Lahat ng Kabanata ng Lord Of Heroes การเกิดใหม่ของท่านผู้นำผองวีรชน!: Kabanata 1 - Kabanata 10

เสียงแตรศึกดังสนั่นกึกก้องทั่วท้องฟ้าสีคราม และเกาะลอยฟ้าท่ามกลางหมู่เมฆสีขาว เหล่านักรบผู้มีปีกสีขาวต่างสยายปีกออกกว้างพุ่งเข้าต้อนรับขับสู้กับเหล่าอสูรกายที่ร่างกายนั้นปกคลุมด้วยเมือกเหลวสีดำซึ่งปกคลุมปกป้องร่างจริงภายใต้เมือกนั้นจากศัสตราวุธศักดิ์สิทธิ์เหล่านักรบซึ่งก็คือ ทหารเทพต่างเข้าสู้รบปรบมือกับพวกอสูรกายด้วยความเสียเปรียบอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเปรียบเทียบระหว่างกำลังรบของทั้งสองฝ่าย ศึกสงครามนี้เกิดขึ้นจากความไม่พอใจของกลุ่มทวยเทพดั่งเดิมซึ่งถูกริบรอนอำนาจพวกมันได้กระทำในสิ่งที่ไม่น่าให้อภัย เปิดประตูนำพาอริร้ายผู้เป็นศัตรูของเหล่าเทพเจ้า และทุกภพมิติที่มีสรรพชีวิตอาศัยอยู่ ใช่…พวกมันทั้งหลายต่างทรยศ และเข้าร่วมกับศัตรู แต่สิ่งที่เลวร้ายที่สุด พวกมันทรยศต่อความเชื่อใจของพวกพ้องตัวเอง และผู้คนที่ศรัทธาในพวกมัน…“ทุกคน! ประจัญบานนน!!!!”‘‘‘‘‘เฮ! เฮ! เฮ! เฮ! เฮ! เฮ! เฮ! เฮ! เฮ! เฮ! เฮ! เฮ!’’’’’เหล่าผู้ที่มีความกล้าหาญ และจิตวิญญาณอันศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งยึดมั่นในความถูกต้อง และความเที่ยงธรรมอันนำมาซึ่งความเปลี่ยนอันยิ่งใหญ่ ‘วีรชน(Heroes)’ ทั้งหลายพุ่งกระโจนเข้าไปยังใจกลาง

ชีวิตของเด็กวัย 3 ขวบ ก็ไม่ได้เลิศหรู หรือหวือหวาอะไรเท่าไหร่นัก ถ้าหากว่ากันตามจริงแล้วออกจะไปทางว่างเลยด้วยซ้ำ ว่างขนาดหนักด้วย ถึงจะเกิดใหม่มาได้ 3 ปีแล้วก็เถอะ แต่ความว่างนี่มันศัตรูร้ายบันทอนชีวิตยิ่งกว่าการจิตตกซะอีก…“ท่านพี่~!”“หืม~?”เขาสัมผัสได้ถึงแรงปะทะที่มาจากทางด้านหลัง เด็กหญิงตัวน้อยผมสีเงินซึ่งมีนัตย์ตาสีฟ้าสดใส และหูที่เรียวแหลม เธอนั้นพุ่งเข้ามาสวมกอดเขาจากทางด้านหลัง…“เล่นกันนะ~!”น้องสาวตัวน้อยชวนด้วยน้ำเสียงร่าเริงสดใส นัตย์ตาเป็นประกายวิบวับ…“เอาสิ…อยากเล่นอะไรล่ะ?”เขาจะไปปฏิเสธลงได้ยังไงล่ะจริงไหม“ละคร!”สิ่งที่คุณน้องสาวอยากเล่นทำเอาเขาผงะเล็กน้อย“ยังไง?”อยากแสดงละครเวทีรึ แต่นั่นมันต้องใช้คนเยอะนะ แต่ถ้าบอกท่านพ่อล่ะก็…คงเกณฑ์คนมาทั้งพระราชวังปราสาทหลังนี้แหง“ท่านพี่เป็นอัศวิน! ส่วนหนูจะเป็นเจ้าหญิงยังไงล่ะ!”“แบบนั้นเอง งั้นก็…”ก็ในเมื่อบทบาทที่คุณน้องสาวต้องการว่าแบบนั้น…เด็กชายผละตัวออกจากเด็กหญิงซึ่งกำลังกอดตัวเขาเองจากทางด้านหลัง เขายืนอกขึ้นก่อนจะเคลื่อนมือขวามาแนบที่อกซ้าย พร้อมกับย่อตัวลงคุกเข่าขวาโดยปายเท้าหันเฉียงไปทางซ้ายเล็กน้

