Todos los capítulos de รวมเรื่องสั้นจีนโบราณ โดย เสี่ยวหลัน: Capítulo 61 - Capítulo 70

สิบห้าวันผ่านไป" เจ้าว่าอะไรนะ? " กู้ซานหลางเอ่ยถามเสียงเครียด สีหน้าขมวดตึงซึ่งแฝงไปด้วย​อารมณ์​กรุ่นโกรธ​ทหารม้าคนนั้นกลับมารายงาน​เขาอีกครั้งว่า หยางซินได้หายตัวไปจากเรือนพัก ซึ่งไม่รู้ว่ายามนี้นางได้หลบหนีไปอยู่ที่ใด" เสี่ยวหานบอกว่า นายหญิงวางยาเขาขอรับ นางให้เขากินขนมที่มียานอนหลับ​ผสมอยู่ในนั้น​ ตอนแรกนายหญิงยังไม่รู้ว่าเสี่ยวหานแอบตามไป แต่พอนางเห็นหน้าเสี่ยวหาน นางก็แสร้งทำเป็นว่าดีใจที่ได้เจอกันอีกครั้ง จากนั้นก็ชวนเขาไปทานอาหาร​ที่บ้านพัก ก่อนจะวางยาเขาขอรับ " " ไม่ได้เรื่อง! " กู้ซานหลางตวาดลั่น นึกโมโห​ลูกน้องเป็นอย่างมาก​ที่ปล่อยให้หยางซินคลาดสายตาไปจนได้ " ข้าอุตส่าห์​ไว้ใจพวกเจ้าให้จับตาดูนาง แต่ดูสิ่งที่พวกเจ้าทำสิ! "ทหารม้าก้มหน้าสำนึก​ผิด " ขอโทษ​ขอรับ พวกข้าทำหน้าที่ไม่ดีเอง "กู้ซานหลางถอนหายใจ​ระบายความขุ่นเคือง​ ถึงโมโห​ให้อีกฝ่ายไปก็ไร้ประโยชน์​ เพราะสุดท้ายแล้ว ​หยางซินก็ไม่อยู่ตรงนี้อยู่ดี " ช่างเถอะ เอาเป็นว่าเซี่ยเว่ยข้าจะขึ้นไปเมืองซินเจียงก่อน ส่วนเจ้าอยู่ที่เมืองหลวงต่ออีกสักพักก็แล้ว

" ข้าแทบไม่ได้ช่วยอะไรเลยเจ้าค่ะ ทุกอย่างล้วนเป็นฝีมือของพี่เสวียอวี้ทั้งนั้น " นางแค่ช่วยงานเขาเล็กๆ น้อยๆ ไม่ถึงกับเป็นแรงงานสำคัญ​ เพราะยังยกตะกร้า​ขนาดใหญ่​เหมือนกับเสวียอวี้ไม่ได้" แต่เจ้าก็ช่วยได้มากทีเดียว ขอบใจมากนะเสี่ยวซิน เพราะมีเจ้าอยู่ ข้าเลยได้มีเวลาอยู่ดูแลหรงเอ๋อร์มากขึ้น " อิงเถาจับมือหยางซินขึ้นมากุม สีหน้าฉายชัดว่ากำลัง​รู้สึก​ปลาบปลื้ม​ใจมากแค่​ไหน​หยางซินยิ้มพลางกุมมืออิงเถากลับ "​ ข้าสิที่ต้องเป็นฝ่ายขอบคุณ​พวกท่าน พวกท่านทั้งให้ที่อยู่และอาหารแก่ข้านะเจ้าคะ "หากไม่มีพวกเขาช่วยเหลือ​ ป่านนี้นางคงระเหเร่ร่อน​ไปตามที่ต่างๆ แล้ว" ถึงอย่างนั้นก็เถอะ แต่เจ้าก็ช่วยพวกเราด้วยเหมือนกันนะ​ "" ข้าเต็มใจ​ทำเจ้าค่ะ ตอนนี้พี่อิงเถาไม่ต้องขอบคุณ​ข้าแล้ว แต่ช่วยแบ่งอาหารให้ข้าได้หรือไม่ ยามนี้ข้าเริ่มหิวแล้วเจ้าค่ะ " หยางซินพยักพเยิดหน้าไปทางโต๊ะอาหารที่มีจานอาหารเรียงรายอยู่ประมาณ​สี่ห้าจาน ยามนี้นางรู้สึก​หิวมาก จนแทบจะกินวัวทั้งตัวได้อยู่แล้ว หรืออาจเป็นเพราะนางใช้แรงงานเยอะกระมัง จึงได้รู้สึกหิวจนแสบท้องขนาดนี้"​จริงสิ งั้นพวกเรากินข้าวกันเถอะ ส่วนของเสวียอวี้ข้าแบ่งไ

