นางย่อมจำน้ำเสียงของเขาได้เป็นอย่างดี ฟันขาวขบริมฝีปากล่างอย่างครุ่นคิด นางควรพูดสิ่งใดกับเขาดี หรือว่าควรเดินเข้าไปนอนตามเดิมแต่ยังไม่ทันได้ทำสิ่งใด น้ำเสียงทุ้มปนหอบก็พูดขึ้นมาอีกว่า" ทำแผลให้ข้า " มันไม่ใช่คำขอร้อง แต่มันเป็นคำสั่งภายใต้ความมืดนั้น ซ่งเยี่ยนหลีมองเงาของอีกฝ่ายอย่างไม่พอใจ พลางกลอกตามองบน ทั้งที่ตะคอกใส่นาง แต่สุดท้ายก็บอกให้นางช่วยอยู่ดีแล้วพูดดีๆ กับนางไม่เป็นหรือไรเหตุใดจึงทำเหมือนว่าเกลียดชังกันนักต่อให้นางบ่นในใจนับพันครั้ง ท้ายที่สุดนางก็เดินเข้าไปประคองเขาอย่างเลี่ยงไม่ได้ ตอนแรกเขาไม่ยอมให้นางจับตัว ดังนั้นนางจึงบอกให้เขาเดินเข้าไปด้านในเพื่อทำแผล แต่แล้วอีกฝ่ายก็ทรุดฮวบล้มลงไป " เป็นอันใดหรือไม่เพคะ " ซ่งเยี่ยนหลีถามด้วยความเป็นห่วง นางประคองร่างสูงใหญ่ขึ้นมาภายใต้แสงจันทร์ส่องเลือนรางนางพลันเห็นสายตาคมคู่นั้น เขามองนางประหนึ่งรังเกียจและขยะแขยงเต็มทน คล้ายกับว่านางเป็นสิ่งสกปรกก็ไม่ปาน" ข้าเดินเองได้ "" แต่..."" ปล่อย!" เขาสะบัดแขนข้างที่มือนุ่มจับอยู่ออก ก่อนก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างเชื่องช้า ซ่งเยี่ยนหลีคอยเดินตามหลัง มีหลายครั้งที่นางจะเข้าไปปร
Huling Na-update : 2026-09-07
Mag-log in
