All Chapters of Lord Of Heroes การเกิดใหม่ของท่านผู้นำผองวีรชน!: Chapter 11 - Chapter 20

ทั้งมาร์รูเซีย และเฟลิเซียน้องสาวของเขาล้วนมีพรสวรรค์ทำให้เรียนรู้การสำแดงเวทมนตร์ออกมาได้อย่างรวดเร็วแม้จะเป็นการใช้เวทมนตร์บทนั้นครั้งแรกก็ตาม ถึงแม้ในความเป็นจริงเขาให้คุณน้องสาวฝึกสัมผัส และควบคุมอยู่ถึงสองปีก็ตามที… หากมองมุมกว้างสำหรับเด็กในวัยเดียวกันคนอื่น ทั้งสองนั้นก้าวล้ำหน้าเหนือพวกนั้นมาก ถ้าเทียบเป็นอัตราส่วนแล้วเห็นทีคงจะเป็นหนึ่งต่อสิบ แม้จะฟังดูน้อย แต่นั่นก็เป็นช่องว่างที่ห่างกันมากโข เรียกได้ว่าราวกับทะเล และภูเขาเลยก็ว่าได้… อีกคนที่ลืมไม่ได้คือเมดของเขา และน้องสาว มาเรียน่า เธอมีความสามารถ และพรสวรรค์ในการซับซับรวมถึงเรียนรู้ในระดับสูงเช่นกัน แต่อาจเพราะได้รับการศึกษาเวทมนตร์ช้าไปพอสมควรทำให้การฝึกค่อนข้างจะพบกับความยากลำบากบ่อยครั้ง ส่วนหนึ่งเหตุผลหลัก และยังเป็นต้นเหตุของความยากลำบากนั้นคือ ‘ภาชนะรองรับพลังเวท(Magic Support Container)’ หรือในอีกความหมายว่า ‘กายเนื้อรับพลังเวทได้มากแค่ไหน’ นั่นแหละ ตลอดสองปีหลังจากที่เริ่มฝึกมา… แม้ตัวของมาเรียน่าจะรองรับพลังเวทได้มากขึ้นอย่างมหาศาล แต่หากนำมาเทียบกับน้องสาวของเขายังห่างกันอยู่ในอัตราส่วนเจ็ดต่อสิบ

ทุกตำนาน ทุกเรื่องเล่า ‘ผู้กล้า’ ทุกคนนั้น ล้วนไม่ได้เดินทางไปปราบหมู่มารสัตว์อสูรร้ายตามลำพัง ผู้กล้านั้นมักเดินทางร่วมไปกับพวกพ้องซึ่งพานพบกันระหว่างการเดินทางบนหนทางอันยาวไกล และดูไร้ซึ่งจุดสิ้นสุดของการเดินทาง ไม่ว่าจะเป็น… นักบุญ ผู้ครอบครองพลังแห่งการเยียวยา และพลังแห่งการปัดเป่า อัศวิน ผู้มาพร้อมกับโล่อันใหญ่ที่ใช้กำบังปกปักษ์ปกป้องพวกพ้องจากภัยร้าย นักธนู ผู้มาพร้อมกับทักษะของนักล่าอันยอดเยี่ยมหาผู้ใดมาเปรียบเทียบได้ จอมเวท ผู้ครอบครองพลังเวทอันมากล้น และเวทมนตร์ คาถานับพันบท นักปราชญ์ ผู้ปราดเปรื่อง รอบรู้ในทุกเรื่อง และเป็นผู้เข้าใจในสรรพสิ่ง นักรบ ผู้มีพละกำลังอันเหลือล้น และต่อสู้ไปในแนวหน้าพร้อมกับผู้กล้า จอมโจร ผู้ที่สามารถปลดซึ่งกับดักอันร้ายกาจ และปั่นป่วนเหล่าสัตว์ร้าย พ่อครัว ผู้ซึ่งเป็นเหมือน้ำหล่อเลี้ยงคณะผู้กล้า หากขาดคนผู้นี้ไปย่อมไม่อาจเดินทางต่อได้ ช่างฝีมือ ผู้ซึ่งเปรียบล้นด้วยความสามารถอันหลากหลาย ไม่ว่าจะเป็นซ่อม สร้าง หล่อหลอม…ทั้งหมดนี้ คือ เหล่าสมาชิกคณะเดินทางของผู้กล้า ผู้ที่จะร่วมฝ่าฟันผ่านทุกอุปสรรคทั้งหลายทั้งปวงไปจวบจนจบ

