รวมเรื่องสั้นจีนโบราณ โดย เสี่ยวหลัน

นี่ก็ผ่านมาสามวันแล้ว นับตั้งแต่นางฟื้นขึ้นมาในร่างซ่งเยี่ยนหลี หญิงสาวที่ถูกแต่งเข้ามาเป็นอนุของตันอ๋อง หากเป็นสามีภรรยาที่รักใคร่กันก็ดีอยู่หรอก เพียงแต่นางกับผู้เป็นสามีไม่เคยพูดคุยกันสักครั้ง

นางแต่งกับเขาเพราะความเข้าใจผิด ยามนั้นเจ้าของร่างเดิมพยายามปลุกปล้ำชายหนุ่ม จนทำให้ผู้ที่ผ่านมาเห็นเกิดความเข้าใจผิด คิดว่าคุณหนูสามตระกูลซ่งนัดพลอดรักกับตันอ๋อง

หลังจากนั้นก็ถูกบังคับให้แต่งงานกัน ทว่าตันอ๋องกลับไม่ยอมรับซ่งเยี่ยนหลีเป็นพระชายาเอก ด้วยสถานะของนางเป็นแค่บุตรของอนุ ดังนั้นหากอยากให้เขารับนางเข้าจวน มีเพียงให้นางเป็นอนุเท่านั้น

ซึ่งบิดาของซ่งเยี่ยนหลีตอบรับข้อตกลงนั้น ส่งบุตรสาวไม่รักดีให้แก่ตันอ๋อง ซ่งเยี่ยนหลีหลงดีใจว่าจะได้ใช้ชีวิตอย่างสุขสบายที่จวนอ๋อง วาดฝันถึงภาพครองรักกับอีกฝ่าย ทว่าทุกอย่างกลับไม่เป็นอย่างที่คิด เมื่อเขาส่งนางไปอยู่ที่เรือนท้ายจวนอ๋อง มิหนำซ้ำยังบังคับให้นางทำงานบ้านงานเรือนทุกอย่างเอง

ทั้งยังกำชับว่าหากเขาไม่เลือกตัว อย่าได้โผล่หน้ามาที่เรือนใหญ่เด็ดขาด แต่มีหรือที่ซ่งเยี่ยนหลีคนเดิมจะฟัง นางพยายามเข้าหาตันอ๋องหลายครั้ง แต่สุดท้ายก็ถูกเขาจับโยนออกไป

สีหน้าของเขาในยามนั้นเต็มไปด้วยความเย็นชา แววตาแฝงไปด้วยความดุดันที่รอวันปะทุ นอกจากเขาจะใช้สายตาแบบนั้นมองนางแล้ว น้ำเสียงของเขายังบาดลึกไปถึงขั้วหัวใจของนางอีกต่างหาก

ซ่งเยี่ยนหลีทั้งเจ็บทั้งอาย นางนอนตรอมใจอยู่หลายวัน จนล้มป่วยหนักและสิ้นใจในที่สุด

และใช่แล้ว สิ่งที่กำลังพูดถึงในตอนนี้คือเนื้อเรื่องในนิยายแนวจีนโบราณเรื่องหนึ่งที่นางเคยอ่าน ซ่งเยี่ยนหลีเป็นตัวประกอบที่ตายไว ส่วนตันอ๋องเป็นตัวร้ายที่ถูกกำหนดให้ตายในตอนจบ ไม่มีสุขนิยมใดเกี่ยวกับคู่นี้

ทว่า...

บทกลับเปลี่ยนแปลง เมื่อพบว่าซ่งเยี่ยนหลียังไม่ตาย แถมยังฟื้นขึ้นมาเป็นใครอีกคนที่พวกบ่าวรับใช้ไม่คุ้นเคย

ปกติซ่งเยี่ยนหลีจะโวยวายเวลามีคนไปตามให้นางมาซักผ้า ทว่าวันนี้กลับนั่งสงบเสงี่ยมไม่มีปากเสียงกับผู้ใด ดูผิดแปลกจนพวกบ่าวรับใช้เกิดความสงสัยว่านางป่วยหรือไม่

" ข้าซักเสร็จแล้ว " ซ่งเยี่ยนหลีพูดขึ้น พลางหอบตะกร้าผ้าของตนขึ้นมา

" อาหารของท่านถูกนำไปไว้ที่เรือนแล้วนะเจ้าคะ " สาวใช้นางหนึ่งพูด นางได้รับคำสั่งมาว่า หากซ่งเยี่ยนหลียังทำงานไม่เสร็จ อย่าได้ให้อีกฝ่ายกินข้าวเด็ดขาด

ซ่งเยี่ยนหลีพยักหน้า เรื่องนี้นางรู้อยู่แล้ว เพราะมีความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม แถมยังจำเนื้อเรื่องคร่าวๆ ได้ ที่นางยอมทำงานอย่างว่าง่าย ก็เพราะต้องการอาหารประทังความหิว ด้วยไม่อยากตายอีกรอบ

ร่างบอบบางแบกตะกร้าแนบเข้ากับบั้นเอว เดินไปยังเรือนท้ายจวนซึ่งเป็นที่อยู่ของตน ผ้าที่นางซักนางจะนำมาตากที่เรือนของตน เพื่อป้องกันไม่ให้มีผู้ใดกลั่นแกล้งเหมือนที่ผ่านมา พอแห้งแล้วก็จะนำไปเก็บในห้องอบผ้า เพื่อทำให้ผ้าหอม

