รวมเรื่องสั้นจีนโบราณ โดย เสี่ยวหลัน のすべてのチャプター: チャプター 81 - チャプター 90

สามวันผ่านไป ในที่สุด​วันที่ห่าวอี้จะต้องไปรบอีกครั้งก็มาถึง หานอิงหลันเตรียมยาสมุนไพร​หลายอย่างเอาไว้ให้ตามที่เขาต้องการ ไม่ว่าจะเป็นยาลูกกลอน ผงยาที่ใช้รักษาบาดแผล​ สมุนไพร​แห้งที่ใช้ต้มดื่ม นางเตรียมทุกอย่าง​ไว้พร้อมหมดแล้วในช่วงระยะ​เวลาที่ห่าวอี้ใช้พักฟื้น​ ทหารหลายหมื่นนายต่างพากันฝึกซ้อม​เพื่อให้พร้อมแก่การออกรบ ส่วนคนที่พิการบางส่วนถูกส่งตัวกลับเมืองหลวง​เกือบจะครบทุกคนแล้ว ชายหนุ่ม​ร่างกำยำเดินมาหาสตรีหน้าหวานในคราบของบุรุษ​ เขามีบางอย่าง​อยากพูดกับนางก่อนไป" หมอหาน! อีกสองวันเจ้าก็ต้องกลับไปด้วยเช่นกัน " " กลับไป? หมายถึงให้กระหม่อม​กลับไปหาท่านตาท่านยายหรือพ่ะย่ะค่ะ? " หานอิงหลันทำสีหน้าแปลกประหลาด​ใจ คิ้วทั้งสองข้างขมวดเข้าหากันจนเป็นปม ใบหน้าเกลี้ยงเกลา​เงยขึ้นมองอีกฝ่าย พอมองเข้าไปในดวงตา​สีดำขลับคู่นั้น นางกลับสัมผัส​ได้ถึงความเศร้าโศก​ แม้นว่าใบหน้าของเขาจะแย้มยิ้ม แต่นัยน์ตา​ของเขากลับไม่ยิ้มตามเป็นเพราะอะไรกันนะ? เหตุใด​เขาจึงทำสีหน้าเช่นนั้น หานอิงหลันครุ่นคิด​อยู่ในใจ" ใช่! อยู่ที่นี่มันไม่ปลอด

พอวันต่อมาเสนาบดี​หาน บิดาของหานอิงหลันก็รีบเข้าไปประชุม​ขุนนางในวังทันที โดยหัวข้อที่จะพูดคุย​กันวันนี้ คือเรื่องที่จะส่งกองกำลัง​เสริมไปช่วยเป่ยอ๋องที่ชายแดน ขุนนางบางส่วนเห็นด้วยกับเขา แต่ก็มีอีกหลายคนคอยคัดค้าน​ แต่นั่นไม่ใช่อุปสรรคใหญ่สักเท่าไร เพราะอุปสรรค​จริงๆ นั่งอยู่บนบัลลังก์​หงส์​ต่างหาก... " เหตุใด​ท่านเสนาบดี​หานจึงมาแจ้งเรื่องนี้ให้ข้าทราบ? " สตรีในอาภรณ์​สีแดงสดปักดิ้นสีทองเป็นลวดลาย​งดงาม ทอดสายตา​เหลือบมองขุนนาง​ที่มียศต่ำกว่าตนบิดาของหานอิงหลันก้มหน้า พลางยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาประสานไว้ตรงหน้าและค้างไว้อยู่อย่างนั้น ​" กราบทูล​ฮองเฮา พอดีว่าบ้านเกิดของภรรยากระหม่อม​อยู่ติดกับเขตชายแดน บิดามารดา​ของนางจึงอพยพ​มาอยู่กับกระหม่อม​ที่เมืองหลวงชั่วคราว​พ่ะย่ะค่ะ ซึ่งพ่อตาของกระหม่อม​เล่าให้ฟังว่า... ในยามนี้พวกชาวบ้านที่อยู่ตรงนั้น ต่างก็พากันทยอยย้ายถิ่น​ฐาน​เข้ามาในเขตเมืองชั้นในมากขึ้นเรื่อยๆ กระหม่อม​จึงคิดว่านี่อาจเป็นสัญญาณเตือน​ว่าด่านหน้าใกล้จะแตกเต็มทีแล้วพ่ะย่ะค่ะ แล้วอีกอย่างกระหม่อม​ก็เกรงว่าทหารที่สู้รบอยู่ในตอนนี้จะต้านทานไว้​

