บททั้งหมดของ รวมเรื่องสั้นจีนโบราณ โดย เสี่ยวหลัน: บทที่ 1 - บทที่ 6

นี่ก็ผ่านมาสามวันแล้ว นับตั้งแต่นางฟื้นขึ้นมาในร่างซ่งเยี่ยนหลี หญิงสาวที่ถูกแต่งเข้ามาเป็นอนุของตันอ๋อง หากเป็นสามีภรรยาที่รักใคร่กันก็ดีอยู่หรอก เพียงแต่นางกับผู้เป็นสามีไม่เคยพูดคุยกันสักครั้งนางแต่งกับเขาเพราะความเข้าใจผิด ยามนั้นเจ้าของร่างเดิมพยายามปลุกปล้ำชายหนุ่ม จนทำให้ผู้ที่ผ่านมาเห็นเกิดความเข้าใจผิด คิดว่าคุณหนูสามตระกูลซ่งนัดพลอดรักกับตันอ๋องหลังจากนั้นก็ถูกบังคับให้แต่งงานกัน ทว่าตันอ๋องกลับไม่ยอมรับซ่งเยี่ยนหลีเป็นพระชายาเอก ด้วยสถานะของนางเป็นแค่บุตรของอนุ ดังนั้นหากอยากให้เขารับนางเข้าจวน มีเพียงให้นางเป็นอนุเท่านั้นซึ่งบิดาของซ่งเยี่ยนหลีตอบรับข้อตกลงนั้น ส่งบุตรสาวไม่รักดีให้แก่ตันอ๋อง ซ่งเยี่ยนหลีหลงดีใจว่าจะได้ใช้ชีวิตอย่างสุขสบายที่จวนอ๋อง วาดฝันถึงภาพครองรักกับอีกฝ่าย ทว่าทุกอย่างกลับไม่เป็นอย่างที่คิด เมื่อเขาส่งนางไปอยู่ที่เรือนท้ายจวนอ๋อง มิหนำซ้ำยังบังคับให้นางทำงานบ้านงานเรือนทุกอย่างเองทั้งยังกำชับว่าหากเขาไม่เลือกตัว อย่าได้โผล่หน้ามาที่เรือนใหญ่เด็ดขาด แต่มีหรือที่ซ่งเยี่ยนหลีคนเดิมจะฟัง นางพยายามเข้าหาตันอ๋องหลายครั้ง แต่สุดท้ายก็ถูกเขาจับโยนออกไป

ซ่งเยี่ยนหลียังคงจดจ่ออยู่กับการทำงาน นางพยายามเร่งมือให้เร็วที่สุด เพื่อให้เสร็จทันเวลา จึงไม่ทันสังเกตว่ามีใครบางคนกำลังยืนกอดอกจับจ้องสายตามาที่ตนชายหนุ่มเข้ามาในห้องตำราสักพักแล้ว เพื่อมาสะสางงานที่ทำค้างไว้ หลังไปเข้าเฝ้าฮ่องเต้กลับมา ไม่นึกว่าพอมาถึง จะยังเห็นนางทำงานอยู่ ร่างเล็กปีนบันไดขึ้นไปปัดกวาดด้านบน ระหว่างนั้นก็ร้องเพลงในยุคของตัวเองไปด้วย น้ำเสียงที่ไพเราะของนาง ทำชายหนุ่มตกลงไปในภวังค์แห่งฝัน เฝ้ามองแผ่นหลังของนางเนิ่นนานเขาเคยเกลียดชังวิธีเข้าหาบุรุษของนาง เพราะมันทั้งน่ารังเกียจและน่าขยะแขยง นางทำให้คนเข้าใจผิด เพราะคิดว่าจะได้แต่งงานกับเขา ดังนั้นเขาจึงทำตรงข้ามไม่ให้นางได้สมใจ รอคอยเวลาให้นางเอ่ยปากขอไปจากเขาทว่าพอเวลาผ่านไป เขากลับคิดว่าทุกอย่างผิดแปลก นางดูเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน มิหนำซ้ำยังทำเหมือนว่าไม่เคยชอบพอในตัวเขา ทั้งที่นางเคยกระทำเรื่องน่าอายด้วยการเสนอตัวให้เขาไปแล้วดังนั้นเขาจึงออกคำสั่งให้นางมาอยู่ใกล้ตัว เพื่อคอยจับตามอง อยากรู้เหลือเกินว่านางมีแผนการอะไรกันแน่ คงไม่ใช่หลอกให้เขาตายใจแล้วลงมือปลุกปล้ำเขาหรอกนะร่างเล็กก้าวเดินลงจากบันได เพื่อ

ซ่งเยี่ยนหลีลืมตาตื่นเมื่อแสงแรกในยามเช้าส่องเข้ามาภายในกระโจม เมื่อคืนนางมัวแต่คิดเรื่องที่ถูกเสวี่ยอี้กลั่นแกล้งจนนอนไม่หลับ พอตื่นขึ้นมาสีหน้าจึงดูไม่สดใส" เฮ้อ " หญิงสาวถอนหายใจพร้อมลุกจากเตียงนอน ครั้นแต่งกายเสร็จ นางก็เดินไปหยิบตะกร้าเตรียมออกไปซัก ตั้งแต่ตันอ๋องปรากฏตัว พวกทหารก็ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้นาง เพราะกลัวว่าจะถูกตันอ๋องตำหนิ ทำให้วันนี้นอกจากผ้าของนางก็ไม่มีผ้าของคนอื่นให้ซักสตรีร่างเพรียวบางเดินไปที่ลำธารใส ซึ่งเป็นที่ประจำของนาง ครั้นมาถึงสายตาก็เหลือบไปเห็นลูกน้องของตันอ๋องกำลังเดินมา นางจำได้ว่าเขาชื่อจวงซวี่ เป็นลูกน้องคนสนิทของตันอ๋อง แถมยังมีใบหน้าและท่าทางเย็นชาไม่ต่างจากผู้เป็นเจ้านาย" ท่านอ๋องให้นำผ้ามาให้ท่านซักขอรับ " เขากล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งหญิงสาวปรายตามองตะกร้าผ้าอันนั้น ก่อนพูดอย่างเฉยชาว่า " วันนี้ข้ามีธุระอย่างอื่นต้องทำ ไม่สะดวกซักผ้าให้ใคร "ต่อให้เขาจ้างนางเป็นร้อยตำลึง นางก็ไม่คิดจะทำให้ เรื่องอะไรจะต้องทำตามคำสั่งของคนเผด็จการเช่นนั้นด้วยเมื่อไรที่นางเก็บเงินได้มากพอ สาบานเลยว่านางจะไปจากเขาทันที แต่ตอนนี้จำต้องข่มกลั้นความปรารถนาไว้ก่อน