ซึ่งผ้าที่นางซักส่วนใหญ่ล้วนเป็นเสื้อผ้าของตันอ๋อง หากนางทำขาดหรือชำรุดเขาจะหาเรื่องลงโทษนาง หนักสุดก็คือถูกโบยหลัง ในความทรงจำของซ่งเยี่ยนหลีคนเดิมเคยมีเหตุการณ์แบบนั้นเกิดขึ้นครั้งหนึ่ง เพราะอยากต่อต้านเขานางจึงใช้กรรไกรตัดชุดเขาจนขาดหลุดลุ่ย พอเขาทราบเรื่อง เขาก็สั่งให้คนนำตัวนางไปโบยสิบไม้

ตอนนั้นนางทั้งโกรธทั้งอายที่เขาหยามหน้านางต่อหน้าพวกบ่าวใช้ นางไม่กล้าสู้หน้าใคร เก็บตัวอยู่แต่ในเรือนหลายวัน มิหนำซ้ำอาหารที่ได้กินก็มีแต่หมั่นโถวเปล่าๆ หนึ่งก้อน เขาบอกแก่นางว่าหากอยากกินอาหารที่ดีกว่านี้ก็ต้องทำงานแลกเปลี่ยน มิใช่นั่งรออยู่เฉยๆ

นั่นจึงเป็นเหตุผลว่าทำไมซ่งเยี่ยนหลีคนใหม่ถึงดูสงบเสงี่ยมนัก นั่นก็เพราะว่านางจำเหตุการณ์ทุกอย่างได้หมด

มือเรียวเล็กหยิบผ้าในตะกร้ามาบิดให้หมาด จากนั้นก็นำไปพาดตากตรงราวไม้ที่นางทำขึ้นมาเอง โชคดีที่ด้านข้างมีต้นไผ่หลายต้นเกิดอยู่ นางจึงไปตัดลำของมันมาทำราวตากผ้า และทำเป็นไม้แขวนเสื้อ เพื่อในสะดวกเวลาตากและเวลาเก็บ

" เสร็จสักที " นางใช้หลังมือเช็ดคราบเหงื่อออกจากใบหน้า พลางถอนหายใจไล่ความเหน็ดเหนื่อย

หญิงสาวกลับเข้าไปในเรือนเพื่อกินอาหารที่สาวใช้คนนั้นนำมาไว้ให้ นางจำไม่ได้ว่าอีกฝ่ายชื่ออะไร รู้เพียงมีแค่คนคนนั้นที่ดีกับนาง นอกจากไม่เคยดูแคลนหรือหัวเราะเยาะนางแล้ว ยังพยายามช่วยเหลือนางอีกต่างหาก

" สงสัยต้องถามชื่อไว้บ้างแล้ว " นางนำตะเกียบไปคีบหมูตุ๋นซีอิ๊วขึ้นมากินอย่างเอร็ดอร่อย

ผ่านไปสักพักนางก็กินเสร็จ ก่อนนำภาชนะไปล้างทำความสะอาด พอมีเวลาก็หยิบหนังสือทำการค้าที่เจ้าของร่างเดิมพกมา นำมาอ่านเพื่อฆ่าเวลา ระหว่างนั้นพลันเกิดความคิดบางอย่าง หากนางอยากใช้ชีวิตในโลกใบนี้โดยไม่ลำบาก ก็มีเพียงหาลู่ทางทำเงิน ซึ่งจะทำแบบนั้นได้ก็ต่อเมื่อนางได้หนังสือปลดจากเขาแล้ว

ยามซวี

แสงจันทร์สีนวลส่องกระจ่าง สาดกระทบลงบนหลังคาอิฐแดง พลันปรากฏเห็นเงาสีดำกำลังเคลื่อนไหว ชายร่างสูงกำลังวิ่งไต่ตามกำแพงหินคล้ายหนีภัยร้ายมา

ซ่งเยี่ยนหลีได้ยินเหมือนเสียงคนเดินอยู่รอบเรือน นางจึงลุกขึ้นมา เพื่อออกไปดูว่าผู้ใดอยู่ข้างนอกนั้น

หญิงสาวเดินฝ่าความมืดมายังประตูเรือนของตน ก่อนเปิดนางพยายามสอดส่องสายตาดูผ่านรูผนังผุพังแล้ว แต่กลับไม่เห็นใคร ดังนั้นนางจึงรวบรวมความกล้าเปิดประตูออกไปดูให้เห็นกับตาตนเอง

พลันปรากฏร่างของชายคนหนึ่งกำลังยืนพิงเสาตรงเฉลียงบ้านอยู่ เสียงของอีกฝ่ายฟังดูเหมือนได้รับบาดเจ็บหนัก

ทว่ากลับไม่ใช่เวลาที่นางจะมาเห็นใจใคร เพราะที่นี่ไม่ใช่ที่ที่คนนอกจะเข้ามายุ่มย่ามได้

" นั่นใครน่ะ? "

น้ำเสียงหวานตะโกนถามผู้ที่ยืนนิ่งอยู่ ครั้นได้ยินเสียงนาง เขาก็ค่อยๆ หันกลับมามอง แต่ไม่ได้พูดคำใด ซ่งเยี่ยนหลีจึงพูดขู่ไปว่า

" หากไม่ตอบ ข้าจะเรียกคนทั้งจวนมาที่นี่ "

" เจ้ากล้าก็ลองดูสิ " น้ำเสียงแฝงไปด้วยอำนาจตวาดลั่น พานทำให้ร่างเล็กสะดุ้งด้วยตกใจ

น้ำเสียงนี่มัน....