ร่างแกร่งโน้มแนบชิดเรือนร่าง​ขาวผ่อง​ จ่อจรดความคึกแข็งกดลงตรงกลีบบางถูไถ​อย่างปลุกเร้า​ก่อนจะถอยออก หยางซินร้องครางอย่างขัดใจ สีหน้าแสดงออกถึงความอยากกระหายที่มีมากล้น นางอยากให้เขาเข้ามาเติมเต็ม​ข้างในนางเสียที แต่เขากลับกระทำการ​ชักช้า​ราวกับจงใจแกล้งนางให้ขาดใจ" อยากให้เข้าไปหรือไม่? " กู้ซานหลางยังคงเล่นตัว เขากดหัวหยักบานสัมผัส​ติ่งเนื้อสีระเรื่อ​ พลางถูไถ​แล้วถอยออกหลายครั้งหยางซินส่งเสียงฮึดฮัดขึ้นจมูก นางกำลังหงุดหงิด​ที่เขาชักช้าไม่ทันใจ ครั้นจะขึ้นขย่มเองก็กลัวเขาล้อเลียน​หลังศึกรักจบลง" ถ้าไม่อยากทำก็ถอยออกไปเจ้าค่ะ ไม่ต้องเอามันมาแตะตัวข้า " หยางซินไม่คิดจะอ้อนวอน​เขาก่อน เพราะที่ทำไปก่อนหน้านี้​มันก็น่าอับอาย​มากพอแล้วกู้ซานหลางแสยะยิ้ม​ให้กับความอวดดีของภรรยาความแข็งแกร่ง​จ่อไปที่ร่องฉ่ำเมือกใสอีกครั้ง ก่อนจะพุ่งเข้าหาร่างบางเต็มแรง แรงกระแทกหนักหน่วง​ทำให้ร่างบอบบาง​กระตุกเกร็ง นางกรีดร้องเสียงหลง ยามถูกแท่งร้อนควานหาจุดอ่อนไหวภายใน" ท่านพี่! อ๊าๆ ได้โปรด​ช้าลงหน่อย ฮ้า!" ความวาบหวิว​เล่นงานนางจนสติพร่าเบลอ

ร่างเพรียวบางลุกขึ้นนั่ง เนื้อตัวของนางยังเปลือยเปล่าไร้อาภรณ์ปกปิด สองเต้างามลอยเด่นอวดโฉมท้าทายสายตาชายหนุ่ม เขามองนางด้วยแววตาที่แฝงไปด้วยความหื่นกระหาย​ รอยยิ้ม​กรุ้มกริ่ม​ปรากฏ​ขึ้นตรงมุมปาก พอเห็นแบบนี้แล้ว นางก็ยิ่งอยากแกล้งให้เขาอกแตกตาย " จะว่าไป ตอนที่ข้าแต่งงานกับท่านรองตุลาการ ข้าก็เกือบจะได้ร่วมหอกับเขาด้วยนะเจ้าคะ " หยางซินแสร้งทำสีหน้าใสซื่อ หวังกระตุ้นกู้ซานหลางให้ไหน้ำส้มแตก ซึ่งมันก็ได้ผลอย่างที่นางคิดไว้จริงๆ คนร่างสูงรีบดีดตัวลุกขึ้นนั่ง พลางจ้องหน้านางตาเขม็ง " เจ้าว่าอะไรนะ? " ริมฝีปากอวบอิ่มกระตุกยิ้มน้อยๆ ก่อนจะพูดว่า " วันนั้นเขาจับตรงนี้ของข้า แล้วก็ลูบขึ้นมาถึงตรงนี้ " มือเรียวลูบไล้​ท่อนขาของตนขึ้นมาจนถึงต้นขาด้านใน เพียงแค่ได้ยินว่ามีคนอื่นสัมผัสเรือนร่างนาง แรงโทสะก็พลันลุกโหมกระหน่ำ ศีรษะร้อนรุ่มจนอยากจับพลั่วไปขุดหลุมศพคนผู้นั้นขึ้นมาเผาไฟ จากนั้นก็โยนเถ้ากระดูกลงไปในบ่อน้ำที่เย็นยะเยือก​อีกที เพื่อให้มันสาสมแก่ใจเขา " เขาจับขาด้านไหนของเจ้าบ้าง บ

" เจ้าว่าอะไรนะ! " ผู้เป็นประมุข​ของจวนถึงกับวางตะเกียบ​ที่กำลัง​จะคีบข้าวเข้าปากลง เมื่อได้ยินบุตรสาวคนโตบอกว่าจะไม่แต่งงาน" ข้าไม่อยากหมั้นกับคุณชายสกุลเฉินเจ้าค่ะ " หานอิงหลันกล่าวขึ้น ในขณะเดียวกัน​ก็สบตาผู้เป็นบิดาไปด้วย นางรู้ดีว่าตอนนี้นางกำลัง​เอาแต่ใจตนเองมากเพียงใด แต่หากนางรั้นจะแต่งงานกับบุรุษ​ผู้นั้น ชีวิต​ของนางก็คงไม่ต่างจากการตกนรกทั้งเป็น​เนื้อหาในนิยายได้ระบุไว้หมดแล้วว่าคนคนนั้นมีนิสัยใจคอ​เช่นไร นางไม่อยากถูกสามีเอาเปรียบ​หรือว่ากดขี่ข่มเหง​ ดังนั้นจึงอยากจะตัดขาดจากเขาเสียตั้งแต่​ตอนนี้" เจ้าสติฟั่นเฟือน​ไปแล้วหรือไร ทั้งที่เจ้าเป็นคนยืนกราน​เองแท้ๆ ว่าจะแต่งกับบุตรชายคนรองของสกุลเฉิน " แน่นอน​ว่าหานอิงหลันคนเดิมเคยมีความต้องการ​เช่นนั้น ทว่ายามนี้คนที่อยู่ในร่างของหานอิงหลันกลับมิใช่คนเดิม" ท่านพ่อ! ข้าแค่เบื่อ ตอนนั้นอยากแต่งก็จริง แต่ตอนนี้ไม่อยากแล้วเจ้าค่ะ " นางแสดงอารมณ์​ผ่านสีหน้าออกมาว่ากำลัง​รู้สึก​ไม่พอใจ​" อิงหลันเจ้าจะมาเอาแต่ใจเช่นนี้ไม่ได้นะ " สีหน้าของเสนาบดี​หานเริ่มไม่สู้ดี เม