All Chapters of Lord Of Heroes การเกิดใหม่ของท่านผู้นำผองวีรชน!: Chapter 21 - Chapter 30

มหกรรมขุดสวนครั้งใหญ่จึงบังเกิดขึ้น เหล่าบรรดาทหาร และอัศวินทั้งหลายที่ถูกระดมมาต่างพากันทุ่มเทขุดดินกันด้วยจิตวิญญาณที่เร่าร้อนสุดๆ จนจากสวนพฤกษาอันงดงามกลายเป็นหลุมเป็นบ่อกันไปแถบๆ ไม่เว้นแม้แต่ทะเลสาบขนาดย่อมที่พวกทหารพยายามดำน้ำงมหาสมบัติ พอเห็นว่าพวกท่านพ่อแลดูจะเอาจริงเรื่องหาสมบัติในสวน เขาที่ดันโกหดไปแบบนั้น เลยจำใจต้องลักลอบเอาทรัพย์สินเงินทองจำนวนหนึ่งที่สะสมมาตลอดช่วงชีวิตความเป็นวีรชนไปฝังเอาไว้เพื่อให้พวกทหารกับท่านพ่อขุดเจอ… แน่นอนว่า ทำเอาคลังมิติของเขาโหว่ง(เบา)ไปเยอะเลย จนคิดว่าคงต้องใช้คำโกหกที่พระองค์เจ้าโรเอลแนะนำแล้วกระมั้ง ถึงจะเป็นคำโกหกที่ฟังดูไม่เข้าท่าเท่าไหร่ ก็เถอะนะ แต่พอเห็นความยินดีปลื้มปิติของพวกทหารกับอัศวินก็พอโอเคกับที่เสียสมบัติไปหนึ่งในสิบ… “ท่านพ่อ…ลูกมีเรื่องใคร่ปรึกษา”ตอนนี้เขาเหลือที่พึ่งเดียวแล้ว “หืม ปรึกษาหรือ…?”เรสซิลหยุดอ่านเอกสารรายการมูลค่าสมบัติที่ขุดพบ พร้อมกับเงยหน้าขึ้นมามองสบตาบุตรชายคนเล็ก… “ลูกอยากให้เงินที่มีนั้น…งอกเงย”พอได้ยินแบบนั้น คนเป็นพ่อวางรายการเอกสารลง “งั้นรึ…แล้วลูกพ่อต้องการทำธุรกิจแบบไหนล่ะ?”คำถา

เซอซิลถือวิสาสะใช้เวทมนตร์ชำระล้างเรือนร่างกายของหญิงสาว พร้อมกับทำความสะอาดตัวอาคารภายในร้านขนมปังแห่งนี้ทั้งหมด ก่อนจะใช้เวทมนตร์สร้างสายลมหอบร่างของหญิงสาวขึ้นไปยังใช้สองซึ่งเหมือนจะมีห้องพัก… ร่างของหญิงสาวผมสีน้ำตาลอมน้ำผึ้งถูกวางลงบนเตียงไม้ที่ฝูกยันฟางอย่างแผ่วเบา และระมัดระวัง แม้อาการไข้ของหญิงสาวจะลดลงมาแล้ว แต่หลายอย่างก็ยังน่าเป็นห่วง ร่างกายของหญิงนั้นทรุดโทรมมาก… ความเหนื่อยล้าสะสมผนวกเข้ากับสภาพจิตใจอันย่ำแย่ แล้วยิ่งจู่ๆ มาออกแรงทำขนมปังให้เขา จึงไม่แปลกเลยที่เธอจะทรุดล้มลงไปทั้งแบบนั้น และถึงแม้ไม่มีเขามายุ่ง อีกไม่นานร่างกายของหญิงสาวก็ถึงขีดจำกัดที่จะรับไหว… แต่สิ่งสะกิดใจเขา คือ ‘สัตว์อสูร’ ที่โจมตีขบวนคาราวาน ข้อมูลที่เขามีในตอนนี้ คือ ช่วงเวลาที่เกิดเหตุการณ์ขึ้น ซึ่งเกิดเรื่องเมื่อห้าปีก่อน ถึงจะยังไม่รู้สถานที่แต่โอกาสที่ขบวนคาราวานจะถูกจู่โจมจนมีเหตุให้มีกลุ่มพ่อค้าเสียชีวิตคงมีไม่มากนัก…และน่าจะมีบันทึกเหตุการณ์อยู่ “อึก…คุณคะ…” “……” เซอซิลนั่งลงบนเตียงพร้อมกับกุมจับมือของหญิงสาวเอาไว้ในยามที่เธอละเมอเรียกถึงสามีผู้เป็นที่รักซึ่งได้ล่วงลับ

