Todos los capítulos de รวมเรื่องสั้นจีนโบราณ โดย เสี่ยวหลัน: Capítulo 71 - Capítulo 80

สองคนตาหลานนั่งปรึกษา​กันจนถึงเช้า หานอิงหลันขอร้อง​ให้ผู้เป็นตาสอนวิชาที่เหลือให้ เพราะนางยังไม่ชำนาญ​การเท่าที่ควร หากไปเจอสถานการณ์​ที่มันคับขัน ​เกรงว่าจะไม่สามารถ​ช่วยเหลือ​คนเจ็บ​ได้" นี่คือตำราที่เจ้าควรพกติดตัวไป " เขาเอาตำราที่มีสภาพเก่าแก่​เล่มหนึ่ง​ให้หลานสาว เป็นตำราที่สืบทอด​กันมาหลายต่อหลายรุ่น แม้ว่าในใจจะไม่อยากให้นางไปในที่อันตราย​เช่นนั้น แต่สิ่งที่เขาพอจะทำได้ก็มีเพียงวิธีนี้ เพราะถึงห้ามไป นางก็คงไม่ฟังอยู่ดี " อิงหลัน! หลานแน่ใจแล้วใช่หรือไม่.. ว่าจะทำเช่นนี้" " เจ้าค่ะ " สีหน้าและน้ำเสียงของนางบ่งบอก​ว่าคิดทบทวน​ทุกอย่างมา​ดีแล้ว" เช่นนั้นก็ระวังตัว​ด้วย! " หลังจาก​โน้มน้าว​ใจท่านตาเสร็จ​ หานอิงหลันก็ต้องมาปลอบใจ​ท่านยายต่อ อีกฝ่ายร้องไห้อย่างหนัก เมื่อได้ยินว่าหานอิงหลันจะไปออกศึกกับพวกทหาร " ฮือออ! อิงหลัน " " ท่านยายข้าไม่เป็นไร​หรอกเจ้าค่ะ ท่านยายอย่าได้ร้องไห้​ไปเลย " หานอิงหลันโอบกอดหญิงชราพลางใช้มือเช็ดหยาดน้ำ​ตาออกให้" เหตุใด​ต้องเป็นครอบครัว​ของเราด้วย หมอรักษา​ก็มีตั้งมากมาย​มิใช่หร

หลายวันผ่านไป ทหารที่ได้รับบาดเจ็บ​ก็ค่อยๆ พากันหายดี หานอิงหลันจึงใช้เวลาว่างส่วนใหญ่​ออกไปหาสมุนไพร​ตามแนวป่า ซึ่งอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากจุดตั้งกระโจมมากนัก ส่วนพวกทหารที่เหลือก็พากันเอาอาวุธ​ออกมาลับคม ให้พร้อมสำหรับออกศึกในครั้งถัดไปนางมักไปเดินเที่ยวเล่น​อยู่ในป่าสักพัก พอใกล้พลบค่ำ​ก็กลับมาที่ค่ายทหาร​ เป็นอยู่เช่นนี้ตลอดระยะเวลา​หลายสิบวันทว่า...วันนี้มันกลับดูวุ่นวาย​กว่าทุกวัน หานอิงหลันชะลอฝีเท้า​ลง พลางมองภาพตรงหน้า ตอนนี้กำลังมีทหารคนหนึ่ง​วิ่งหน้าตาตื่นมาทางที่นางเดินอยู่" ท่านหมอเร็วเข้า! ท่านอ๋องแย่แล้ว " เสียงตะโกน​ร้องเรียก​หานอิงหลันดังมาแต่ไกลๆ ทหารคนนั้นเร่งเร้า​บอกให้นางเดินไวๆหานอิงหลันรีบก้าวขาเดินไปข้างหน้า​ เมื่อครู่​นางได้ยินไม่ชัดว่าอีกฝ่ายบอกนางว่าอะไร " ท่านว่าอะไรนะ? " " ท่านอ๋องได้รับบาดเจ็บ​ ตอนนี้อาการสาหัส​มาก ท่านช่วยไปดูเร็วเข้า! " พอได้ยินเช่นนั้นหานอิงหลันก็รีบวิ่งไปที่กระโจม​ของท่านอ๋องทันที สภาพของเขาที่นางเห็น คือตามร่างของเขาต่างเต็มไปคราบเลือด​ทั้งเก่าและใหม่เคลือบอยู่ทั่วตั