หานอิงหลันเตรียมหอบเอาเครื่องนอนมานอนเฝ้าเป่ยอ๋องที่กระโจม แม้ว่าผู้เป็นพี่ชายจะไม่เห็นด้วย​ก็ตาม เนื่องจาก​นางเป็นสตรีการที่มานอนร่วมกระโจม​หลังเดียวกันกับบุรุษ​เช่นนี้ ถือว่าเป็นเรื่องที่ไม่สมควรทำอย่างยิ่งแต่ทางด้านหานอิงหลันนางกลับอ้างถึงหน้าที่ของหมอรักษา​ โดยให้เหตุผล​เสริมไปว่า นางทำเพื่อท่านอ๋อง หากเขารู้สึก​ตัวขึ้นมาแล้วมีอาการเจ็บปวด นางจะได้ช่วยดูแล​ได้ทันในเมื่อห้ามไม่ได้ ก็กลายเป็นว่าต้องยอมโอนอ่อน​แทน.... หานอิงหลันคอยเฝ้าไข้ห่าวอี้ตลอดทั้งคืน พอเขามีอาการหวาดผวา​เรียกหามารดา นางก็รีบเข้าใกล้พร้อมกับกุมมือของอีกฝ่ายเอาไว้แน่น" ไม่เป็นไร​นะ ท่านแค่ฝันร้าย " น้ำเสียงหวานปลอบประโลม​อีกฝ่ายให้ผ่อนคลาย​พอเขาได้ยินเสียงของนาง อาการเมื่อครู่​ก็เริ่มกลับเข้าสู่​สภาวะ​ปกติ เป่ยอ๋องมีไข้ขึ้นสูง เนื่องจาก​บาดแผล​ที่เขาได้รับมีทั่วทั้งร่างกาย​ หานอิงหลันจึงต้องคอยเช็ดตัวให้ตลอด พร้อมกับ​คอยป้อนยาทุกสองชั่วยามผ่านไปสองวันอาการของเขาก็เริ่มดีขึ้น เริ่มรู้สึก​ตัวและดื่มยาเองได้แล้ว ห่าวอี้มองสตรีตรงหน้าด้วยอาการสะล

วันต่อมา" ท่านอ๋อง! ท่านจับตรงไหนน่ะ? " นางมองมือที่กำลังลูบไล้​บั้นเอวและบั้นท้าย​ของตน เขาฉวยโอกาส​ช่วงที่นางกำลัง​ทายาให้ทำตัวรุ่มร่าม​กับนาง รอยยิ้มกรุ้มกริ่ม​เผยขึ้น " ข้ากำลัง​สำรวจ​อยู่ว่า... รูปร่างเล็กบางเช่นนี้จะอุ้มท้องลูกของข้าไหวหรือไม่ " เขาไม่ว่าเปล่า มือยังคงลูบไล้​พลางบีบคลึง​บั้นเอว​ มีบางจังหวะ​ที่มือซุกซน​จนเกือบจะเลื่อนขึ้นมาถึงส่วนหวงห้าม​ของนาง พอนึกได้ฝ่ามือหนาก็ค่อยๆ ถอยลงไปวางตรงเอวคอดเช่นเดิม" อีกแล้วนะเพคะ ไยชอบพูดเช่นนี้อยู่เรื่อยเลย " นางตำหนิ​อีกฝ่ายไม่เป็นจริงเป็นจัง​สักเท่าไร​" ไม่รู้สิ! ข้าแค่อยากวาดฝันว่าจะได้มีลูกกับเจ้าก็เท่านั้นเอง อีกอย่างเจ้าเป็นคนบอกเองมิใช่หรือ... ว่าให้ข้านึกถึง​เรื่องที่อยากจะทำน่ะ! " ในตอนแรกเขาแทบไม่มีจุดมุ่งหมาย​อะไรเลยในชีวิตนี้​ แต่พอได้เจอนางและได้ทำความรู้จัก​กัน เขาก็อยากจะเรียนรู้นางมากขึ้น อยากรู้ว่าทั้งนางและเขาจะไปได้ไกลสักแค่ไหน หากอยู่ร่วมกันแล้วจะเป็นเช่นไร ถ้ารักใคร่ชอบพอ​กันขึ้นมาจริงๆ จะดีหรือไม่... ห่าวอี้คิดทบทวน​เรื่องพวกนี

ห้าวันผ่านไปนับจากวันที่หานอิงหลันหายตัวไป พอห่าวอี้ทราบเรื่องเข้า เขากับหานสือซานก็ร่วมมือ​กันออกมาตามหานาง โดยที่พวกเขาแอบเข้าไปในค่ายทหาร​ของแคว้นเว่ย " หากเจอนางแล้ว ไปรออยู่ที่จุดนัดพบ​ตามที่ข้าเคยบอก.... ถ้าเข้าใจแล้วก็แยกย้าย​กันออกไปตามหาเถอะ " " พ่ะย่ะค่ะ! " พวกเขามากันแค่สองคน เพราะไม่อยากทำให้คนแคว้นเว่ยไหวตัว​ได้ทัน ห่าวอี้แอบเดินลัดเลาะ​ไปสำรวจ​ตามกระโจม​พักต่างๆ เพื่อดูให้แน่ใจว่าไม่มีหานอิงหลันอยู่... " ข้าไม่กิน! " นางเริ่มอาละวาด​ใส่เจ๋อหมิงเสียงดัง" เหตุใด​เจ้าจึงเป็นเช่นนี้? " เจ๋อหมิงถามสตรีตรงหน้าเสียงแผ่ว สีหน้าของเขาแสดงออกถึงความเจ็บปวดใจ หานอิงหลันไม่เคยทำกิริยา​เช่นนี้กับเขามาก่อน แต่พอนางได้รู้ว่าเขาเป็นใคร นางก็เปลี่ยนไปพอได้ยินอีกฝ่ายเอ่ยตัดพ้อ​ หานอิงหลันก็ขึงตาใส่เขา ก่อนจะถามกลับด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด ​" ข้าสิ! ที่จะต้องถามท่าน ว่าเพราะเหตุใด​ท่านจึงกลายเป็นเช่นนี้ " "...... " เขาไม่ตอบสิ่งใด นอกจากยืนนิ่งเพียงอย่างเดียว" ท่านสนุกหรือไม่... ที่ได้ทำเช่นนี้กับข้า