครั้งนี้เขาจะต้องถูกซูซินรุ่ยซื้อตัวมาแน่ฉันไม่ถอยหนี แต่พุ่งเข้าไปปล้ำกับเขาทันที ฉันจะไม่ยอมรอความตายอยู่เฉย ๆ ฉันเคยตายมาแล้วครั้งหนึ่ง และจะไม่หวาดกลัวอีกฉันใช้แรงทั้งหมดที่มี กดเขาลงกับพื้น แล้วแย่งแปรงสีฟันจากมือของเขามา“ใครเป็นคนสั่งนาย” ฉันถามเสียงเย็นแววตาของเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว แต่กลับไม่กล้าพูดอะไรผู้คุมรีบเข้ามาและแยกพวกเราออกจากกันเพราะก่อเหตุทะเลาะวิวาท ฉันจึงถูกส่งเข้าห้องขังเดี่ยวอีกครั้งครั้งนี้เป็นเวลาสิบห้าวันเมื่อออกจากห้องขังเดี่ยว ฉันแทบหมดเรี่ยวแรงฉันมีไข้สูงจนหมดสติไม่รู้สึกตัวฉันขดตัวนอนอยู่บนเตียงข้างห้องน้ำ บางครั้งก็รู้สึกตัว บางครั้งก็สะลึมสะลือไม่มีใครดูแลฉัน ในสถานที่แห่งนี้ หากล้มลงก็หมายถึงถูกคัดออกฉันอาศัยความเจ็บปวดจากความทรงจำในชาติก่อน และสัญชาตญาณ

  • มอบทั้งชีวิตให้เขาแล้ว ชาตินี้คงไม่มีวาสนาได้คู่กัน   บทที่ 6

    ตกกลางคืน ทุกคนหลับกันหมดแล้วฉันนอนอยู่บนพื้นเย็นเฉียบ สูดกลิ่นเหม็นฉุนจนแสบจมูก ลืมตาอยู่จนฟ้าสางฉันบอกตัวเองว่า ซูอิ่งเฉิน นายตายมาแล้วครั้งหนึ่ง ยังจะกลัวอะไรอีกช่วงหลายวันต่อมา เฮียเตายังคงหาวิธีทรมานฉันสารพัดให้ฉันอาบน้ำเย็น เทอาหารของฉันทิ้ง และให้ฉันทำความสะอาดห้องขังทั้งห้องเพียงคนเดียวแต่ฉันไม่เคยต่อต้านและไม่เคยขอร้อง เพียงชินชาจำยอมรับทุกอย่างปฏิกิริยาของฉันเหมือนชกใส่ก้อนนุ่น ไม่ได้รับการตอบสนองแม้แต่น้อยเมื่อเวลาผ่านไป เฮียเตาก็ดูเหมือนจะรู้สึกหมดสนุกการรังแกคนที่ไม่ร้องไห้ ไม่อ้อนวอน แม้แต่สายตาก็ไม่หลบหนี ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกสะใจสักเท่าไรเขามาหาเรื่องฉันน้อยลงเรื่อยๆ สุดท้ายก็ทำเหมือนฉันเป็นเพียงอากาศธาตุเมื่อคนอื่นๆ ในห้องขังเห็นดังนั้น พวกเขาก็ไม่เข้ามาหาเรื่องฉันอีก ฉันไม่ได้รับความช่วยเหลือจากใคร เพียงอาศัยความเงียบและความอดทนของตัวเอง แลกกับมุมหนึ่งที่สงบและไม่มีใครมารบกวนได้ชั่วคราวลู่เหยี่ยถังมาเยี่ยมฉันอยู่หลายครั้ง แต่ฉันปฏิเสธทั้งหมด ฉันไม่อยากพบเธอ และยิ่งไม่อยากให้เธอเห็นสภาพของฉันในตอนนี้วันเวลาในสถานกักกันค่อยๆ สงบลง แต่ฉันรู้ดีว่านี

