All Chapters of เชือดไก่ให้ลิงดู ครอบครัวคลั่งเสียใจ: Chapter 1 - Chapter 9

เสียงนั้นดังมาจากรถคันสุดท้ายฉันพยายามเพ่งสายตา สายฝนพร่ามัวจนมองอะไรไม่ชัดเจนร่างหลังค่อมร่างหนึ่งโผล่ออกมาจากหลังประตูรถ พร้อมกับโบกมือให้ฉันเป็นคุณตาเจาข้างบ้านนั่นเองคุณตาเจาไม่มีลูกหลาน ยายจากไปตั้งแต่วัยเยาว์ อาศัยอยู่ที่หัวหมู่บ้านมาตลอดชีวิตตั้งแต่ฉันจำความได้ เขาก็รักและเอ็นดูฉันเหมือนหลานสาวแท้ๆยามที่ฉันถูกแม่ลงโทษไม่ให้กินข้าว เขาจะอาศัยช่วงที่แม่ไม่ทันสังเกต ยื่นข้าวต้มร้อนๆ หนึ่งชามเข้ามาทางประตูหลังช่วงตรุษจีนก็แจกอั่งเปาให้ฉันกับน้องสาวคนละใบ และมักจะแอบใส่เงินเพิ่มให้ฉันมากกว่าสิบบาทเสมอเขากระเบียดกระเสียดออกจากที่นั่ง เบียดพื้นที่เล็กๆ ออกมา แล้วกู่ร้องบอกฉันว่า"ยายหนู รีบขึ้นมาเร็ว! เบียดกันนิดหน่อยก็พอแล้ว!"ฉันสาวเท้าออกวิ่งไปยังรถคันนั้นทันทีคุณตาเจายื่นมือออกมาเตรียมจะฉุดฉันขึ้นไปแต่ก่อนที่ปลายนิ้วของฉันจะทันได้สัมผัสกับมือของเขาเพียงเสี้ยววินาที"ตาแก่เจามันเป็นแก๊งลักเด็ก!"เสียงของแม่พลันดังแผดมาจากรถคันข้างหน้าไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เธอเลื่อนกระจกรถลง ยื่นตัวออกมาครึ่งค่อนร่าง ชี้หน้าคุณตาเจาพร้อมตะโกนเสียงแหลมสูง"มันจะลักพาตัวลู

ทีมกู้ภัยช่วยกันลากฉันขึ้นเรือ ปั๊มหัวใจอยู่สามรอบ กว่าฉันจะสำลักน้ำออกมาคำโตและกลับมามีชีพจรแผ่วเบาอีกครั้งพอส่งมาถึงโรงพยาบาลประจำเมือง หมอห้องฉุกเฉินเห็นสภาพฉันแล้วหน้าถอดสีทันที"จมน้ำแถมขาดอากาศหายใจเป็นเวลานาน ในปอดมีแต่น้ำ! เตรียมใส่ท่อช่วยหายใจ แจ้งห้องผ่าตัดด่วน!"ก่อนจะตะโกนลั่นออกไปข้างนอก "ญาติคนไข้อยู่ไหน! มาเซ็นยินยอมด่วน!"เสียงก้าวเดินดังมาจากปลายทางเดินแม่เดินทอดน่องเข้ามาช้าๆ "ใครใช้ให้พวกคุณช่วยมัน?"ทุกคนช็อกไปตามๆ กัน"ก็ยังไม่ตายนี่นา ฉันว่ามันมารยามากกว่า มารยาเสแสร้งเก่งมาตั้งแต่เด็กแล้ว"พยาบาลคนหนึ่งตั้งสติได้เป็นคนแรก เอ่ยเสียงเข้มทันที"คุณพูดอะไรของคุณ! พวกเราไปช้ากว่านี้แค่ครึ่งนาทีแกก็ไม่รอดแล้ว! ตอนนี้รีบเซ็นหนังสือยินยอมผ่าตัดเดี๋ยวนี้! ถ้าประวิงเวลาช้าไปกว่านี้ ต่อให้เป็นเทวดาก็ช่วยไม่ทันแล้ว!"แม่ไม่แม้แต่จะสนใจพยาบาลเธอหันไปมองน้องสาวที่ยืนตัวสั่นอยู่มุมกำแพงใบหน้าของเนี่ยนจู๋ซีดเผือด ริมฝีปากสั่นระริก พูดไม่ออกแม้แต่คำเดียวแม่จ้องน้องสาวเขม็ง พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาเรียบสนิท"รู้หรือยังว่าตัวเองผิด?"หยดน้ำตาร่วงกราวรดพื้น ร่างเนี่

