All Chapters of Lord Of Heroes การเกิดใหม่ของท่านผู้นำผองวีรชน!: Chapter 31 - Chapter 40

ร้านฮันนีปังเบเกอรี่นั้น ประสบความสำเร็จอย่างน่าเหลือเชื่อทั้งที่เปิดมาได้เพียงแค่หนึ่งเดือนเต็ม อาจเป็นเพราะผลของใบปลิวที่เอาไปโปรยลูกค้าส่วนใหญ่จึงเป็นเผ่าปิศาจกันซะส่วนใหญ่ ส่วนใหญ่จริงๆ เรียกได้ว่าเป็น 9 ใน 10 ของลูกค้าทั้งหมดเลย… ยอดขายตลอดเดือนขั้นต่ำสุดต่อวันอยู่ประมาณ 70,000 ถึง 90,000 วาร์ริส ยิ่งด้วยความที่ขายด้วยราคาที่ใครๆ ก็สามารถซื้อกินได้ ทำให้ปริมาณการขายในแต่ล่ะวันนั้นสูงระริ้วติดลมบน ซึ่งต่อให้หักค่าใช้วัตถุดิบต่อวันแล้วก็ยังมีกำไรมากกว่าเท่าตัว แน่นอน ตอนนี้บริษัทเอ็กเซีย หรือกลุ่มการค้าเอ็กเซียของเขามีธุรกิจอยู่ทั้งหมด 2 ธุรกิจ อันได้แก่ ฮันนีปังเบเกอรี่ และร้านค้าเบ็ดเตล็ดเอ็กเซียซึ่งเปิดอยู่ชั้นข้างล่างของสำนักงานใหญ่ แน่นอนว่าสินค้าส่วนใหญ่ยังเป็นสินค้าฝากขาย ตามข้อตกลงที่ได้ทำไว้กับท่านพี่ลิเลียน่า จึงมียาชูกำลัง กับยาโด๊ปเสริมแกร่งเวลาออกกำลังขายอยู่ในร้านซะส่วนใหญ่ นอกจากนั้น ก็เป็นพวกเครื่องใช้อันเล็กพอดีมือจากกลุ่มการค้าของเพื่อนๆ ที่ท่านพี่ชวนมาฝากขายกับเขา… แต่ถึงจะบอกว่าเขาเป็นเจ้าของบริษัทก็เถอะ แต่งานในฐานะประธานบริษัทนั้นนอกจากกองเอกสารม

ขอกล่าวสวัสดี ดิฉัน มาเรียน่า วอน เพราเนีย อดีตบุตรีคนที่ 4 ของบารอนเพราเนียแห่งเซราเซีย ผู้ซึ่งบ้าผู้หญิง และขายถีบหัวส่งได้แม้ลูกสาวแท้ๆ ของตัวเองเพียงเพื่อเหรียญเงินไม่กี่เหรียญสำหรับเที่ยวผู้หญิง ในวันนั้น หากไม่ได้นายท่าน และนายหญิงทั้งสอง ชะตากรรมของดิฉันคงไปจบลงในซ่องหอนางโลม หรือสลัมค้ากามเด็กที่ไหนสักแห่งเป็นอย่างแน่นอน ตัวดิฉันซึ่งได้รับโอกาสจากชีวิตที่ถูกช่วยไว้ ก็ขออุทิศทั้งกายนี้ และใจนี้แก่นายน้อยของดิฉัน เพื่อที่จะได้ตอบแทนแด่ผู้มีพระคุณ…ทั้งที่เคยคิดแค่แบบนั้นแท้ๆ ยามเช้าวันใหม่ เด็กสาวผู้หนึ่งนอนอยู่ข้างกายเด็กชายด้วยร่างกายที่ไร้เครื่องนุ่งห่ม มีเพียงแค่ความเปลือยเปล่าเผยส่วนโค้งส่วนเว้าอันแสนน่าเย้ายวนใจ และผิวกายอันขาวเนียนน่าลิ้มลองสัมผัส ทั้งยังเป็นที่หมายปองของบุรุษทั้งหลาย…แต่ถึงกระนั้นกายนี้ได้มีเจ้าของแล้ว “อรุณสวัสดิ์ มาเรีย…”นัตย์ตาสีน้ำเงินคมเข้มตวัดมาสบตาของเมดสาวซึ่งเพิ่งลืมตาตื่นขึ้นมาจากห้วงนิทราอันเหนื่อยล้า… “อรุณสวัสดิ์เจ้าค่ะ…นายน้อย”สมกับเป็นนายน้อย ไม่ว่าเมื่อไหร่เขาก็ตื่นก่อนเธอเสมอ มาเรียน่าเอ่ยทักทายกลับขณะเตรียมจะลุกขึ้นไปแต่งตั