ขณะที่หญิงสาวร้านขนมปังกำลังสับสนว่าตัวเองอยู่ในฐานะอะไรกันแน่ ระหว่างหุ้นส่วนธุรกิจ หรือผู้หญิงของเด็กชาย ไม่เว้นแม้แต่ฝ่ายลูกสาวที่ใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวจนเรียนไม่รู้เรื่อง---ความสับสน ร้อนใจที่เกิดขึ้นนั้น ฝ่ายเด็กชายที่เป็นต้นเหตุไม่ได้รับรู้เลยแม้แต่น้อย… ข้อสอบหน้าแล้วหน้าเล่าถูกพลิกไปเรื่อยๆ ด้วยความเร็วที่คงที่ไม่มีช้า หรือเร็วจนเกินไป ขณะที่หญิงสาวผมสีเทาหม่นซึ่งกำลังจ้องมองเด็กชาย เธอนั้นเป็นเจ้าหน้าที่คุมสอบ หรือแท้จริงแล้วเป็นถึงผู้จัดการใหญ่กิลด์การค้าสาขาโครเวลส์… ตัวเลขบนเครื่องจับเวลาค่อยๆ ลดลงเรื่อยๆ อย่างที่สมควร ขณะที่มีเพียงความเงียบไร้ซึ่งเสียงพูดคุยสนทนา มีเพียงเสียงขีดเขียน และเสียงจุ่มน้ำหมึกเท่านั้น---การสอบยังคงดำเนินต่อไปอย่างต่อเนื่อง ไร้ซึ่งเหตุขัดข้องขัดขวาง จนกระทั้ง… “เสร็จแล้วครับ…” ปากขนนกสีดำถูกวางลง เช่นเดียวฝาขวดหมึกที่ถูกหมุนปิด เซอซิลพลิกจัดเล่มข้อสอบ และคว่ำหน้าลง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองไปยังตัวเลขที่หยุดลงในช่วงสี่สิบห้านาทีสุดท้าย นั่นทำให้คิดว่า เขาใช้เวลาทำข้อสอบไปถึงสามชั่วโมงกว่าเลยเหรอเนี่ย… “การตรวจข้อสอบใช้เวลาราว 1 ชั่วโ

ทุกการเจรจา และการร่างสัญญานั้นจบลงด้วยดีอย่างไร้ซึ่งอะไรมาขัดขวาง การปรับปรุงร่างฮันนีปังนั้นจะเริ่มขึ้นในอีก 3 วัน หลังจากนี้ และระยะเวลาในการดำเนินการปรับปรุงรวมถึงซ่อมเสริมความแข็งแรงนั้นจะเป็นสิบวันไม่เกินสิบสี่วัน อย่างที่คุณมิลลี่แนะนำจริงๆ ถ้าจ้างวิศวกร หรือช่างเวทมนตร์มาใช้เวลาไม่นานจริงด้วย ถึงค่าใช้จ่ายมันจะแพงอย่างเหลือเชื่อจริงๆ ก็เถอะนะ แต่เขาจะไปทุบบ้านที่อบอ่วนไปด้วยความทรงจำของคนอื่นได้ยังไงล่ะจริงไหม…เขาเป็นวีรชนไม่ใช่จอมมาร เรื่องอื่นๆ เขาได้เดินเรื่องจัดตั้งบริษัทเสร็จเรียบร้อย มีอาคารสำนักงานกับพันธมิตรทางการค้าเร็วจนคุณมิลลี่ยังอึ้ง เขาได้จ่ายค่าธรรมเนียมกับค่าฝากเดินเอกสารเพิ่มเติมให้แก่ผู้ช่วยสาวซึ่งเป็นผู้ประสานงานของเขา ก่อนจะให้รถม้าแวะไปส่งเธอที่กิลด์การค้า ระยะจากร้านฮันนีปังกับกิลด์การค้ามันก็ไกลพอสมควร เขาไม่อาจยอมรับให้อิสตรีต้องเดินเท้ากลับในวันอากาศร้อนแบบนี้ได้หรอก อีกอย่างถ้ามีรถม้าก็เป็นเรื่องดีกับพี่ริต้า และลูกสาว…ที่ตอนนี้นั้น นั่งตัวแข็งเป็นหินไปแล้ว(?) ส่วนร้านฮันนีปังที่รอปรับปรุงตอนนี้ได้ปิดไว้ และส่งทหารไปเฝ้าอารักขากับจัดการพ

ในตอนนี้ สภาพห้องครัวหลักซึ่งเป็นห้องครัวใหญ่ที่สุดของพระราชวังก็โดนกลุ่มสาวๆ ที่เผลอไปเปิดโลกใหม่ตัวเองกันด้วยน้ำเชื่อมรวมน้ำผึ้งแสนหวานละมุน จนตอนนี้หัวสมองแล่นคึกคักจนไม่ยอมออกจากห้องครัวหลัก… “เซอซิล…พ่อได้รับเรื่องร้องเรียนแปลกประหลาดมาจากพวกคนครัว”ชายหนุ่มผู้มีนัตย์ตาสีโลหิต และมีเส้นผมสีดำรัตติกาลเอ่ยขึ้นขณะใช้ซ้อมจิ้มบางอย่างซึ่งชะโลมด้วยของเหลวสีอำพันธ์เข้าปาก “…พวกพี่สาวแค่…คึกไปหน่อยเอง”เซอซิลตอบด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูอับจน และบนใบหน้านั้นเผยรอยยิ้มเจื่อนๆ อย่างไม่อาจจะอธิบายออกไปยังไงดีแก่บิดา… “คึก…อ่า พวกเซฟกับคนครัวบ่นกันระงมเลยล่ะลูกพ่อ”คนเป็นพ่อบอกออกไปก่อนจะกินขนมหวานอีกคำเดียวใบหน้าที่ดูราบเรียบไม่ได้บ่งบอกอารมณ์อะไรเท่าไหร่(?) “แล้ว…ท่านพ่อคิดยังไงกับวาฟเฟิลราดน้ำผึ้งครับ?”แน่นอนว่าคนเป็นลูกขอเปลี่ยนเรื่องคุยจะดีกว่า เซอซิลเอ่ยถามออกไปขณะมองบิดาของตนที่ไม่ยอมปล่อยซ่อมปล่อยจาน… “ใช้ได้…พ่อเชื่อว่า ถ้าหากลูกไปเปิดสาขาที่ประเทศปิศาจล่ะก็…ลูกอาจได้รับเพชรพลอยเหรียญทองคำขาวโบราณสักสิบคันรถม้าเลยกระมั้งนะ”คำตอบของคนเป็นพ่อนั้นฟังดูอลังการ “คงไม่ขนาดนั้น…