“ก่อนอื่นเลย…เรา อาร์เรเซีย ฟอน โครเวลส์ แกรนด์ดัซเซสแห่งโครเวลส์ ยินดีที่ได้รู้จักนะ”ภูติสาวแนะนำตัวเองกับเด็กชาย และเด็กหญิงเผ่าหมาป่าด้วยน้ำเสียง และใบหน้าที่ประดับด้วยรอยยิ้มอันอ่อนโยน… “ระ-รีอัส คะ-ค่ะ!” “ระ-เรอัส คะ-ครับ!” ทั้งรีอัส และเรอัสพากันแนะนำตัวอย่างประหม่าทั้งยังกอดกันกลมด้วยความกลัว และหวาดระแวงต่อสภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคย ไม่ว่าจะเป็นเตียงสีขาวนุ่มๆ ห้องที่มีบานหน้าต่างกระจก และระเบียงสำหรับออกไปรับลม แล้วยังมีห้องอาบน้ำในตัวอีก… ความหรูหราอันนั้นน่ากลัว ตลอดชีวิตน้อยๆ ของทั้งสองไม่เคยเจอ หรือพานพบอะไรแบบนี้มาก่อน มันราวกับว่าการต้อนรับอย่างดีนี้เป็นการหลอกให้ตายใจ ก่อนจับพวกเขาทั้งสองแยกกัน แล้วค่อยจับส่งให้กับพ่อค้าทาส… “ไม่ต้องกลัวนะ พวกพ่อค้าทาส…คนที่พยายามลักพาตัวหนูทั้งสองคนตอนนี้คงโดนจับหมดแล้วล่ะ”อาร์เรเซียกล่าวพร้อมรอยยิ้มเพื่อให้เด็กสองนั้นสบายใจ “จะ-จริงหรือคะ…?”เด็กหญิงเผ่าหมาป่าถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ “จริงจ๊ะ เนอะ…คุณลูกชาย”ภูติสาวเบนนัตย์ตาสีฟ้าใสไปหาคุณลูกชาย ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียงซึ่งเด็กเผ่าหมาป่าทั้งกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนนั้

ณ เมืองหลวงราชอาณาจักรเซราเซีย ‘เซราสน่า’ ซึ่งมีแม่น้ำสายใหญ่ตัดผ่ากลางเมือง พระนครอันงดงาม และคับคั่งไปด้วยผู้คน กำแพงเมืองสีขาวเช่นเดียวกันกับอาคารบ้านเรือนที่ดูสะอาดตา ที่แห่งนี้คือ เมืองหลวงแห่งราชอาณาจักรอย่างไม่ต้องสงสัย และสิ่งปลูกสร้างสถาปัตยกรรมขนาดใหญ่ซึ่งสร้างขึ้นด้วยหิน และวัสดุเวทมนตร์หายาก ซึ่งอยู่ ณ ใจกลางเมืองหลวงแห่งนี้นั้น แท้จริงแล้วคือ พระราชวังหลวง ‘เซนาส’ อันเป็นสถานที่พำนักของพระราชวงศ์(Royal Family) และจุดศูนย์กลางปกครองของประเทศ… นโยบายการปกครองของเซราเซียนั้นค่อนข้างแปลกแยก และแตกต่างจากอาณาจักรรอบข้าง ตัวอย่างเช่น เหล่าข้าราชบริพาน หรือข้าราชการทั้งหลายนั้นกว่าครึ่งส่วนใหญ่ล้วนแล้วเป็นสามัญชนคนธรรมดาที่ส่วนใหญ่แล้วถูกดึง หรือทาบทามเข้าทำงานทันที หลังจากที่เรียนจบจาก… สถาบันหลวงแห่งราชอาณาจักร ซึ่งในนโยบายสูงสุดซึ่งรองรับด้วยกฎหมาย เมื่อเด็กชาย และเด็กหญิงทุกคนอายุถึงเกณฑ์เข้าเรียนนั่นคือ 10 ปีบริบูรณ์ ขอความร่วมมือราษฎร์ประชาชนทุกคนส่งบุตรหลานเข้าเรียนที่สถาบันหลวง เพื่อให้ได้รับการสั่งสอนความรู้พื้นฐานที่จำเป็นไม่ว่าจะเป็นการอ่าน เขียน คำนวณ ห

ยามเช้าก่อนเวลาพระอาทิตย์ขึ้นสาดส่องตะวันทั่วดินแดนราว 1 ชั่วยาม ร่างกายของเด็กสาวถูกชำระล้างทำความสะอาดพร้อมกับเสื้อผ้าที่ถูกเปลี่ยนเช่นเดียวกับเครื่องห่อหุ้มที่นอน ทุกอย่างนั้นได้การเปลี่ยน และทำความสะอาดอย่างหมดจดโดยเด็กชาย ขณะที่เด็กสาวผู้มีเส้นผมสีน้ำตาล-แดงนั้นนอนหลับพักอย่างสงบอยู่บนเตียงสีขาว สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนวานนั้นนับเป็นเรื่องใหม่สำหรับตัวของเด็กสาว การจะหมดแรง และผล็อยหลับไป ย่อมไม่ใช่เรื่องผิดปกติอะไรนัก แน่นอนว่าเซอซิลนั้นเข้าใจในเรื่องนี้ดี… และเหตุผลส่วนหนึ่งมาจากเรี่ยวแรงอันเหลือล้นของเขา ผนวกเข้ากับความที่ห่างหายกับเรื่องอย่างว่ามานานกว่าหลาย(ล้าน)ปี มันก็เลยจะคึกแบบคลั่งๆ และก็ดุดันแบบมีสติเกินไปหน่อย---เซอซิลปล่อยให้เด็กสาวได้พักส่วนตัวเขาลงไปยังห้องครัวใหญ่…ที่เวลานี้ร้างผู้คน วัตถุดิบทำอาหารต่างๆ ถูกนำออกมาวางเรียงราย นัตย์ตาสีน้ำเงินเข้มตวัดจ้องมองวัตถุดิบทั้งหลายเหล่านั้นอย่างครุ่นคิดอะไรหลายๆ อย่าง---เซอซิลนั้นคิดไม่ตกเพราะตัวเขาก็ไม่ได้เข้าครัวเองมานาน จึงนึกไม่ออกว่าจะทำเมนูอะไรดี… “ในฐานะคนมีประสบการณ์…ทำเมนูอะไรที่ตัวเองมั่นใจเถอะ”เสียง