ในวันที่ท้องฟ้าที่เคยสดใสเต็มไปด้วยหมู่เมฆสีเทามืดมน บางสิ่งบางอย่างโปรยปรายตกลงมาจากฟากฟ้าย้อมผืนดินเบื้องล่างจนขาวโพลนไปจนหมด เมื่อหมดช่วงฤดูอันอบอุ่นดินแดนโครเวลส์ก็ก้าวเข้าสู่ฤดูหนาวที่กินเวลานานกว่าแปดเดือนอีกครั้ง… “สายน้ำเอ๋ย…” เด็กหญิงเผ่าหมาป่าสีขาวเอ่ยขึ้น พร้อมกับชูไม้เท้าเวทมนตร์ซึ่งมีอัญมณีสีฟ้าเข้มอยู่ที่สุดปลายหัวไม้เท้าขึ้นโบกไปมา บางอย่างในอากาศอันว่างเปล่าต่างมารวมกันเป็นลูกบอกน้ำจำนวนนับสิบลูก ลอยอยู่รอบกายมและเหนือหัวของเด็กหญิงเผ่าหมาป่า… “จงแปรพลันเป็นคมศร…” เหล่าบอลน้ำแปรเปลี่ยนรูปร่างไปคล้ายรูปลักษณ์ของศรลูกธนูซึ่งจากจำนวนบอลน้ำแล้ว จำนวนศรเวทที่เด็กหญิงเผ่าหมาป่าผู้นี้สามารถควบคุมได้นั้น มากกว่าจอมเวทวารีบางคนสามารถใช้ได้ซะอีก หูหมาป่าของเด็กหญิงกระดิกเล็กน้อยเหมือนรู้ว่ามีใครเดินเข้ามาหาจากทางด้านหลัง “พุ่งทะยานสู่ฟากฟ้า…” เหล่าศรวารีที่มีมากมายนับสิบพลันพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้ากว้างอันมืดหม่น นัตย์ตาสีฟ้าสดใสของเด็กหญิงเผ่าหมาป่านั้นสว่างทอเป็นประกาย เธอชูไม้เท้าอย่างปราศจากความลังเล พร้อมกับหางที่เหมือนหมาป่าส่ายไปมาเบาๆ “และพลันเปลี่ย

