บทที่ 4

ทีมกู้ภัยช่วยกันลากฉันขึ้นเรือ ปั๊มหัวใจอยู่สามรอบ กว่าฉันจะสำลักน้ำออกมาคำโตและกลับมามีชีพจรแผ่วเบาอีกครั้ง

พอส่งมาถึงโรงพยาบาลประจำเมือง หมอห้องฉุกเฉินเห็นสภาพฉันแล้วหน้าถอดสีทันที

"จมน้ำแถมขาดอากาศหายใจเป็นเวลานาน ในปอดมีแต่น้ำ! เตรียมใส่ท่อช่วยหายใจ แจ้งห้องผ่าตัดด่วน!"

ก่อนจะตะโกนลั่นออกไปข้างนอก "ญาติคนไข้อยู่ไหน! มาเซ็นยินยอมด่วน!"

เสียงก้าวเดินดังมาจากปลายทางเดิน

แม่เดินทอดน่องเข้ามาช้าๆ "ใครใช้ให้พวกคุณช่วยมัน?"

ทุกคนช็อกไปตามๆ กัน

"ก็ยังไม่ตายนี่นา ฉันว่ามันมารยามากกว่า มารยาเสแสร้งเก่งมาตั้งแต่เด็กแล้ว"

พยาบาลคนหนึ่งตั้งสติได้เป็นคนแรก เอ่ยเสียงเข้มทันที

"คุณพูดอะไรของคุณ! พวกเราไปช้ากว่านี้แค่ครึ่งนาทีแกก็ไม่รอดแล้ว! ตอนนี้รีบเซ็นหนังสือยินยอมผ่าตัดเดี๋ยวนี้! ถ้าประวิงเวลาช้าไปกว่านี้ ต่อให้เป็นเทวดาก็ช่วยไม่ทันแล้ว!"

แม่ไม่แม้แต่จะสนใจพยาบาล

เธอหันไปมองน้องสาวที่ยืนตัวสั่นอยู่มุมกำแพง

ใบหน้าของเนี่ยนจู๋ซีดเผือด ริมฝีปากสั่นระริก พูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว

แม่จ้องน้องสาวเขม็ง พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาเรียบสนิท

"รู้หรือยังว่าตัวเองผิด?"

หยดน้ำตาร่วงกราวรดพื้น ร่างเนี่ยนจู๋พยักหน้ารับรัวๆ เหมือนคนบ้าคลั่ง

"เอาแต่พยักหน้ามันจะไปมีประโยชน์อะไร"

แม่หยิบปากกาออกจากกระเป๋า แล้วดึงกระดาษแผ่นหนึ่งจากเคาน์เตอร์พยาบาล ตบลงตรงหน้าน้องสาว

"เขียน เรียงความสำนึกผิดสามร้อยคำ เขียนเสร็จ ยอมรับว่าตัวเองทำผิดจริงเมื่อไร ฉันถึงจะเซ็น"

พยาบาลแผดเสียงขึ้นทันที

"คุณบ้าไปแล้วหรือไง! เด็กข้างในรอเข้าห้องผ่าตัดอยู่นะ! ถ้ายิ่งประวิงเวลาไปแม้นาทีเดียว..."

"ฉันสั่งสอนลูกสาวฉันเอง มันกงการอะไรของคุณ?"

แม่ไม่แม้แต่จะชายตาแลพยาบาล

เธอถดเก้าอี้มานั่งลง ควักมือถือออกมาไถคลิปวิดีโอเล่นอย่างสบายอารมณ์

หมอในห้องฉุกเฉินพรวดพราดออกมาอีกรอบ

"ญาติคนไข้! เซ็นหนังสือยินยอมผ่าตัดหรือยัง!"

ไม่มีใครตอบคำถามเขาเลยสักคน

เนี่ยนจู๋หมอบอยู่กับเก้าอี้ตัวยาวตรงทางเดิน มือสั่นระริกจนกุมปากกาไม่อยู่

เขียนคำหนึ่งก็หยุดทีหนึ่ง หยดน้ำตาร่วงใส่กระดาษจนรอยหมึกซึมเลอะเทอะไปหมด

น้องหยุดเขียน เงยหน้าขึ้นมองแม่

"แม่คะ... หนูขอร้อง... เซ็นชื่อก่อนได้ไหมคะ... เรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวกับความผิดของพี่เลยนะ..."