บริเวณโถงสถานีตำรวจ แม่กำลังถูกตำรวจสองนายคุมตัวไว้เธอพยายามดิ้นรนสุดชีวิต พร้อมแผดเสียงตะโกนลั่น"ฉันไม่ได้ทำร้ายมันนะ! นี่มันเป็นกฎดั้งเดิมของตำบลลั่วเอี้ยนเรา!""เชือดไก่ให้ลิงดูรู้จักไหม! ฉันทำไปเพื่อสั่งสอนลูกคนเล็ก! ฉันไม่ได้อยากให้มันตายสักหน่อย!"นายตำรวจเจ้าของคดีโมโหจนทุบโต๊ะดังปัง"สั่งสอน? มีแม่ที่ไหนทำกับลูกแบบนี้บ้าง!""นั่นพายุระดับสิบแปดเลยนะ! คุณทิ้งแกไว้ในพื้นที่อันตรายคนเดียว พอมาถึงโรงพยาบาลก็ยังกักใบยินยอมไม่ยอมเซ็น! นี่ไม่ใช่การสั่งสอน แต่คุณกำลังส่งลูกตัวเองไปลงนรกด้วยมือตัวเองต่างหาก!"ผู้คนรอบข้างที่ยืนมุงดูต่างพากันชี้หน้าด่าทอ เสียงประณามเซ็งแซ่ไปหมดแม่หน้าดำหน้าแดง ยังคงโวยวายไม่เลิก "ฉันเป็นแม่แท้ๆ ของมัน ฉันจะไปทำร้ายมันได้ยังไง"ในตอนนั้นเอง ตำรวจหนุ่มคนหนึ่งที่ถือถุงซิปล็อกใส่โทรศัพท์มือถือ ก็วิ่งพรวดพราดเข้ามาด้วยความรีบร้อน"ผู้กองครับ! กู้ข้อมูลในมือถือของผู้เสียหายได้แล้วครับ!""ข้างในมีข้อความโน้ตฉบับหนึ่งที่ยังไม่ได้กดส่งครับ!"ทั่วทั้งโถงพลันเงียบกริบลงในชั่วพริบตาตำรวจมองกระดาษที่พิมพ์ออกมาในมือ เสียงสั่นเครือยามค่อยๆ อ่านออกมาอย่

เดือนแรกที่พ่อย้ายไปทำงานที่โรงอิฐเก่าแถวนอกเมือง ขาก็ถูกอิฐดินเผาที่พังครืนลงมาทับจนหักแม้จะยื้อชีวิตไว้ได้จากโรงพยาบาล แต่เขาก็กลายเป็นคนขาพิการเพราะไม่มีเงินจ่ายค่ารักษาต่อเนื่อง เขาจึงถูกไล่ออกจากห้องพักฟื้น ได้แต่เดินกะเผลกกลับมาอาศัยอยู่ในเพิงหน้าหมู่บ้านทุกค่ำคืน เสียงร้องไห้คร่ำครวญปานจะขาดใจของเขามักจะดังลอดออกมาจากเพิงพักหลังนั้นเสมอชาวบ้านที่เดินผ่านไปมา มักจะได้ยินเสียงเขานั่งรำพึงรำพันตะโกนอยู่ข้างในว่า"อันอัน... พ่อรู้แล้วว่าพ่อผิด... วันนั้นบนรถ พ่อน่าจะดึงลูกขึ้นมาแท้ๆ..."ทว่า กลับไม่มีเสียงใครตอบเขาสักคนส่วนน้องสาวเองก็โดนเวรกรรมตามสนองไม่แพ้กันเพราะตั้งแต่เด็กจนโตเวลาทำผิดอะไรก็มีฉันคอยรับหน้าแทนตลอด เธอจึงไม่เคยรู้จักกาลเทศะ ไม่เคยรู้ว่าการรับผิดชอบคืออะไรพอไประเห็จอยู่ต่างถิ่น เธอไปมีเรื่องตบตีกับคนในผับ จนฟัดคู่กรณีหัวแตกอีกฝ่ายเรียกร้องค่าเสียหายห้าแสน ไม่อย่างนั้นจะส่งเธอเข้าคุกเธอไม่มีเงิน และไม่มีใครคอยแบกรับความผิดแทนเธออีกต่อไปแล้วเธอถูกไล่ออกจากสถานศึกษา มีประวัติอาชญากรรมติดตัว และต้องไปนอนในสถานกักกันนานถึงสามเดือนพ้นโทษออกมา จะหา