แล้ววันนี้ก็มาถึง วันนี้เป็นแม้วันหนึ่งในช่วงฤดูกาลอันหนาวเหน็บ แต่ก็มีข้อแตกต่างกว่าปกติเล็กน้อย นั่นคือ วันนี้ท้องฟ้านั้นแจ่มใสเป็นพิเศษแม้จะมีหมู่เมฆหนาอยู่บ้างปะปลาย ภายในพระราชวังปราสาทใหญ่วันนี้ค่อนข้างจะคึกคักและครื้นเครงเป็นพิเศษ ไม่เพียงแต่ในพระราชวังแต่ยังรวมไปถึงภายในเมืองที่ผู้คนต่างออกมาตั้งร้านค้าแผงลอยกันอย่างคึกครื้นราวกับงานเทศกาลยังไงอย่างนั้น ที่จริงจะบอกว่าเป็นเทศกาลก็ไม่ผิดนักหรอก เพราะวันนี้คือ วันนั้นยังไงล่ะ“ท่านพี่ของหนูหล่อที่สุดเลย~!”“อย่างนั้นหรือ…?”พอได้รับคำชมน้องสาวผู้แสนน่ารักน่าเอ็นดูแล้ว เด็กชายในวัย 5 ขวบ ก็เบนสายตาของตัวเองไปที่กระจกบานใหญ่ที่สะท้อนเงาของตนออกมา---เส้นผมสีดำรัตติกาล นัตย์ตาสีน้ำเงินเข้ม ผิวกายนั้นเป็นสีขาวผองสว่างเด็กชายนั้นสวมเครื่องแต่งกายอย่างเป็นทางการไม่ว่าจะเป็นเสื้อโค้ทยาวสีดำตัดขลิบสีน้ำเงิน ซึ่งมาพร้อมกับผ้าคลุมไหล่ซ้ายที่ยาวลงมาจนถึงช่วงหัวเข่า กระดุมเม็ดนั้นเป็นสีทอง แต่สัญลักษณ์ที่สลักอยู่นั้นเป็นรูปของมังกรสีดำ…พอเห็นแบบนี้แล้ว ทำให้ความทรงจำสมัยเขายังเป็นเพียงผู้กล้าธรรมดาสามัญที่มีเป้าหมายเพียงเพื่อปก

พิธีศีลเพื่อตรวจสอบความสามารถด้านเวทมนตร์ และเปิดตัวต่อวงสังคมชนชั้นสูงในช่วงเช้านั้น ได้จบลงด้วยความโกลาหลในระดับที่ค่อนจะสาหัสพอสมควร เพราะหากดูจากสีหน้าของท่านพ่อ กับท่านแม่ทั้งสองที่ดูเหน็ดเหนื่อยแล้ว… ดูท่าระหว่างที่แยกออกไป คงต้องตอบคำถามที่ประดับเข้ามาปานคลื่นลมพายุในมหาสมุทรจนเอียนขยาดเลยเป็นแน่ โดยเฉพาะคำถาม และคำเชิญชวนจากผู้แทนจากดินแดนต่างๆ ที่พยายามทาบทามขอหมั้นเกี่ยวดองทั้งหลายแหล่… แน่นอนว่าท่านพ่อ และท่านแม่ทั้งสองจะปฎิเสธทันทียื่นคำขาดเลยก็ทำไม่ได้ เพราะมันอาจเกิดเป็นข้อพิพาทระหว่างดินแดนเอาได้ ถึงในด้านกำลังทหารฝ่ายโครเวลส์จะมีกำลังเหนือกว่าทุกดินแดนในแถบพื้นที่แถวนี้ แต่ให้ทำสงครามกันเพราะเรื่องขัดแย้งบ้าบอเพราะทำให้อีกฝ่ายโกรธที่ปฎิเสธการหมั้นหมาย หรือเกี่ยวดองด้วย มันก็คงไม่ใช่เรื่องสมควรสักเท่าไหร่นัก หากทำสงครามด้วยเหตุผลบ้าบอแบบนั้น มีหวังเป็นรอยด่างพร้อยในเกียรติประวัติชีวิตเป็นแน่แหง… “ใต้เท้า(Milord)!” “อัลวิน?” เรสซิลซึ่งกำลังช่วยลูกชาย และลูกสาวทักทายแขกจากต่างแดนทั้งหลายถึงกับชะงัก ก่อนจะหันไปตามทิศทางที่เสียงตะโกนดังมา ผู้ที่ตะโกนนั้น

พอกลับมาถึงโถงพิธีงานเลี้ยง ก็พบว่าแขกต่างบ้านต่างเมืองส่วนใหญ่ก็ได้กลับไปยังเรือนรับรองกันหมดแล้ว ส่วนหนึ่งที่พวกเขา และเธอทั้งหลายกลับที่พักกันเร็วอาจเป็นเพราะว่าตัวเอกของงานทั้งสองต่างอยู่ในจุดที่พวกเขา และเธอทั้งหลายเข้าไปทาบทามไม่ไหว… “ท่านพี่นอกใจหนูอ๋อออ~?” “นายน้อยทำดิฉันเป็นห่วงนะเจ้าคะ~?” เซอซิลตอนนี้ได้ตกอยู่ในสภาพที่ไม่อาจเปรียบเปรยยกตัวอย่างถึงได้ หลังจากที่กลับมาถึงโถงพิธีซึ่งงานเลิกแล้ว เขาจึงถูกพาไปยังห้องรับรองขนาดกลางที่ท่านพ่อท่านแม่ทั้งสองของเขา รวมน้องสาว และเมดสาวของเขารออยู่… และแน่นอนว่าเมื่อเขามาถึงก็โดนมาเรียน่าซึ่งเป็นเมดของเขา และน้องสาวอุ้มไปนั่งบนตักของเธอทั้งแบบนั้น ไม่เพียงแค่นั้น น้องสาวสุดที่รักของเขาเฟลิเซียยังไหวตัวมานอนพาดทาบผ่านบนตักเขาอีกทอดหนึ่งซะอีก ทำเอาเขาขยับไปไหนไม่ได้… หนักที่สุดคงจะเป็นการที่หัวของเขาซุกใต้หน้าอกของมาเรียน่าเนี่ยแหละ ยิ่งในเวลานี้เธอไม่ได้สวมชุดเมดตามปกติอย่างที่เคยแล้ว ทำให้เขาสัมผัสได้ถึงความนุ่ม และกลิ่นหอมละมุนอันสุดแสนจะอันตรายต่อจิตใจของคนหนุ่มสุขภาพดีของเขา… “หมดสภาพเชียวนะ…” วิลเลียมซึ่งมารั