"มันไม่ใช่ความผิดมันหรอก"

แม่ไม่แม้แต่จะเงยหน้า สายตายังจดจ้องอยู่บนหน้าจอมือถือ

"แต่ถ้าไม่เชือดไก่ให้ลิงดู ให้มันโดนลงโทษซะบ้าง แกจะไปจำใส่หัวได้ยังไงว่าแกทำผิด"

"เอาเวลามาเถียงฉัน ไปรีบเขียนเข้าซะยังดีกว่า"

เนี่ยนจู๋กัดริมฝีปากแน่น ก้มหน้าก้มตาเขียนต่อ

ลายมือยุ่งเหยิงขยุกขยิกเพราะมือสั่น ยังเขียนไม่ทันสุดบรรทัด กระดาษก็เปียกชุ่มไปด้วยหยดน้ำตา

พ่อมองไปทางไฟหน้าห้องฉุกเฉิน แล้วหันมามองแม่ที่นั่งไถมือถืออยู่ตรงนั้น

"ชุนหลาน... พอเหอะน่า เซ็นไปก่อนเถอะ ลูกมัน..."

"คุณก็พูดคำว่าพอเหอะอยู่ทุกที"

แม่ยอมเลิกตาขึ้นมองในที่สุด "ยัยเด็กนั่นมันถึงไม่เคยจำใส่หัวไง คุณไม่ต้องมาสอด"

เสียงของพ่อสะดุดลงตรงนั้นอีกครั้ง

ในวินาทีนั้นเอง ปากกาในมือน้องสาวก็หยุดลง

น้องทรุดตัวไถลลงจากเก้าอี้ คุกเข่าลงกับพื้น แล้วชูแผ่นกระดาษที่ชุ่มไปด้วยหยดน้ำตาขึ้นเหนือศีรษะ

"แม่! หนูเขียนเสร็จแล้ว! กราบขอร้องละ ช่วยพี่ด้วย! ได้โปรดเถอะแม่!"

แม่รับกระดาษแผ่นนั้นไป

กวาดสายตาอ่านอย่างตั้งใจตั้งแต่ต้นจนจบ

ก่อนจะเอ่ยว่า

"ตัวหนังสือแกยังหวัดไปหน่อย ถ้านี่เป็นการสอบเข้ามหาวิทยาลัยโดนหักคะแนนแน่"

"ครั้งนี้จะปล่อยไปก่อนละกัน"

แม่พับเรียงความสำนึกผิดเก็บใส่กระเป๋า แล้วค่อยๆ ยืนขึ้น

เธอมองไปทางห้องฉุกเฉิน น้ำเสียงเจือความทอดถอนใจอยู่หลายส่วน

"รอบนี้ถือว่าลำบากพี่แกหน่อย แต่เพื่อแลกกับการให้แกสำนึกผิด บทลงโทษที่มันโดนก็ถือว่าคุ้มค่าแล้ว"

"ไว้รอพายุมรสุมผ่านไป ฉันค่อยพามันไปซื้อชุดกระโปรงใหม่สักสองตัวเป็นการชดเชยให้"

"ที่ฉันทำไปทั้งหมด ก็เพราะหวังดีกับมันทั้งนั้น"

เธอหันไปหาพยาบาล หยิบปากกาขึ้นมา

"เอาหนังสือยินยอมผ่าตัดมาสิ..."

ในตอนนั้นเอง สัญญาณไฟหน้าห้องฉุกเฉินก็ดับลง

หมอเดินออกมา ถอดหน้ากากอนามัยออก

"ไม่ต้องเซ็นแล้วครับ หมอพยายามยื้ออย่างสุดความสามารถแล้ว แต่คนไข้เสียชีวิตแล้วครับ"