  • มอบทั้งชีวิตให้เขาแล้ว ชาตินี้คงไม่มีวาสนาได้คู่กัน   บทที่ 5

    ลู่เหยี่ยถังยืนอยู่ตรงนั้นเป็นเวลานาน จนกระทั่งรถเบนท์ลีย์สีดำคันนั้นหายลับไปจากสายตาเธอกลับไปที่คฤหาสน์ตระกูลลู่ด้วยสภาพใจลอยวันนี้ซินรุ่ยดูผิดปกติมาก เขาไม่เพียงปฏิเสธไม่ให้เธอไปส่ง แม้แต่คำพูดสักคำก็ยังไม่ยอมพูดกับเธอเธอชกพวงมาลัยอย่างแรง ใบหน้าเต็มไปด้วยความเสียใจ เขาคงกำลังโทษตัวเองที่ไร้ความสามารถ ปกป้องเขาไว้ไม่ได้หากเธอแข็งแกร่งกว่านี้อีกสักหน่อย เขาก็คงไม่ต้องเผชิญกับโทษจำคุกแต่ เธอจะทำอะไรได้อีกเธอรับปากคุณย่าไว้แล้วว่าจะต้องแต่งงานกับซูอิ่งเฉิน เธอผิดคำสัญญาไม่ได้เธอติดหนี้บุญคุณพ่อของซูอิ่งเฉิน และต้องชดใช้ด้วยทั้งชีวิตเมื่อมอบทั้งชีวิตให้ซูอิ่งเฉินแล้ว ชาตินี้ก็คงไม่มีวาสนาได้ครองคู่กันจนแก่เฒ่าเธอหลับตาลงอย่างเจ็บปวดเมื่อกลับถึงคฤหาสน์ เธอเตรียมไปคุยกับซูอิ่งเฉิน อย่างน้อยก็ต้องปลอบเขาให้ได้ก่อน จึงจะหาทางช่วยซินรุ่ยได้แต่เมื่อผลักประตูเข้าไป ภาพในห้องรับแขกกลับทำให้เธอตกตะลึงซูซินรุ่ยสวมสูทอย่างประณีต นั่งอยู่บนโซฟาพูดคุยหัวเราะกับซูเจิ้งฮุ่ยอย่างสนิทสนม“พี่สาวเหยี่ยถัง” เมื่อซูซินรุ่ยเห็นเธอ เขาก็รีบวิ่งเข้ามาสวมกอดด้วยความดีใจ“ซินรุ่ย ทำไมถึ

  • มอบทั้งชีวิตให้เขาแล้ว ชาตินี้คงไม่มีวาสนาได้คู่กัน   บทที่ 4

    ฉันกุมบาดแผล มองเธออย่างไม่อยากเชื่อ “ฉันไม่ได้ผลักเขา เขาเป็นคน…”“หุบปาก” แววตาของเธอเย็นชา ราวกับกำลังมองคนบาปที่ชั่วร้ายที่สุด “นายกลายเป็นคนใจร้ายและขี้หึงขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไร นายทำให้ฉันผิดหวังมาก”“ทำแบบนี้ นายไม่รู้สึกผิดต่อพ่อที่ตายไปแล้วของนายบ้างหรือ ถ้าพ่อของนายรู้ว่าเขาสั่งสอนลูกชายอย่างนายออกมา…”“เพียะ”ฉันใช้แรงทั้งหมดที่มีฝืนลุกขึ้น แล้วตบหน้าลู่เหยี่ยถังอย่างแรงเธอชะงักไป มือยกขึ้นตามสัญชาตญาณ ราวกับคิดจะตบฉันกลับ แต่สุดท้ายก็หยุดค้างอยู่กลางอากาศฉันจ้องเธอเขม็ง กัดฟันพูดทีละคำ “ไม่มีใครมีสิทธิ์พูดถึงพ่อของฉัน รวมถึงเธอ”“ลู่เหยี่ยถัง จำไว้ให้ดี คนที่ไปเข้าคุกครั้งนี้คือฉัน ไม่ใช่ซูซินรุ่ย”สิ้นเสียงนั้น ภาพตรงหน้าก็ดับวูบ ฉันหมดสติไปในที่สุดตอนฉันฟื้นขึ้นมา ก็อยู่ที่โรงพยาบาลแล้ว ท้ายทอยถูกพันแผลเรียบร้อย แต่ยังคงปวดตุบๆลู่เหยี่ยถังเฝ้าอยู่หน้าห้องพักผู้ป่วย ฉันมองเห็นใบหน้าอิดโรยของเธอผ่านกระจก เธอดูเหมือนจะเฝ้าอยู่มานาน ใต้ตาดำคล้ำอย่างเห็นได้ชัดพยาบาลบอกว่า เธอไม่ได้หลับมาสามวันแล้วแต่ฉันไม่อยากพบเธอฉันให้พยาบาลไปบอกเธอ ให้กลับไปอยู่เป็นเพื่อน

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status