All Chapters of รวมเรื่องสั้นจีนโบราณ โดย เสี่ยวหลัน: Chapter 51 - Chapter 60

หยางซินบอกให้เสี่ยวซื่อนำของที่ซื้อมาทั้งหมด​ในวันนี้ไปเก็บไว้ในรถม้าก่อน ส่วนตัวนางกับสามีจะไปเดินเล่นที่ย่านจัดงานเทศกาล​โคมไฟต่ออีกสักพัก ถึงอย่างไร​ก็มาถึงหน้างานแล้ว เช่นนั้นก็ควรไปเดินดูสักหน่อย โคมไฟสีแดงที่เขียนอักษร​อวยพรงดงามถูกแขวนเรียงราย​เต็มตรอกซานสือ ไม่ว่าจะมองไปทางใด ล้วนสว่างไสวด้วยแสงที่มาจากโคมที่แขวนอยู่ด้านบน หยางซินมองทิวทัศน์​ด้านหน้าอย่างตื่นตาตื่นใจ​ นี่เป็นครั้งแรก​ที่นางได้มาสัมผัส​กับบรรยากาศ​ย้อนยุคเช่นนี้ มันช่างต่างจากที่นางจินตนาการไว้​นัก " ช่างครึกครื้น​เสียจริงนะเจ้าคะ ท่านพี่ว่าหรือไม่? " หยางซินเอ่ยถามคนที่เดินอยู่ข้างกาย ครั้นหันหน้าไปก็เห็นว่าเขามองมาทางนางอยู่ก่อนแล้ว หยางซินหยุดฝีเท้าลง ก่อนจะถามด้วยความสงสัยว่า " เหตุใด​ท่านพี่จึงเอาแต่มองข้าด้วยสายตาเช่นนั้นเจ้าคะ? " สายตาของเขาเหมือนกับพยัคฆ์​ร้ายที่จ้องจะกินเหยื่อ แต่บางคราก็แฝงไปด้วยความรู้สึก​วาบหวิว​ที่ชวนให้ใจสั่น ยิ่งมองก็ยิ่ง​ควบคุม​จังหวะ​การเต้นของหัวใจไม่ได้ คนร่างเล็กบึนปากพลางเบือนหน้า​หนี ยามเขาขยับเข้ามาใกล้มากกว่าเดิม " ข้าแค่มองหน้าภรรยาตนเอง มันผิดด้วยหรือไร? " นัยน์

ครั้นเที่ยวเล่นจนพอใจ หยางซินก็เอ่ยปากชวนสามีกลับจวน เพราะนางเริ่มรู้สึก​เหนื่อยล้า​แล้ว พอขึ้นมานั่งบนรถ หยางซินก็เอื้อมมือไปหยิบถุงผ้าใบหนึ่ง และนำของที่อยู่ในนั้นออกมา ก่อนจะยื่นให้กู้ซานหลางพิจารณา​ดูว่าชอบหรือไม่ มือใหญ่รับสายคาดเอวหนังสีดำสลักลวดลาย​สีเหลืองทองมาถือ คิ้วเข้มพลันเลิกขึ้น และถามภรรยาว่า " เจ้าซื้อมาให้ข้าอย่างนั้นหรือ? " หยางซินพยักหน้า​พลางอมยิ้ม " เจ้าค่ะ ข้าเห็นว่าอันเก่าของท่านใกล้ขาดแล้ว ส่วนอันนี้เป็นพู่ห้อยหยกเจ้าค่ะ " นางนำพู่ห้อยหยกสีดำออกมาให้สามีดูอีกชิ้น ริมฝีปาก​คมชัดยกยิ้มพอใจ นี่เป็นครั้งแรก​ที่เขาได้รับของขวัญจากคนในครอบครัว​ ด้วยว่าทั้งชีวิตนี้​ เขาไม่เคยได้รับอะไรมาจากใครโดยปราศจาก​สิ่งตอบแทน​ ทุกสิ่งทุกอย่าง​ล้วนต้องแลกเปลี่ยน​กันทั้งนั้น ด้วย​เหตุนี้​เขาจึงรู้สึก​ปลาบปลื้ม​ใจมาก แม้ของนางที่ซื้อให้จะเป็นสิ่งเล็กน้อย​ก็ตาม " ขอบใจนะ ข้าชอบมากเลยละ " กู้ซานหลานหันไปยิ้มให้ภรรยา ก่อนจะถอดสายคาดเอวอันเก่าออก และเปลี่ยนเป็นอันที่นางซื้อให้แทน หยางซินมองหน้าสามีอย่างงวยงง แค่นางซื้อที่คาดเอวกับพู่ห้อยหยกให้ เขาจำเป็นต้อง​รู้สึก​ดีใจถึงขนาดนั้

