LOGINShare
บทที่ 2
Latest chapter
มหาวิทยาลัยเปลี่ยนรัก บทที่ 13
แม่พลิกดูด้านหลังว่ามีอะไรอีกไหม แล้วก็พลิกกลับมาอ่านดูอีกรอบหลังจากนั้นแม่ถอดแว่นออกมาเช็ด พับใบเกรดไว้เหมือนเดิม ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องนอนของตัวเองกับพ่อ แม่เปิดลิ้นชักข้างหัวเตียง เอาใบเกรดใส่เข้าไปในลิ้นชักชั้นบนสุดลิ้นชักนั้นมีบัตรเข้าสอบของการสอบครั้งสำคัญที่ฉันเคยสอบมาตั้งแต่เด็กจนโต มีตั้งแต่สอบคณิตศาสตร์โอลิมปิกระดับประถมจนถึงสอบเข้ามหาวิทยาลัยฉันยืนอยู่หน้าประตู มองแม่เอาใบเกรดใส่ลิ้นชัก แล้วก็ปิดมันอย่างแผ่วเบาช่วงเย็น เราสามคนนั่งกินข้าวกันอยู่ที่โต๊ะ เสียงตะเกียบกระทบกับถ้วยดังขึ้นเบาๆหลังจากกินกันไปได้สักพัก อยู่ๆ แม่ฉันพูดว่า“หลินอวี่ย้ายบ้านแล้ว”ฉันยังคงใช้ตะเกียบคีบกับข้าวกินไปเรื่อยๆ“เดือนที่แล้วแม่เขามาบอกลาแม่ บอกว่าลูกชายสอบติดมหาวิทยาลัยรอบแรก ย้ายไปอยู่เมืองอื่นแล้ว”แม่หยุดพูดแล้วคีบแตงกวาใส่ถ้วยตัวเอง “ตอนไปเธอร้องไห้ด้วย เธอขอโทษครอบครัวเรา”ฉันกลืนอาหารที่อยู่ในปากแล้วซดน้ำซุป ไม่ได้พูดอะไรต่อจากแม่แม่ฉันก็ไม่ได้พูดอะไรอีกหลังกินข้าวเย็นเสร็จ ฉันกลับมาที่ห้องตัวเองตอนที่หาสมุดบันทึกเก่าๆ ในลิ้นชัก มือฉันไปโดนแผ่นกระดาษที่อยู่ด้านล่างสุ
มหาวิทยาลัยเปลี่ยนรัก บทที่ 12
เป็นชุดที่พ่อฉันเอากลับมาตอนปลดประจำการ เครื่องหมายยศที่ติดบนบ่าซีดหมดแล้ว กระดุมคอเสื้อหลุดหายไป แม่ฉันเย็บกระดุมใหม่ให้ ใช้ด้ายสีกรมท่า การเย็บละเอียดและประณีตมากฉันพับชุดทหารแล้ววางไว้ใต้หมอนลองล้มตัวลงไปนอน หมอนสูงกว่าปกติเล็กน้อยมีแจ้งเตือนปรากฏบนหน้าจอมือถืออีกครั้งพวกเพื่อนๆ กำลังอวดรูปหอพักที่มหาวิทยาลัยในกลุ่มแชตห้องเรียนมีคนส่งภาพวิวจากหน้าต่างที่หอพักมหาวิทยาลัย A ข้างนอกหน้าต่างบานใหญ่คือต้นไม้สีเขียวชอุ่มและอาคารที่อยู่ไกลออกไปมีคนถ่ายรูปหอพักสุดคลาสสิกที่มหาวิทยาลัย D เห็นหลังคาห้องสมุดเก่าแก่นอกหน้าต่างด้วยมีคนส่งรูปสนามหญ้าด้านหน้าตึกคู่ที่มหาวิทยาลัย C แดดยามเย็นสาดส่องลงบนสนามหญ้า ให้ความรู้สึกสบายตามากฉันลุกขึ้นไปถ่ายรูปสนามด้านนอกหน้าต่างดวงไฟขนาดใหญ่ส่องลงบนลู่วิ่งสีแดงในยามค่ำคืน ไกลออกไปคือถนนที่มีต้นไม้สองข้างทาง ไฟถนนสาดส่องใบไม้จนกลายเป็นสีเหลืองนวล ใบไม้พลิ้วไหวตามสายลมแผ่วเบาหลังกดส่งเข้าไปในกลุ่ม มีคนพิมพ์ตอบอย่างรวดเร็วหลายคน มีคนถามว่า “หอพักที่มหาวิทยาลัย B เจ๋งขนาดนี้เลยเหรอ” แล้วก็มีคนพิมพ์ว่า “สนามดูใหญ่มากเลย”เวลาห้าทุ่ม หลังจาก