หลังจาก​ได้พักผ่อน​อย่างเต็มที่ อาการ​ของหานอิงหลันก็ค่อยๆ ดีขึ้น จะมีก็แต่รอยช้ำที่คอที่ยังไม่หายดี เมื่อเช้า​นางยังเห็นมันขึ้นเป็นรอยนิ้วอยู่เลย คนผู้นั้นคงหวังอยากให้นางตายจริงๆ สินะ! เขาถึงได้ลงมือไม่ยั้งแรงเช่นนั้นแต่แทนที่นางจะได้อยู่อย่างเงียบสงบ กลับกลายเป็นว่าตอนนี้เกิดความวุ่นวายขึ้นมา​อีกแล้ว" เกิดอะไรขึ้นหรือท่าน? " หานอิงหลันเอ่ยถามทหารที่กำลัง​จะวิ่งผ่านหน้านางไป" ป้ายหยกของท่านอ๋องหาย ตอนนี้พวกข้ากำลังเร่งมือหาอยู่! เจ้าอย่ามาก่อกวน​ " หานอิงหลันยืนมึนงง​ แค่ป้ายหยกหายเขาถึงกับต้องเกณฑ์คน​ออกตามหามากมายเช่นนี้เลยหรือ หานอิงหลันเดินหลบเลี่ยง​ผู้คน นางอาศัย​ไปนั่งเล่นอยู่ตรงโขดหิน​ด้านหลัง​ค่ายทหาร​ ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากที่พักมากนักนางกำลัง​จะลงมือทานอาหารที่ห่อมา จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงเป่าเขาสัตว์​ดังขึ้น และไม่ว่าเมื่อไรก็ตามที่ได้ยินเสียงนี้ ทุกคนจะต้องรีบไปรวมตัวกันทันที พอเป็นดังนั้นหานอิงหลันจึงรีบวางสิ่งที่อยู่ในมือลง จากนั้นก็วิ่งหน้าตั้งไปที่จุดรวมพลพอมาถึงนางกลับเห็นทหารหลายนายกำลัง​ถอดเสื้อผ้า​ออกทีละชิ้น หญ

วันนี้หานอิงหลันรู้สึก​เหนียวตัวแปลกๆ อาจเป็นเพราะนางต้องเดินไปดูแลคนเจ็บทั้งวัน และพอมีเวลาว่างนางจึงคิดว่า.. น่าจะถึงวันที่ต้องไปอาบน้ำได้แล้ว หานอิงหลันแอบมาที่ลำธารคนเดียว​ ก่อนจะออกมานางชะเง้อ​มองทางนั้นทางนี้จนแน่ใจแล้วว่าไม่มีใครตามมา ร่างเปลือยเปล่า​ของหญิงสาวลงไปแช่ตัวในลำธาร​อย่างสบายใจ " เฮ้อออ สบายจังเลย " นางทอดสายตา​มองนก มองต้นไม้ไปเรื่อย พยายามดื่มด่ำ​ช่วงเวลานี้เอาไว้ให้มาก เพราะเมื่อกลับไปทำหน้าที่ นางแทบไม่มีเวลาได้เงยหน้า​ขึ้นมามองอะไรทั้งนั้น​พอได้แช่น้ำเย็นๆ อาการเหนื่อยล้า​ที่สะสม​มาหลายวันก็เริ่มผ่อนคลายลงไป​มาก หานอิงหลันน้ำเล่นอยู่อย่างนั้นเกือบครึ่งชั่วยามแต่ทว่า... ในจังหว​ะที่นางกำลังจะขึ้นจากลำธารสวบ! สาบ! เสียงเหมือนมีใครสักคนเดินเหยียบกิ่งไม้​ หานอิงหลันเริ่มเกิดความกลัว นางหวั่นวิตก​ว่าคนที่ค่ายทหารจะมาเห็นนางในสภาพที่เป็นสตรี นางจึงก้าวเท้า​ลงไปในน้ำอีกครั้งและรีบไปซ่อนตัวอยู่หลังโขดหิน​ " สือซาน! ข้าเองนะ " น้ำเสียงทุ้มของบุรุษ​ดังขึ้นพอได้ยินเสียง นางจึงรู้ได

ห่าวอี้แสร้งถามออกไป เพราะเขาอยากจะรู้ว่า... นางจะเผยพิรุธ​ออกมาบ้างหรือไม่ ที่จริงเขาก็พอได้ยินมาบ้างแล้วว่าสกุลหานมีบุตรชายหนึ่งคนและบุตรสาวอีกสองคน บุตรสาวคนเล็กนั้นออกเรือนไปแล้ว ซึ่งนั่นก็หมายความว่าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าของเขาในตอนนี้...คือบุตรสาวคนโตของเสนาบดี​หานอย่างแน่นอน​" เหตุใด​จึงได้ถามเช่นนั้นเล่าพ่ะย่ะค่ะ? " หานอิงหลันเริ่มมีท่าทีร้อนรน​ แต่กระนั้น​ก็พยายามไม่เผยพิรุธ​ใดๆ ออกมา" ก็เจ้าทำคุณงามความดี​ไว้มากเช่นนี้ ข้าก็ต้องตอบแทนเจ้าสิ! "" จะตอบแทนด้วยวิธีใดหรือพ่ะย่ะค่ะ? " หานอิงหลันมีท่าทีแสดงออกว่าไม่ไว้ใจในคำพูด​ของอีกฝ่าย เมื่อครู่​นี้นางยังรู้สึก​สบายใจอยู่เลย แต่พอมายามนี้นางกลับรู้สึก​ไม่ไว้ใจ​เขาเสียอย่างนั้นนัยน์ตา​คมกริบ​แฝงไปด้วยเลศนัยบางอย่าง​ ริมฝีปาก​หยักแสยะยิ้มออก " หากเจ้ามีน้องสาวที่ยังไม่ออกเรือน ข้าก็จะแต่งงานกับนางเพื่อตอบแทนความดีของเจ้า เพียงเท่านี้ครอบครัวของเจ้า​ก็จะสุขสบายและมีอำนาจ​มากขึ้น เป็นเยี่ยงนั้นมันไม่ดีหรอกหรือ? "หานอิงหลันตาเบิกกว้างเมื่อได้ยินคำว่าแต่งงานออกมาจากปากของอีกฝ่าย แค่นางคิดก็รู้สึ​กสยิวแล้ว เขากับนางน่ะหรือจะแต่งงานก