LOGINShare
บทที่ 2
Latest chapter
เชือดไก่ให้ลิงดู ครอบครัวคลั่งเสียใจ บทที่ 9
วันเคลื่อนศพฉัน ตำบลลั่วเอี้ยนฝนตกหนักมากทีมกู้ภัยนำสิ่งของที่เหลืออยู่ของฉันมาส่งให้ มีเพียงสมุดเล่มเล็กเปียกน้ำจนบวมเป่งเล่มเดียวเท่านั้นนั่นคือสมุดบันทึกประจำวันของฉันพ่อกะเผลกขา ล้มลุกคลุกคลานมาจนถึงหน้าหลุมศพฉันน้องเองก็รีบเดินทางกลับมาจากต่างถิ่น สภาพดูไม่ได้เลยสักนิดแมนั่งทรุดอยู่บนพื้นโคลนเปียกชื้น ในอ้อมอกกอดสมุดบันทึกเล่มนั้นไว้แน่นพ่อยื่นมืออันสั่นระริก เปิดอ่านหน้าแรกนั่นคือสิ่งที่ฉันเขียนไว้ตอนอายุแปดขวบ[วันนี้น้องทำแจกันแตก แม่โมโหมาก][หนูเลยยอมรับผิดแทนว่าเป็นคนทำแตกเอง แม่เอาไม้เรียวตีหนูไปสามที เนี่ยนจู๋ตกใจจนร้องไห้ บอกว่าวันหลังจะไม่ทำของแตกอีกแล้ว ดีจังเลย น้องจำใส่หัวได้แล้ว หนูไม่เจ็บสักนิด]พอพลิกอ่านต่อมา เป็นตอนอายุสิบขวบ[วันนี้น้องแอบหนีไปเล่นน้ำที่แม่น้ำ ตอนแม่กดหัวหนูจุ่มลงไปในน้ำ น้ำเย็นเจี๊ยบเลย ในจมูกมีแต่ดินโคลน][แต่พอเห็นน้องยืนร้องไห้โฮอยู่บนฝั่ง น้องต้องไม่กล้าไปเล่นแถวแม่น้ำอีกแน่ๆ ขอแค่น้องปลอดภัย หนูจะสำลักน้ำเพิ่มอีกสองสามคำก็ไม่เป็นไรหรอก]ตอนอายุสิบสองปี[ข้าวสารดิบฝืดคอกลืนยากจัง เคี้ยวจนเมื่อยฟันไปหมด ในปากมีแต่รสเลือด
เชือดไก่ให้ลิงดู ครอบครัวคลั่งเสียใจ บทที่ 8
เดือนแรกที่พ่อย้ายไปทำงานที่โรงอิฐเก่าแถวนอกเมือง ขาก็ถูกอิฐดินเผาที่พังครืนลงมาทับจนหักแม้จะยื้อชีวิตไว้ได้จากโรงพยาบาล แต่เขาก็กลายเป็นคนขาพิการเพราะไม่มีเงินจ่ายค่ารักษาต่อเนื่อง เขาจึงถูกไล่ออกจากห้องพักฟื้น ได้แต่เดินกะเผลกกลับมาอาศัยอยู่ในเพิงหน้าหมู่บ้านทุกค่ำคืน เสียงร้องไห้คร่ำครวญปานจะขาดใจของเขามักจะดังลอดออกมาจากเพิงพักหลังนั้นเสมอชาวบ้านที่เดินผ่านไปมา มักจะได้ยินเสียงเขานั่งรำพึงรำพันตะโกนอยู่ข้างในว่า"อันอัน... พ่อรู้แล้วว่าพ่อผิด... วันนั้นบนรถ พ่อน่าจะดึงลูกขึ้นมาแท้ๆ..."ทว่า กลับไม่มีเสียงใครตอบเขาสักคนส่วนน้องสาวเองก็โดนเวรกรรมตามสนองไม่แพ้กันเพราะตั้งแต่เด็กจนโตเวลาทำผิดอะไรก็มีฉันคอยรับหน้าแทนตลอด เธอจึงไม่เคยรู้จักกาลเทศะ ไม่เคยรู้ว่าการรับผิดชอบคืออะไรพอไประเห็จอยู่ต่างถิ่น เธอไปมีเรื่องตบตีกับคนในผับ จนฟัดคู่กรณีหัวแตกอีกฝ่ายเรียกร้องค่าเสียหายห้าแสน ไม่อย่างนั้นจะส่งเธอเข้าคุกเธอไม่มีเงิน และไม่มีใครคอยแบกรับความผิดแทนเธออีกต่อไปแล้วเธอถูกไล่ออกจากสถานศึกษา มีประวัติอาชญากรรมติดตัว และต้องไปนอนในสถานกักกันนานถึงสามเดือนพ้นโทษออกมา จะหา