" ท่านพี่! " หยางซินบุกเข้าไปในห้องทำงานสามี โดยที่ไม่ขออนุญาต​เหมือนอย่างทุกครั้ง วันนี้นางดูรีบร้อนผิดปกติ จนกู้ซานหลางขมวดคิ้วอย่างนึกสงสัยในท่าทีของภรรยา" มีอะไรงั้นรึ?" น้ำเสียงทุ้มต่ำเปล่งถาม" เงินข้าล่ะเจ้าคะ ท่านพี่ยังไม่ให้เงินข้าเลย " หยางซินถามอย่างร้อนรน พลางแบมือขอเงินหน้าตาเฉยกู้ซานหลางยกยิ้มมุมปาก เขาก็นึกว่าเรื่องอะไร ที่แท้นางมาทวงเงินเขานี่เอง" มาขอเงินได้อย่างไรกัน ในเมื่อเจ้าไม่ได้เป็นฝ่ายปรนเปรอ​ให้ข้า แต่กลับเป็นข้าต่างหากที่เป็นฝ่ายปรนเปรอ​ให้เจ้า " น้ำเสียงทุ้มแฝงไปด้วยความเย้าหยอก นัยน์ตา​คู่งามจ้องหน้า​คนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้​ เขากำลังยิ้มเย้ยหยัน​นาง พลางทำสีหน้าไม่รู้ไม่ชี้​ ราวกับต้องการ​ยั่วยุ​โทสะนาง​ให้ได้" ได้อย่างไรเจ้าคะ ในเมื่อท่านร่วมรักกับข้า เช่นนั้นก็ต้องจ่ายเงินมาสิ " หยางซินไม่มีท่าทีโอนอ่อน​ง่ายๆ ถึงอย่างไรวันนี้นางก็ต้องได้เงินกลับไป ไม่ว่าเงินนั่นจะมากหรือน้อยก็ตาม" มันก็จริงอยู่ที่ข้ามีอะไรกันกับเจ้า แต่ว่าข้าทั้งเลีย ทั้งดูด ทั้งกระแทกส่วนนั้นเข้าไป ข้าเปลือง

สามวันผ่านไปสิ่งที่หยางซินคิดกลับผิดคาด​อย่างมหันต์​ ผ่านมาสามวันแล้วที่กู้ซานหลางไม่แวะมาหานาง เตียงนอนที่เคยนอนด้วยกันเหลือเพียงความว่างเปล่า​ เมื่อไม่มีผู้เป็นสามีนอนข้างกาย ความอบอุ่น​จากอ้อมแขน​แกร่งแปรเปลี่ยน​เป็นความหนาวเหน็บ​ หยางซิน​ไม่คุ้นชิน​กับความรู้สึ​กอ้างว้าง​นี้เอาเสียเลย" แค่กินยาเอง จะโกรธ​อะไรนักหนา " คนร่างบางบ่นอุบอิบ ก่อนจะลุกจากเตียง มือเรียวเล็กเอื้อมไปหยิบเสื้อคลุมมาสวมทับชุดนอนตัวบาง คืนนี้นางนอนไม่หลับ ดังนั้นจะออกไปเดินเล่นเพื่อคลายความเครียด​เสียหน่อยทว่าปลายทางของนางกลับไม่ใช่สวนที่เคยไปเป็นประจำ​ แต่กลับเป็นหน้าห้องทำงานของสามี แสงสว่าง​จากตะเกียง​ยังคงสว่างไสว​ บ่งบอก​ได้ว่าเจ้าของห้องยังคงนั่งทำงานอยู่ริมฝีปาก​อวบอิ่มเม้มเข้ากัน นางลังเลว่าจะเปิดประตู​เข้าไปดีหรือไม่ หากเข้าไปแล้ว จะพูดอะไรกับเขา หยางซินยืนนิ่งอย่างครุ่นคิด​หนักระหว่าง​ที่นางกำลังคิดไม่ตกอยู่นั้น จู่ๆ ประตูห้องก็ถูกเปิดออกด้วยคนด้านใน ร่างสูงใหญ่​ยืนเด่นอยู่ตรงหน้า​ ดวงตาของทั้งสองคนสบประสานกัน หญิงสาวเผยอปากเตรียมจะพูดบางอย่าง ทว่าอีกฝ่ายกลับชิงพูดขึ้นมาก่อน" เจ้ามายืนทำอะไรอยู

สามเดือนผ่านไปวันนี้เป็นวันที่กู้ซานหลางจะต้องออกเดินทางไปเมืองหลวง​ เขาสั่งให้คนไปเตรียมขบวนเอาไว้ก่อน ส่วนตนเองรีบเร่ง​กลับมาที่จวน เพื่อมากล่าวลาภรรยาอันเป็นที่รักก่อนเดินทาง​ไกล" ซินซิน " กู้ซานหลางเรียกชื่อภรรยาด้วยความแปลกใจ​ เมื่อเห็นอีกฝ่ายมายืนรอที่หน้าประตู​จวนก่อนแล้วหยางซินคลี่ยิ้มหวาน พลางเดินไปหาคนที่กำลังกระโดดลงจากหลังม้า คนร่างสูงปรี่เข้ามาสวมกอดนาง มือเรียวยกขึ้นมาลูบแผ่นหลังสามีแผ่วเบา​ เกยปลายคางไว้บนบ่าแกร่ง พลางหลับตาพริ้มเพื่อซึบซับ​ความ​อบอุ่น​จากอ้อมกอด​แข็งแกร่ง​เป็นครั้งสุดท้าย​" เดินทางปลอดภัย​นะเจ้าคะ ท่านพี่ "​ น้ำเสียงหวานเอ่ยอวยพรให้สามี กู้ซานหลางพยักหน้า​ พร้อมผละตัวออกห่างจากภรรยา​เล็กน้อย เพื่อให้มองเห็นใบหน้างามพริ้มชัดเจน​ " แล้วข้าจะรีบกลับมา " ริมฝีปาก​หยักโน้มจุมพิต​หน้าผากเนียนใสของหญิงสาว หยางซินปิดเปลือกตาลง นี่คงเป็นครั้งสุดท้าย​แล้ว ที่นางจะได้สัมผัส​กับความอ่อนโยน​ของเขาใบหน้าหล่อเหลา​เลื่อนลงมาจุมพิต​กลีบปากนุ่มแผ่วเบา แช่ค้างไว้ชั่วครู่​ ก่อนจะค่อยๆ ผละออก เพราะใกล้