มหาวิทยาลัยเปลี่ยนรัก บทที่ 11
“เธอได้เรียนมหาวิทยาลัย B! เธอมีทุกอย่างแล้ว! จะมาทำลายชีวิตเราอีกทำไม!”ฉันดึงแขนกลับมา ถอยไปด้านหลังเล็กน้อย ขอบประตูคั่นระหว่างฉันกับพวกเขา“ถังหว่าน พวกเธอสองคนแก้ไขมหาวิทยาลัยที่ฉันเลือก ดูหมิ่นฉันต่อหน้าเพื่อนๆ ที่งานเลี้ยงส่ง โพสต์คลิปให้ชาวเน็ตโจมตีฉัน ตอนนี้มาขอร้องให้ฉันช่วยพวกเธอโกหกเนี่ยนะ”“พวกเธอสองคนเลือกทุกอย่างด้วยตัวเอง”ความบ้าคลั่งในแววตาเธอรุนแรงกว่าเดิม เธอชี้หน้าฉันแล้วพูดเสียงแหลม“เป็นเพราะเธอ! เป็นความผิดของเธอ!”“ทำไมเธอต้องได้ที่หนึ่งของระดับชั้นตลอด ทำไมพ่อแม่ต้องให้ฉันดูเธอเป็นตัวอย่าง!”“หลินอวี่เป็นคนเก่งมาก แต่เธอก็ทำให้เขาเป็นที่สองของระดับชั้นตลอด!?”ฉันมองเธอ“ไม่มีอะไรมากหรอก เพราะฉันขยันกว่าไง”หลังจากนั้นฉันเงยหน้ามองหลินอวี่“หลินอวี่ นายเป็นคนทำลายมิตรภาพ 18 ปีด้วยมือตัวเอง ไม่ใช่ฉัน”ฉันถอยหลังเล็กน้อย เอื้อมมือไปจับลูกบิดประตูขณะที่ประตูกำลังจะปิดลง เสียงร้องไห้ของถังหว่านยังคงดังขึ้นเรื่อยๆ แต่หลินอวี่ไม่พูดอะไรอีกแล้วฉันมองพวกเขาเป็นครั้งสุดท้าย แล้วก็ปิดประตูจนสนิทฉันเดินกลับมาที่ห้อง เปิดลิ้นชักชั้นล่างสุด เอารูปถ่ายใบนั้
มหาวิทยาลัยเปลี่ยนรัก บทที่ 10
แค่เอ่ยปากพูด แม่ของหลินอวี่ก็สะอื้นจนเสียงสั่นไปหมด“หนานอี้ ป้าขอร้องได้ไหม มหาวิทยาลัย A ส่งหนังสือแจ้งมาให้เรา ทั้งสองคนถูกตัดสิทธิ์เข้าศึกษาต่อ เพราะมีพฤติกรรมไม่เหมาะสม”“พวกเขายังมีโอกาสถ้ารอสอบใหม่ปีหน้า แต่ถ้ามีโทษติดตัวแบบนี้ มหาวิทยาลัยไหนจะกล้ารับพวกเขาอีก?”แม่ของถังหว่านคว้ามือแม่ฉัน แม่ฉันโดนดึงจนเซไปด้านหน้าเล็กน้อยเสียงแม่ของถังหว่านสั่นจนแทบฟังไม่รู้เรื่อง“เรายินดีชดใช้ให้ พวกเธอบอกตัวเลขมาได้เลย เท่าไรก็ได้”“ขอแค่พวกเธอโพสต์ให้อภัยเด็กทั้งสองคน ชี้แจงว่าเป็นแค่เรื่องล้อเล่น”“พวกเขายังเด็ก อย่าทำลายอนาคตพวกเขาแบบนี้เลย”พ่อของหลินอวี่ยืนเงียบอยู่ด้านหลังสุด ไหล่ลู่ลงอย่างสิ้นหวัง มือสองข้างกำแน่นจนข้อนิ้วขาวซีดพ่อของถังหว่านใช้นิ้วดันแว่นขึ้นเล็กน้อย ขยับริมฝีปากเหมือนจะพูด แต่ก็พูดอะไรไม่ออกสักคำแม่ฉันยืนกำผ้ากันเปื้อนอยู่ด้านข้าง แม่หันหน้ามามองฉันพ่อฉันลุกขึ้นจากโต๊ะอาหาร วางกลีบกระเทียมในมือลงบนโต๊ะ พูดด้วยเสียงไม่ดังมากนัก แต่ฟังดูหนักแน่นมาก“หนานอี้ตัดสินใจเองเลย”ฉันหัวเราะ พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ“ที่มหาวิทยาลัย A ตัดสิทธิ์พวกเขา ไม่ได้เก