เชือดไก่ให้ลิงดู ครอบครัวคลั่งเสียใจ บทที่ 7
น้องลากกระเป๋าเดินทางเดินตรงออกจากบ้านไปทันทีพ่อรีบวิ่งปราดตามออกไปเขาวิ่งไปดักหน้าน้องสาวที่ปากซอย ควักเงินแบงก์ยับย่นพับใหญ่ออกมาจากกระเป๋า แล้วพยายามยัดใส่มือน้องสาวให้ได้"เนี่ยนจู๋! อย่าดื้อเลย กลับบ้านกับพ่อเถอะ!"พ่อขอบตาแดงก่ำ น้ำเสียงสั่นระริก"พี่แกก็ไม่อยู่แล้ว พ่อสูญเสียแกไปอีกคนไม่ได้แล้วนะ... แกเจ็บปวด พ่อเองก็ทรมานไม่แพ้กันหรอก!""ตอนนั้นพ่อเองก็อยากช่วยพี่แกเหมือนกัน แต่ฤทธิ์เดชแม่แก..."น้องก้มมองเงินก้อนยับย่นพับนั้นก่อนจะเงยหน้าขึ้น แล้วปัดเงินก้อนนั้นทิ้งอย่างไม่แยแส"เสแสร้งแกล้งทำไปให้ใครดูเหรอ?"น้องจ้องหน้าพ่อ แค่นหัวเราะเยาะออกมาคำหนึ่ง"ตอนที่แม่กดหัวพี่สาวจุ่มลงไปในน้ำ พ่อทำอะไรอยู่?""ตอนที่แม่บังคับให้พี่กินข้าวสารดิบจนเลือดเต็มปาก พ่อทำอะไรอยู่?""แล้ววันที่อยู่บนรถอพยพ ขนาดไอ้ต้าหวงยังมีที่นั่ง แต่พี่กลับต้องยืนตากมรสุมฝนอยู่คนเดียว... พ่อทำอะไรอยู่!"พ่อหน้าซีดเผือด ริมฝีปากสั่นระริกหนักกว่าเดิม "พ่อ... ตอนนั้นพ่อก็พูดทัดทานแล้วนะ พ่อเคยห้ามแม่แกแล้ว...""หุบปากไปเลย!"น้องชี้หน้าพ่อ สายตาเต็มไปด้วยความขยะแขยงจนแทบทะลักออกมา"พ่อก็ดีแ
เชือดไก่ให้ลิงดู ครอบครัวคลั่งเสียใจ บทที่ 6
บริเวณโถงสถานีตำรวจ แม่กำลังถูกตำรวจสองนายคุมตัวไว้เธอพยายามดิ้นรนสุดชีวิต พร้อมแผดเสียงตะโกนลั่น"ฉันไม่ได้ทำร้ายมันนะ! นี่มันเป็นกฎดั้งเดิมของตำบลลั่วเอี้ยนเรา!""เชือดไก่ให้ลิงดูรู้จักไหม! ฉันทำไปเพื่อสั่งสอนลูกคนเล็ก! ฉันไม่ได้อยากให้มันตายสักหน่อย!"นายตำรวจเจ้าของคดีโมโหจนทุบโต๊ะดังปัง"สั่งสอน? มีแม่ที่ไหนทำกับลูกแบบนี้บ้าง!""นั่นพายุระดับสิบแปดเลยนะ! คุณทิ้งแกไว้ในพื้นที่อันตรายคนเดียว พอมาถึงโรงพยาบาลก็ยังกักใบยินยอมไม่ยอมเซ็น! นี่ไม่ใช่การสั่งสอน แต่คุณกำลังส่งลูกตัวเองไปลงนรกด้วยมือตัวเองต่างหาก!"ผู้คนรอบข้างที่ยืนมุงดูต่างพากันชี้หน้าด่าทอ เสียงประณามเซ็งแซ่ไปหมดแม่หน้าดำหน้าแดง ยังคงโวยวายไม่เลิก "ฉันเป็นแม่แท้ๆ ของมัน ฉันจะไปทำร้ายมันได้ยังไง"ในตอนนั้นเอง ตำรวจหนุ่มคนหนึ่งที่ถือถุงซิปล็อกใส่โทรศัพท์มือถือ ก็วิ่งพรวดพราดเข้ามาด้วยความรีบร้อน"ผู้กองครับ! กู้ข้อมูลในมือถือของผู้เสียหายได้แล้วครับ!""ข้างในมีข้อความโน้ตฉบับหนึ่งที่ยังไม่ได้กดส่งครับ!"ทั่วทั้งโถงพลันเงียบกริบลงในชั่วพริบตาตำรวจมองกระดาษที่พิมพ์ออกมาในมือ เสียงสั่นเครือยามค่อยๆ อ่านออกมาอย่
เชือดไก่ให้ลิงดู ครอบครัวคลั่งเสียใจ บทที่ 5