เมืองศูนย์กลางปกครองดินแดนโครเวลส์ เมืองหลัก ‘โคเวน’ ไม่ว่าสถานการณ์ภายนอกดินแดนจะเป็นเช่นไรสถานการณ์ภายในก็ยังคงเหมือนเดิม แต่ในความเป็นจริงแล้ว การที่ภายในดินแดนยังคงสงบสุขอยู่ได้เป็นเพราะ…คนหลายๆ กลุ่ม “…ออสเตเนียแตกพ่าย?” นัตย์ตาสีโลหิตแสดงความตกใจออกมาอย่างไม่ปิดบัง หลังจากที่ฟังคำรายงานจากฝ่ายข่าวกรองที่เข้ามารายงานแก่พวกเขา และเธอทุกคนภายในห้องประชุมห้องหนึ่งภายในปราสาทพระราชวังสีดำอันยิ่งใหญ่แห่งนี้… “เจ้ามั่นใจรายงานนี้แค่ไหน?”หนึ่งในบุรุษซึ่งมีรูปลักษณ์ทางร่างกายราวกับนักรบเอ่ยขึ้น ขณะใช้นัตย์ตาสีทองจับจ้องไปยังทหารฝ่ายข่าวที่เข้ามารายงาน “ใต้เท้า ฝ่าบาทพระบาท…ข้าขอยืนยัน ในรายงานชุดนี้ข้าได้ตรวจสอบ และยืนยันทั้งหมดด้วยตัวของข้าเองแล้วพ่ะย่ะค่ะ”อีกหนึ่งบุรุษเอ่ยขึ้นมาเพื่อยืนยันในรายงาน เขาผู้นี้มีนัตย์ตาสีเขียวมรกตคล้ายอสรพิษ และรูปกายผอมบางสูงโปร่ง “…ทั้งนี้ราชาอัสเตส และเหล่าแม่ทัพนายกองคนสนิทได้รับการยืนยันแล้วว่า ทั้งหมดถูกสังหาร ไม่มีใครถูกจับเป็นเชลยเลยแม้แต่คนเดียวพ่ะย่ะค่ะ”บุรุษผู้มีนัตย์ตาคล้ายอสรพิษยังเอ่ยในสิ่งที่ตนยืนยันว่าเป็นความจริงแล้วต่อทุก

เมื่อแสงตะวันเฉิดฉายส่องเข้ามาภายในห้องนอน แม้จะเป็นอีกหนึ่งวันในฤดูหนาวอันหนาวเหน็บ แต่ก็ยังมีแสงแดดสีทองทอประกายสาดส่องเข้ามาภายในห้อง เด็กหญิงวัยสิบขวบผู้หนึ่งค่อยๆ ปรือเปิดตาขึ้นมาอย่างงัวเงียเล็กน้อยเส้นผมสีเงินยาวสลวยเงาพราวประกายในยามที่เพิ่งขึ้นจากที่นอนนั้นตั้งชี้ฟู่ไม่เป็นทรง แขนอันเรียวผอมทั้งสองยื่นออกไปพร้อมกับร่างกายอันผอมเพรียวเล็กบางบิดขี้เกียจไปมาเล็กน้อย ก่อนจะใช้ลุกขึ้นจากเตียงสีขาว…กระดุมเสื้อเชิ้ตแขนสีขาวค่อยๆ ถูกปลดทีละเม็ด ทีละเม็ดอย่างเชื่องช้าเพราะความง่วงอันมากล้นเหลือ ผิวกายสีขาวนวลใต้ล้มผ้าค่อยๆ ถูกเผยให้เห็นเช่นเดียวกับเนินอกอันสมวัยที่พุดๆ โผล่ๆ ราวกับว่าเด็กหญิงผู้นี้นั้นกำลังยั่วยวนยังไงอย่างนั้น…เด็กหญิงผมสีเงินค่อยๆ ถอดเสื้อเชิ้ต และวางลงบนเตียงพร้อมกับพับด้วยความระมัดระวังราวกับเป็นสมบัติล้ำค่าปานอัญมณีเลยยังไงอย่างนั้น เมื่อพับเสร็จแล้วนัตย์ตาสีฟ้าสดใสนั้นมองลงบนเสื้อเชิ้ตนั้นเล็กน้อยด้วยแววตาที่หวานฉ่ำสุดท้ายมือเรียวบางนั้นก็คว้าเสื้อเชิ้ตสีขาวที่พับเสร็จแล้วขึ้นมากอดรัดฟัดเหวี่ยงอย่างรุนแรง ก่อนจะเด็กหญิงสีเงินจะฝังใบหน้าอันคมเสียงลงไ