มหาวิทยาลัยเปลี่ยนรัก บทที่ 9
ฉันมองพวกเขาไม่กี่วินาที“เรื่องแรกที่พวกนายทำหลังจากออกมาก็คือให้ฉันเป็นแพะรับบาป ช่วยล้างมลทินให้พวกนายเหรอ?”หลินอวี่กระวนกระวาย ขยับเข้ามาใกล้อีกเล็กน้อย“ฉันมีประวัติด่างพร้อย แค่นี้ชีวิตฉันก็พังแล้ว! เธอแค่โพสต์ไม่ได้หรือไง? ไม่มีอะไรเสียหายสักหน่อย!”“แล้วตอนนายแก้ไขมหาวิทยาลัยที่ฉันเลือกไว้ นายเคยคิดไหมว่าถ้าฉันเรียนที่วิทยาลัยอาชีวศึกษาจริงๆ ชีวิตฉันจะพังหรือเปล่า?”ถังหว่านหน้าซีดเผือด ริมฝีปากสั่นเทา จะยื่นมือมาแตะแขนฉัน แต่ก็ดึงมือกลับไปอีก“หนานอี้ เธออย่าใจร้ายแบบนี้สิ......ขอร้องล่ะ ต่อไปเราจะไม่ยุ่งวุ่นวายกับเธออีก”ฉันยืดตัวตรง“พวกนายโดนขัง 7 วัน เพราะพวกนายทำเรื่องผิดกฎหมาย ไม่เกี่ยวว่าฉันจะโพสต์หรือไม่โพสต์ ฉันไม่ได้ทำให้ประวัติพวกนายด่างพร้อย พวกนายทำตัวเองต่างหาก”ฉันจับลูกบิดประตูตอนประตูกำลังจะปิดลง ฉันพูดทิ้งท้ายหนึ่งประโยค เสียงไม่ได้ดัง แต่ตรงทางเดินเงียบมาก ทำให้ได้ยินอย่างชัดเจน“ให้ฉันช่วยพวกนายโกหก ไว้ชาติหน้าเถอะ”ประตูปิดลงเสียงร้องไห้ของถังหว่านดังมาจากข้างนอก เสียงโหยหวนจนแสบแก้วหู“ฉันบอกแล้วว่าเธอไม่ยอมหรอก! เธออยากเห็นเราพังพินาศด้ว
มหาวิทยาลัยเปลี่ยนรัก บทที่ 8
“หนูกลัวว่าแม่ยิ่งด่าแล้วจะยิ่งโมโห”แม่มองฉัน ขอบตาแดงก่ำ เม้มปากแน่นแม่หันหน้าไปทางอื่น ใช้แขนเสื้อเช็ดหางตาตัวเอง แม่ไม่ได้ร้องไห้ แต่ปลายจมูกแดงไปหมดแล้วแม่สูดหายใจลึก เปิดประตูทางเข้าคอนโดแล้วเดินนำหน้าฉันเข้าไปคืนนั้นพ่อนั่งอยู่ที่ห้องรับแขกนานมากปกติสี่ทุ่มพ่อก็นอนแล้ว แต่วันนั้นเที่ยงคืนแล้ว ไฟที่ห้องรับแขกก็ยังสว่างอยู่ฉันลุกขึ้นมาดื่มน้ำ เห็นพ่อนั่งอยู่บนโซฟา ไม่ได้เปิดทีวี หน้าจอมือถือสว่างอยู่ บนหน้าจอเป็นภาพคอมเมนต์ที่ฉันโดนชาวเน็ตด่าทอพ่อเลื่อนดูไปเรื่อยๆ ใบหน้าพ่อเรียบเฉยมากพ่อได้ยินเสียงเท้าจึงเงยหน้าขึ้นมา “ลูก”“คะ”“ลูกบอกว่ามีหลักฐานไม่ใช่เหรอ? เอาออกมาสิ เดี๋ยวพ่อไปสถานีตำรวจเป็นเพื่อน”ฉันยืนอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะกลับมาที่ห้องแล้วโหลดรูปที่แคปไว้สามรูปจากไดรฟ์พ่อฉันใส่แว่นสายตาแล้วเลื่อนดูทีละรูปตอนดูรูปแรก นิ้วมือพ่อค้างอยู่บนหน้าจอนานมาก ตอนดูรูปที่สอง คิ้วของพ่อขมวดเป็นปม ตอนดูรูปที่สาม พ่อถอดแว่นวางไว้บนโต๊ะแล้วยกมือนวดกระบอกตา“เกินไปจริงๆ”เช้าวันต่อมา พ่อขี่มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าพาฉันไปสถานีตำรวจฉันนั่งอยู่ด้านหลัง กำชายเสื้อคลุมของพ่อไว้แน