ในมือของแม่ยังคงกำกระดาษสำนึกผิดแผ่นชุ่มน้ำไว้แน่นเธอชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหลุดแค่นหัวเราะออกมา"หมอ ร่วมมือกับยัยเด็กนี่มาหลอกฉันหรือไง? ยัยนี่มันเล่นละครเก่งมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว"เธอสาวเท้าทำท่าจะพรวดพราดเข้าไปในห้องฉุกเฉิน"สวี่เนี่ยนอัน! ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้นะ! เลิกเสแสร้งแกล้งตายแถวนี้สักที!""ถ้าแกยังไม่ยอมลุกขึ้นมา ชุดกระโปรงใหม่สองตัวนั้นฉันจะไม่ซื้อให้สักตัวเดียว!"ภายในห้องฉุกเฉินเงียบกริบไร้เสียงไม่มีใครสนใจเธอเลยสักคนพยาบาลเข็นเตียงย้ายศพออกมา ด้านบนคลุมด้วยผ้าขาวแม่พุ่งเข้าใส่ แล้วสะบัดดึงผ้าขาวออกทันทีฉันนอนสงบนิ่งอยู่บนนั้น ใบหน้าขาวซีดราวกับกระดาษ ริมฝีปากเขียวคล้ำ ผมเปียกลู่ติดหน้าผาก ยังคงมีหยดน้ำเย็นยะเยือกหยดติ๋งๆแม่ยื่นนิ้วมืออันสั่นระริก เข้าไปจ่อใต้จมูกฉันไม่มีลมหายใจแม้แต่แรงโชยแผ่วเบาเพียงน้อยนิดก็ไม่มีมือแม่สะดุ้งชักกลับมาทันทีราวกับโดนของร้อนลวก"อันอัน?"เธอพยายามเอื้อมมือไปขยับไหล่ฉันศีรษะฉันพับเอียงไปอีกทางตามแรงดัน ไร้ซึ่งสัญญาณแห่งชีวิต"สวี่เนี่ยนอัน แกอย่ามาเล่นพิเรนทร์กับแม่แบบนี้นะ..."เสียงก้าวเท้าถี่กระชั้นดังมาจากสุดทา
เชือดไก่ให้ลิงดู ครอบครัวคลั่งเสียใจ บทที่ 4
ทีมกู้ภัยช่วยกันลากฉันขึ้นเรือ ปั๊มหัวใจอยู่สามรอบ กว่าฉันจะสำลักน้ำออกมาคำโตและกลับมามีชีพจรแผ่วเบาอีกครั้งพอส่งมาถึงโรงพยาบาลประจำเมือง หมอห้องฉุกเฉินเห็นสภาพฉันแล้วหน้าถอดสีทันที"จมน้ำแถมขาดอากาศหายใจเป็นเวลานาน ในปอดมีแต่น้ำ! เตรียมใส่ท่อช่วยหายใจ แจ้งห้องผ่าตัดด่วน!"ก่อนจะตะโกนลั่นออกไปข้างนอก "ญาติคนไข้อยู่ไหน! มาเซ็นยินยอมด่วน!"เสียงก้าวเดินดังมาจากปลายทางเดินแม่เดินทอดน่องเข้ามาช้าๆ "ใครใช้ให้พวกคุณช่วยมัน?"ทุกคนช็อกไปตามๆ กัน"ก็ยังไม่ตายนี่นา ฉันว่ามันมารยามากกว่า มารยาเสแสร้งเก่งมาตั้งแต่เด็กแล้ว"พยาบาลคนหนึ่งตั้งสติได้เป็นคนแรก เอ่ยเสียงเข้มทันที"คุณพูดอะไรของคุณ! พวกเราไปช้ากว่านี้แค่ครึ่งนาทีแกก็ไม่รอดแล้ว! ตอนนี้รีบเซ็นหนังสือยินยอมผ่าตัดเดี๋ยวนี้! ถ้าประวิงเวลาช้าไปกว่านี้ ต่อให้เป็นเทวดาก็ช่วยไม่ทันแล้ว!"แม่ไม่แม้แต่จะสนใจพยาบาลเธอหันไปมองน้องสาวที่ยืนตัวสั่นอยู่มุมกำแพงใบหน้าของเนี่ยนจู๋ซีดเผือด ริมฝีปากสั่นระริก พูดไม่ออกแม้แต่คำเดียวแม่จ้องน้องสาวเขม็ง พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาเรียบสนิท"รู้หรือยังว่าตัวเองผิด?"หยดน้ำตาร่วงกราวรดพื้น ร่างเนี่
